IV SA/Wa 843/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska (spr.), Protokolant ref. Paweł Jastrzębski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2019 r. w trybie art. 179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 843/19 sprawy ze skargi P. sp. z o.o. sp. komandytowa z/s w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2. oddala skargę; 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu wniosku [...]Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzję Kolegium z [...] grudnia 2018 r. (nr [...]), odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta [...] z [...] listopada 2013 r. (znak: [...]) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania o odebranych odpadach komunalnych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przytoczyło następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Decyzją z [...] listopada 2013 r. (znak: [...]) Prezydent [...] wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 2.200 zł za przekazanie po terminie sprawozdania o odebranych odpadach komunalnych od właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy [...] w drugim kwartale 2013 r. Wnioskiem z 8 kwietnia 2014 r. skarżąca wystąpiła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji ostatecznej. Zdaniem skarżącej, decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej (względnie z rażącym naruszeniem prawa) w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem nie odbierała odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy [...], a kara za przekazywanie po terminie sprawozdania może być wymierzona wyłącznie wobec podmiotu odbierającego odpady komunalne z danego terenu, stosownie do art. 9x ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 9n ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2012, poz. 391 ze zm.). Decyzją z [...] grudnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] listopada 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przyznało co prawda, że decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydania, jednakże naruszenie to nie ma charakteru rażącego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Kolegium zwróciło uwagę na fakt, że przepis art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku budził w 2013 r. wątpliwości interpretacyjne co do możliwości nakładania na jego podstawie kar administracyjnych za przekazanie po terminie sprawozdania o odebranych odpadach komunalnych od właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy przez podmioty takiej działalności nie prowadzące, czyli za nieprzekazanie tzw. sprawozdań "zerowych". Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z 14 lutego 2019 r. zaznaczyło, że postępowanie prowadzone przez Kolegium nie jest postępowaniem instancyjnym, lecz rządzącym się częściowo odmiennymi zasadami postępowaniem nadzorczym, prowadzonym w oparciu o art. 156 i nast. K.p.a. Kolegium podniosło, że negatywnie ocenia poddaną ocenie decyzję ostateczną Prezydenta [...] z [...] listopada 2013 r. i wielokrotnie w przeszłości uchylało podobne decyzje, również te wydane przed nowelizacją ustawy z dnia 1 lutego 2015 r. Podkreślenia jednak wymaga, że do uchyleń takich dochodziło na skutek odmiennej interpretacji przepisów ustawy od tej dokonywanej przez organy pierwszej instancji, w szczególności - jej art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji nakładającej karę za przekazanie po terminie tzw. sprawozdania "zerowego", a nie w wyniku usunięcia takiej decyzji z obrotu prawnego w jednym z trybów nadzwyczajnych. Organ zaznaczył, że o rażącym naruszeniu prawa można by mówić w przypadku nałożenia kary administracyjnej za przekazanie po terminie tzw. sprawozdania "zerowego" po wejściu w życie nowelizacji ustawy z dnia 1 lutego 2015 r. Decyzje tego rodzaju wydane przed tą datą znajdowały - przynajmniej teoretycznie - oparcie w art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a jeśli oparcia takiego nie znajdowały, to wynikało to wyłącznie z dokonywanej przez właściwe organy - w tym i Kolegium - wykładni tego przepisu, a nie z jego nie budzącej wątpliwości interpretacyjnej treści. Fakt dokonywania takiej wykładni, jak i zaistnienie poprzedzających ją wątpliwości, nie wystarcza do usunięcia z obrotu prawnego decyzji ostatecznej wydanej na podstawie budzących wątpliwości interpretacyjne przepisów. Skargę na decyzję Kolegium z [...] lutego 2019 r. wniosła spółka [...], która zarzuciła organowi naruszenie: - art. 9n ust. 1 i 2 oraz art. 9x ust. 1 pkt 5. w zw. z art. 9c ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 6, 7a § 1 i 8 K.p.a. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do stwierdzenia, że przedsiębiorca wpisany do rejestru gminnego obowiązany jest składać sprawozdanie kwartalne także za okres, gdy działalność objęta tym sprawozdaniem nie była faktycznie wykonywana, co w konsekwencji doprowadziło do niedopuszczalnego rozszerzenia odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy ponad wykładnię językową art. 9n ust. 1 i 2 oraz art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach; - art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 6, 7a § 1 i 8 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta [...] o nałożeniu - w wyniku dokonania rozszerzającej wykładni na niekorzyść przedsiębiorcy - kary administracyjnej budzącej poważne wątpliwości co do jej zgodności z przepisami prawa. Podnosząc takie zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wyrokiem z 10 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] lutego 2019 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z [...] listopada 2013 r. o wymierzeniu kary pieniężnej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że decyzja Prezydenta [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W ocenie Sądu, powołany przepis nie nasuwał istotnych wątpliwości co do jego treści. Z art. 9n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, jednoznacznie wynika, że do sporządzania kwartalnych sprawozdań obowiązany jest podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. W konsekwencji karę pieniężną stosownie do art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach można wymierzyć jedynie podmiotowi odbierającemu odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który uchybił obowiązkowi przekazania sprawozdań kwartalnych. Z treści art. 9x ust. 1 pkt 5 i art. 9n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie można wyinterpretować normy obligującej podmioty wpisane do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych do przedstawiania sprawozdań kwartalnych (tzw. sprawozdań zerowych). Przepis art. 9n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w sposób jasny nakładał obowiązek przedstawienia sprawozdania kwartalnego jedynie na podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Skoro zatem skarżąca Spółka nie miała umowy z Miastem [...] na odbierania odpadów komunalnych i nie odbierała odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w tej gminie (co jest niekwestionowane), to oczywiste jest, że nie ciążył na niej obowiązek sprawozdawczy, o którym mowa w art. 9n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Tym samym nie było żadnych podstaw do wymierzenia Spółce kary pieniężnej, na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, za nieprzedstawienie sprawozdania kwartalnego za drugi kwartał 2013 r. w terminie. Rozumienie tego przepisu przyjęte przez Prezydenta [...] w kwestionowanej decyzji odbiega od jego prawidłowej wykładni i powinno być ocenione jako nieznajdujące oparcia w tym przepisie i ewidentnie z nim sprzeczne. W konsekwencji należy przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie istniały podstawy do stwierdzenia przez organ nadzoru, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W skardze kasacyjnej od wyroku z 10 czerwca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zarzuciło naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 156 § 2 K.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] naruszyło art. 156 § 2 K.p.a., w sytuacji gdy przepis ten w ogóle nie znajdował zastosowania w tej sprawie; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że decyzja Prezydenta [...]z [...] listopada 2013 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa skutkującym jej nieważnością; 3) art. 141 § 4 P.p.s.a. polegający na niewykazaniu, że przywołane w skarżonym wyroku naruszenie art. 156 § 2 K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że w tej sprawie doszło do naruszenia art. 156 § 2 K.p.a. Organ podniósł, że w latach 2013 – 2016 istniały wątpliwości co do wykładni art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach powołując się na wyroki NSA. Przytaczając takie podstawy kasacyjne organ wniósł, podstawie art. 179a P.p.s.a., o uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, ewentualnie o rozpoznania skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi albo uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Art.179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.) stanowi, że jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, iż w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Przepis ten, wprowadzający wyjątek od zasady dewolutywności skargi kasacyjnej, podyktowany jest względami ekonomiki postępowania. W ramach uprawnień autokontrolnych Sąd I instancji może uchylić własne, zaskarżone orzeczenie bez przesyłania skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, jeżeli stwierdzi nieważność postępowania albo uzna, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione. Trzeba mieć na uwadze, że zastosowanie autokontroli w istocie prowadzi do ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji w jej całokształcie. Dokonując kontroli skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącą od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 czerwca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 843/19 w ramach art. 179a P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione. Zasadny jest bowiem zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nieprawidłowo uznanie, że decyzja Prezydenta [...] z [...] listopada 2013 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając ponowienie sprawę Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest wydana w postępowaniu nieważnościowym decyzja utrzymująca w mocy decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] listopada 2013 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 2.200 zł za przekazanie po terminie sprawozdania o odebranych odpadach komunalnych od właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy [...]. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od ogólnej zasady stabilności decyzji administracyjnej (art. 16 K.p.a.). W postępowaniu tym, mającym charakter samodzielny i odrębny w stosunku do postępowania zwykłego, organ nadzoru nie rozpatruje sprawy tak, jak w postępowaniu zwykłym, ale w granicach określonych w art. 156 § 1 K.p.a. W ramach postępowania nieważnościowego nie ma bowiem proceduralnych możliwości poszerzenia materiału dowodowego w sprawie rozstrzygniętej w postępowaniu zwykłym i poczynienia w oparciu o ten materiał dowodowy dodatkowych ustaleń faktycznych. Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie mogą być skutecznie podnoszone zarzuty, że kwestionowana decyzja została wydana na skutek wadliwej oceny dowodów i dokonania na ich podstawie wadliwych ustaleń faktycznych. Rażące naruszenie prawa może wynikać tylko z wady oczywistej i niedającej się pogodzić ze standardami państwa prawa, gdyż jest naruszeniem kwalifikowanym przepisów. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą. Chodzi tu nie tyle o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Do wzruszenia decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, ale musi to być rażące naruszenie prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wymaga w każdym przypadku ustalenia prawidłowej treści przepisu, z którym wiąże się zarzut jego naruszenia oraz dokonania oceny, czy przyjęcie innego rozumienia tego przepisu przez organ, który wydał kwestionowaną decyzję może być uznane za rażące naruszenie prawa (por. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1612/11). W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dokonało oceny, że przyjęte przez Prezydenta [...] rozumienie art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest wadliwe jednak, z uwagi na to, że przepis ten wywoływał istotne wątpliwości interpretacyjne temu naruszeniu prawa nie można przypisać charakteru rażącego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zdaniem tego organu art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji, budził wątpliwości interpretacyjne. Co prawda uzasadnienie zaskarżonej decyzji dotyczące możliwych wykładni art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach było dość lakoniczne i dopiero w skardze kasacyjnej organ powołał się na konkretne orzeczenia, które wskazywały na różną interpretację tego przepisu, jednakże nie wpływa to na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Podstawą materialnoprawną kwestionowanej decyzji Prezydenta [...] z [...] listopada 2013 r. był art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2012 r., poz. 391 ze zm.), zgodnie z którym przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9n - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia. Z kolei art. 9n ust. 1 powołanej ustawy wskazuje, że do sporządzania kwartalnych sprawozdań obowiązany jest podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy (ust. 2). Uchybienia dotyczące obowiązku złożenia sprawozdań (złożenia sprawozdania po terminie) były sankcjonowane od 2013 r. Należy zgodzić się z wnoszącym skargę kasacyjną, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istniała rozbieżność co do wykładni art. 9n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji z [...] listopada 2013 r. Ukształtowały się bowiem dwa stanowiska odnośnie rozumienia tego przepisu. Pierwsze stanowisko opiera się na założeniu, że podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, to także przedsiębiorca wpisany do prowadzonego przez wójta gminy rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, który w rzeczywistości odpadów tych nie odbiera (por. wyroki NSA z 29 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3224/14, zdanie odrębne do wyroku NSA z 29 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 866/15). Podobny pogląd prezentowany był także przez Ministerstwo Środowiska. Według Ministerstwa Środowiska "ustawa nie określa w sposób jednoznaczny, że podmiot, który w danym kwartale nie odebrał odpadów komunalnych z terenu danej gminy jest zwolniony z obowiązku składania sprawozdania, zatem w opinii Departamentu Gospodarki Odpadami ma obowiązek złożyć tzw. sprawozdanie zerowe lub informację do wójta, burmistrza, prezydenta miasta o nieodebraniu odpadów z terenu gminy w danym kwartale".(znajdujące się w aktach sprawy pismo Departament Gospodarowania Odpadami Ministerstwo Środowiska z 15 lutego 2013 r.). Odnośnie rozumienia zwrotu ustawowego "podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości" prezentowane było także odmienne stanowisko, że podmiot ten, to jedynie przedsiębiorca wpisany do prowadzonego przez wójta gminy rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, który rzeczywiście odbiera odpady (wyroki NSA z 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 968/14, z 6 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 718/15 oraz z 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1333/14). Z poglądem tym należy się zgodzić. Prawidłowa wykładnia art. 9n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji z [...] listopada 2013 r. powinna prowadzić do takiego rezultatu, że podmiot wpisany do prowadzonego przez wójta gminy rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, który w rzeczywistości odpadów tych nie odbiera nie był zobowiązany do sporządzania kwartalnych sprawozdań. Wprawdzie w ustawie brak jest przepisu zwalniającego z obowiązku złożenia sprawozdania w przypadku podmiotu nie świadczącego usług w analizowanym zakresie. Brak jest jednocześnie przepisu, który nakazywałby składanie sprawozdań "zerowych", czy też oświadczeń o nie zbieraniu odpadów komunalnych. Przyjęcie wykładni, że podmiot wpisany do rejestru prowadzonego przez organ gminy na podstawie art. 9c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach automatycznie jest zobowiązany do składania sprawozdań, o których mowa w art. 9n tej ustawy powoduje, iż wpis do rejestru skutkuje automatycznym uznaniem takiego przedsiębiorcy za "podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości". Zdaniem Sądu taka wykładnia jest błędna i w sposób nieuzasadniony rozszerza zakres stosowania przepisów o charakterze sankcyjnym. Wskazane rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych i organów administracji świadczą o tym, że ustalenie stanu prawnego znajdującego zastosowanie w tej sprawie może budzić wątpliwości interpretacyjne. Oznacza to, że zaprezentowane w kwestionowanej decyzji z [...] listopada 2013 r. rozumienie art. 9x ust. 1 pkt 5 w związku z art. 9n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie może być ocenione jako rażące ich naruszenie, mimo że sądy administracyjne ostatecznie opowiedziały się za innym rozumieniem tych przepisów i przyjęły, że podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, to przedsiębiorca wpisany do prowadzonego przez wójta gminy rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, który rzeczywiście odbiera odpady. Dodatkowo weszła w życie z dniem 1 lutego 2015 r. ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 87), którą dodano w art. 9n tej ustawy ustęp 6, stanowiący o obowiązku składania tak zwanych sprawozdań zerowych przez podmioty, o których mowa w art. 9n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, które w okresie sprawozdawczym nie odbierały na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, obowiązku składania sprawozdania. W konsekwencji wykładani tych przepisów obecnie nie wywołuje wątpliwości. Reasumując rozumienie art. 9x ust. 1 pkt 5 w związku z art. 9n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jakie przyjął Prezydent [...] odbiega od prawidłowej wykładni tych przepisów, to jednak nie może być ocenione jako nieznajdujące oparcia w tych przepisach i ewidentnie z nimi sprzeczne. Oparcie decyzji na jednym z alternatywnych rozumień przepisów prawa stanowiących podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji nie jest przypadkiem rażącego naruszenia prawa. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo zastosowała art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i omówiło stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Uzupełniająco należy dodać, że wskazanie w wyroku z 10 czerwca 2019 r., iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] naruszyło art. 156 § 2 K.p.a. stanowiło oczywistą omyłkę pisarską. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 179a i art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Sąd na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, mając na uwadze charakter sprawy, a zwłaszcza to, że skarżąca Spółka została obciążana sankcją o charakterze pieniężnym za niedopełnienie obowiązku, który jednoznacznie nie wynikał z przepisów prawa. Jakkolwiek nie można temu naruszeniu przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa, to okoliczność ta wymaga uwzględnienia przy orzekaniu o zwrocie kosztów postępowania. Dodatkowo należy podnieść, że wnoszącemu skargę kasacyjną organowi w tej sprawie nie przysługuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Wnoszące skargę kasacyjną Kolegium nie wykazało, że poniosło w tym zakresie jakiekolwiek wydatki. Pamiętać bowiem należy, że w przypadkach określonych w art. 203 i 204 P.p.s.a., które dotyczą orzekania o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego między stronami, stronie należy się tylko i wyłącznie zwrot poniesionych przez nią kosztów postępowania. Oznacza to, że żądanie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego może być uwzględnione, tylko wówczas, gdy strona wykaże, że poniosła określone koszty postępowania. W tej sprawie w żaden sposób nie zostało wykazane, że organ - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - poniósł koszty postępowania kasacyjnego związane ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej (przedstawiciel Kolegium nie brał udziału w rozprawie przed WSA w Warszawie). To, że skargę kasacyjną podpisał członek SKO w [...], jako radca prawny i dołączył pełnomocnictwo udzielone przez Prezesa tego organu, nie stanowi wystarczających podstawy do przyjęcia, że organ poniósł koszty wynagrodzenia radcy prawnego, który jest jednocześnie etatowym członkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (art. 205 § 2 P.p.s.a.) – por. wyrok NSA z 20 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 597/10 i postanowienie NSA z 14 września 2006 r., II OSK 843/05, ONSAiWSA 2007, nr 1, poz. 6.