IV SA/Wa 844/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędzia WSA Joanna Borkowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 1 października 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. A., W. A., M. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2020 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] (dalej "zaskarżonym postanowieniem") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania 1) E.A., 2) W. A., 3) M.A. (dalej łącznie "Skarżących"), reprezentowanych przez r.pr. P. K.od decyzji Burmistrza Gminy [...] (dalej "Burmistrza") z dnia [...] września 2019 r. nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie myjni samochodowej, bezdotykowej, czterostanowiskowej oraz budowie około 12 miejsc parkingowych na działce nr ew. [...] obr [...]położonej w [...]przy ul. [...] - na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. II. Uzasadniając w/w rozstrzygnięcie, SKO wskazało, że w/w odwołanie zostało wniesione przez Skarżących po upływie czternastu dni doręczenia im decyzji Burmistrza, a zatem z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. Organ stwierdził w tym kontekście, co następuje: (-) wspólne odwołanie trzech stron postępowania od decyzji Burmistrza z dnia [...] września 2019 r. zostało wniesione w ich imieniu przez r. pr. P. K. w dniu 21 listopada 2019 r. (data stempla pocztowego); (-) decyzja Burmistrza została natomiast odebrana przez M. A. w dniu 9 października 2019 r. (data odbioru przesyłki nr [...], ustalona na podstawie informacji ze strony śledzenie przesyłek - tracking), (-) decyzja Burmistrza, adresowana do E. A. i pana W. A. wróciła z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" oraz adnotacją o dacie powtórnego awiza, którą w obydwu przypadkach był 17 października 2019 r. Powyższa okoliczność obligowała organ odwoławczy do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art.134 k.p.a. III. Pismem z dnia 10 marca 2020 r. pełnomocnik Skarżących wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie SKO, podnosząc przeciwko temu aktowi zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj.: - art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., polegającego na niedopełnieniu przez organ obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także obowiązku podjęcia, wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co w konsekwencji skutkowało błędami w ustaleniach faktycznych, polegającymi na uznaniu, że istnieją uzasadnione przesłanki umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jak również przesłanki uznania, iż Strona uchybiła terminowi do złożenia skutecznego odwołania, - art. 8 k.p.a. polegające na prowadzeniu przez organ postępowania w sposób rażąco naruszający podstawowe zasady procedury administracyjnej, a zwłaszcza poprzez niezapewnienie dostatecznej możliwości udziału w postępowaniu oraz w wydaniu zaskarżonej decyzji, art. 80 k.p.a. i art. 233 § 1 k.p.a. polegające na wyprowadzeniu wniosków nie będących konkluzją wynikającą z materiału dowodowego, poprzez uznanie, że uzasadnione przesłanki umożliwiające decyzji o warunkach zabudowy, umożliwiające budowę planowanej inwestycji - art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku właściwego umotywowania zaskarżonej decyzji oraz sporządzeniu uzasadnienia, które nie zawiera przyczyny, z powodu której organ uznał, iż należy wydać decyzję zgodną z treścią decyzji z dnia 26 września 2019 r., art. 134 k.p.a. polegających na niewłaściwym obliczaniu terminu i w związku z powyższym uznaniu, iż odwołanie został wniesione z naruszeniem terminu, co skutkowało błędnie wydanym postanowieniem. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów pełnomocnik wskazał (poza argumentami natury merytorycznej, skierowanymi bezpośrednio przeciwko decyzji Burmistrza), że w sprawie nie doszło do prawidłowego doręczenia Skarżącym decyzji organu I instancji a Skarżący wnieśli odwołanie po dowiedzeniu się drogą esemesową (w dniu 5 listopada 2019 r.) o wydaniu decyzji (do skargi dołączono sercem wiadomości esemesowej). Jednocześnie Skarżący złożyli na poczcie stosowne reklamacje w związku z niedoręczeniem im decyzji Burmistrza (załączone do skargi). IV. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 31 marca 2020 r., SKO wniosło o jej oddalenie, wskazując, iż nawet przyjmując datę dowiedzenia się o decyzji wskazywaną w uzasadnieniu skargi tj. 5 listopada 2019 r. należy zauważyć iż wniesiony środek zaskarżenia (odwołanie) został złożony z uchybieniem terminu. Nadto z korespondencji - odpowiedzi na reklamację Poczty Polskiej załączonej do skargi nie wynika jakoby próby doręczenia korespondencji pani E. A. były podejmowane niezgodnie z przyjętymi zasadami doręczania korespondencji. Z pisma tego wynika natomiast rozbieżne stanowiska strony i osoby doręczającej. W tej sytuacji w ocenie Kolegium załączone pismo nie może stanowić jednoznacznego dowodu, na to że korespondencja była doręczana w przedmiotowej sprawie sposób niewłaściwy. Okoliczności tej nie może potwierdzać również skierowana po prawie trzech miesiącach skarga do Centrali Poczty Polskiej, w szczególności, że skarga dotyczy w zasadzie tylko dwóch przesyłek poleconych, tak jak reklamacja. Zatem na tej podstawie nie można przyjmować, iż korespondencja jest i była dostarczana w sposób nieprawidłowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: V. Sąd rozpoznał skargę na postanowienie SKO z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1066 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie do art.119 pkt 1 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. VI. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia SKO prowadzi do następujących wniosków: 1. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art.134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdził uchybienie przez każdego z trojga Skarżących terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, ustalającej warunki zabudowy, który to termin wynika z art.129 § 2 k.p.a. (czternaście dni od dnia doręczenia decyzji organu I instancji). Stanowisko SKO jest trafne, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. 2. Stan prawny, właściwy do oceny sprawy, przedstawia się następująco: Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (art.134 k.p.a.). Odwołanie musi być wniesione w terminie określonym w art. 129 § 2 lub w terminie określonym w przepisach szczególnych (art. 129 § 3). Terminy wnoszenia odwołania są terminami ustawowymi, a więc nie mogą być przedłużane ani skracane przez organ administracji publicznej, terminami procesowymi obliczanymi według przepisów Kodeksu oraz terminami zawitymi, których upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. Jeżeli wnoszący odwołanie nie zwrócił się równocześnie o przywrócenie terminu wniesienia odwołania (art. 58 § 2), organ odwoławczy jest obowiązany wydać postanowienie o uchybieniu terminowi wniesienia odwołania. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianego w art. 134 (wyrok NSA w Łodzi z 21.03.1997 r., SA/Łd 2990/95, LEX nr 29079). W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminowi wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego (wyrok NSA w Gdańsku z 29.01.1997 r., I SA/Gd 1482/96, LEX nr 29004, w którym stwierdzono, że: "Skarżący wniósł odwołanie z uchybieniem 14-dniowego terminu (art. 129 § 2 k.p.a.). W takiej sytuacji organ nie ma innej możliwości, jak tylko stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co wynika z przepisu art. 134 k.p.a. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej"; zob. wyrok NSA w Katowicach z 15.11.1995 r., SA/Ka 2111/94, LEX nr 27060, w którym przyjęto, że: "Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a." i nawet nieznaczne przekroczenie terminu wniesienia odwołania zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia temu terminowi – wyrok NSA w Łodzi z 27.11.1996 r., SA/Łd 2665/95, Biul. Skarb. 1997/5, poz. 32). Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art.129 § 2 k.p.a.). 3. Odniesienie powyższych uwarunkowań prawnych do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy prowadzi do następujących wniosków: Z akt organu I instancji wynika w sposób nie wywołujący wątpliwości, iż: (-) doręczenie decyzji Burmistrza M. A. (bezpośrednio adresatowi) nastąpiło w dniu 9 października 2019 r. na zasadzie art.40 § 1 i 42 § 1 k.p.a., (-) doręczenie decyzji Burmistrza E.i W.A. nastąpiło natomiast (po dwukrotnym awizowaniu w/w przesyłek przez pocztę w dniach 9 i 17 października 2019 r.) z dniem 23 października 2019 r. na podstawie art.44 § 4 k.p.a. ("Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy."). Czternastodniowy termin do wniesienia odwołań od decyzji Burmistrza upłynął zatem: (-) w odniesieniu do M. A. – z dniem 23 października 2019 r., (-) w odniesieniu do E. i W.A. – z dniem 6 listopada 2019 r. W sytuacji, w której łączne odwołanie w/w osób zostało wniesione przez ich pełnomocnika w dniu 21 listopada 2019 r. (adnotacja na kopercie), oznacza to uchybienie ustawowemu terminowi odpowiednio o 29 i 15 dni. Z racji tego, iż wraz z odwołaniem nie został złożony wniosek o przywrócenie uchybionego terminu, koniecznym było wydanie przez SKO zaskarżonego obecnie postanowienia, przewidzianego w art.134 k.p.a. Sąd w całości podziela stanowisko SKO, iż dowody doręczenia Skarżącym decyzji organu I instancji nie budzą żadnych zastrzeżeń co do ich czytelności i wiarygodności, dając tym samym podstawy do poczynienia jednoznacznych ustaleń faktycznych a w toku czynności reklamacyjnych, podjętych przez Skarżących u operatora pocztowego, nie zostały ujawnione żadne okoliczności, mogące podważyć moc dowodową w/w dowodów. W świetle powyższych okoliczności skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.