IV SA/Wa 843/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA – Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu w dniu 29 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia odmówić przyznania prawa pomocy E. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu usługowego na dwa lokale mieszkalne w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w W. (działka nr ew. [...] obręb [...]). W toku postępowania skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Z oświadczenia zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca jest właścicielem dwóch mieszkań o pow. 60 m2 i 61,5 m2, współwłaścicielem dwóch nieruchomości rolnych o pow. 4 ha i 0,44 ha posiada samochód osobowy marki Opel Vectra z 1999 r. o wartości 14 000 zł, a także oszczędności w wysokości [...] zł. Skarżący podał, iż uzyskuje miesięczne dochody z tytułu: renty – [...], wynagrodzenia za pracę – [...] zł i z tytułu diety radnego – [...] zł. Z tytułu wynagrodzenia za pracę jego żona uzyskuje dochód miesięczny w wysokości [...] zł, a córka w wysokości [...] zł. Oznacza to, że w sumie rodzina skarżącego ma stałe miesięczne dochody w kwocie [...] zł. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2008 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu podniesiono, iż z regulacji prawnej zawartej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. -zwanej dalej P.p.s.a.) dotyczącej kosztów sądowych wynika, że zasadą jest ponoszenie kosztów sądowych przez każdego kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 219, art. 220, art. 230 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zwolnienie osoby fizycznej od kosztów sądowych przez przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym możliwe jest w sytuacji gdy wykaże ona, iż nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżący zaś nie wykazał zasadności złożonego wniosku. Oceniając sytuację majątkową skarżącego oraz dochód jego rodziny, który wynosi [...] zł, uznano, że skarżący jest w stanie ponieść koszty postępowania sądowego. W sprzeciwie skarżący podniósł, iż postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy jest dla niego krzywdzące i niesprawiedliwe. Stwierdził, że uzyskiwany dochód jest w całości przeznaczony na utrzymanie rodziny i ponoszenie znacznych kosztów związanych z jego inwalidztwem oraz z faktem, iż jego żona także wymaga okresowego leczenia, co oznacza dodatkowe wydatki. Cały dochód rodziny jest, zdaniem skarżącego, konsumowany w ciągu jednego miesiąca, co nie pozwala na poniesienie kosztów sądowych. Rozpoznając sprawę w wyniku sprzeciwu Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem postępowania po złożeniu sprzeciwu nie jest więc ocena postanowienia wydanego przez referendarza sądowego, lecz ponowne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie wnioskowanym przez skarżącego. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, osobie fizycznej prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Co do zasady każda osoba wnosząca skargę do Sądu musi liczyć się z poniesieniem określonych wydatków. Ustawodawca przewidział instytucję przyznania prawa pomocy i zwolnienia od kosztów sądowych jedynie w przypadkach wyjątkowych, dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej, którym brak środków finansowych uniemożliwia dostęp do sądu. Tego rodzaju okoliczność w niniejszej sprawie nie zachodzi. Jak wynika z przedstawionego przez skarżącego formularza PPF jest on właścicielem dwóch mieszkań o pow. 60 m2 i 61,5 m2, współwłaścicielem dwóch nieruchomości rolnych o pow. 4 ha i 0,44 ha oraz lasu o pow. 4 ha, posiada samochód osobowy marki Opel Vectra z 1999 r. o wartości 14 000 zł, a także oszczędności w wysokości [...] zł Skarżący podał, że uzyskuje miesięczne dochody z tytułu: renty – [...] zł, wynagrodzenia za pracę – [...] zł i z tytułu diety radnego – [...] zł Z tytułu wynagrodzenia za pracę jego żona uzyskuje miesięczny dochód w wysokości [...] zł, a córka w wysokości [...] zł. Po zsumowaniu powyższych kwot Sąd stwierdził, że stały miesięczny dochód rodziny skarżącego wynosi w sumie [...] zł, a nie jak wskazał skarżący w formularzu PPF – [...] zł. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów źródłowych, które wskazywały by jakie koszty ponosi na leczenie własne i żony. Jednak nawet gdyby dokumenty takie zostały sądowi przedłożone należy stwierdzić, że fakt, iż miesięczny dochód rodziny skarżącego wynosi [...] zł, wskazuje na to, że jego sytuacja materialna pozwala na poniesienie całkowitych kosztów postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.