IV SA/Wa 845/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2011 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zamknięcie wydzielonej części składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącej S. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. Marszałek Województwa [...] działając na podstawie 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 w zw. z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243), art. 376 pkt 2b i art. 378 ust. 2a pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. - po rozpatrzeniu wniosku przedsiębiorstwa S. sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą w W. odmówił wyrażenia zgody na zamknięcie wydzielonej części składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w m. C., gm. K. W uzasadnieniu Marszałek Województwa [...] wskazał, iż w dniu [...]września 2010 r. wpłynął wniosek przedsiębiorstwa S. sp. z o. o. w likwidacji w W. o wyrażenie zgody na zamknięcie wydzielonej części składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w m. C., gm. K. Dzałając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Marszałek Województwa [...], wezwał Spółkę uzupełnienia przedstawionego wniosku. Rozstrzygając sprawę w pierwszej kolejności organ stwierdził, że realizacja przedstawionego we wniosku zamiaru wydobycia i zdeponowania odpadów na przewidzianej do budowy kwaterze nr V, przed przystąpieniem do jej realizacji, jest niezgodna z art. 63 ust. 6 ustawy o odpadach. Na magazynowanie odpadów wymagane jest bowiem uzyskanie stosownej decyzji, określającej miejsce i sposób magazynowania, a zarządzający składowiskiem takowej decyzji nie posiada. Poza tym zdaniem organu, opisany we wniosku sposób ukształtowania wierzchowiny kwater 1-4 przy użyciu "materiału odpadowego pochodzącego z korekty skarp kwatery nr IV, a w przypadku niedoboru tego materiału również części odpadów znajdujących się poza uszczelnieniem kwater" - jest niezgodny z warunkami, jakie muszą być spełnione przy zamknięciu składowisk odpadów, określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 marca 2003r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów (Dz. U. z 2003r. Nr 61, poz. 549 ze zm.). Zdaniem organu możliwość wykorzystania poszczególnych rodzajów odpadów w procesie zamykania składowiska została enumeratywnie określona w załączniku do nr 1 do rozporządzenia lokalizacyjnego. Dlatego deklarowany w pkt IV.6 wniosku zamiar, w ocenie organu jest niezgodny z zapisami ww. rozporządzenia. Dalej Marszałek Województwa [...] wskazał, iż przyjęte w przedmiotowym wniosku rozwiązania dotyczące dalszej eksploatacji składowiska w m. C. są niezgodne z zapisami Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami, uchwalonego przez Sejmik Województwa [...] w dniu [...] marca 2008 r. (uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2008 r. w sprawie: uchwalenia Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa [...] na lata 2008-2011 z perspektywą na lata 2012-2019). Ponadto, zamiar dalszej eksploatacji składowiska - budowa kwatery nr V - jest niezgodny z planem zagospodarowania przestrzennego gminy (uchwała Nr [...]Rady Miejskiej w K. z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...], obręb geodezyjny C., gm. K). W konsekwencji w ocenie organu, wnioskodawca nie będzie mógł uzyskać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz decyzji - pozwolenia na budowę, a tym samym przeprowadzić procedury zamknięcia wydzielonej części składowiska odpadów w m. C. zgodnie ze złożonym wnioskiem. Pismem z dnia [...] stycznia 2011r. S. sp. z o. o. w likwidacji, wniosła odwołanie domagając się uchylenia przedmiotowej decyzji Marszałka Województwa [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Strona podniosła, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie Marszałka zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego. Decyzją z dnia [...] marca 2011r. Minister Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 54 ust. 1 z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach, po rozpatrzeniu odwołania S. Sp. z o.o. w likwidacji orzekł utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Zdaniem Ministra spełnienie żądania Strony, poprzez uwzględnienie wniosku w całości, naruszałoby przepisy ustawy o odpadach oraz ustalenia odrębnych aktów prawnych. Co więcej proponowany sposób rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zlokalizowanego w miejscowości C., uwzględniający wydobycie części odpadów i zeskładowanie ich na nieistniejącej kwaterze Nr V, której ewentualna budowa naruszałaby ustalenia aktów prawa miejscowego, stanowi w opinii organu odwoławczego podstawę do odmowy udzielenia zgody na zamknięcie tego składowiska. Pismem z dnia [...] kwietnia 2011r. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływu na wynik sprawy tj.:art. 54 ust.1 ustawy o odpadach, poprzez przynanie organom rozpoznającym wniosek dotyczący zamknięcia składowiska odpadów zbyt dużej uznaniowości w zakresie podstaw do wydania decyzji odmownej, pomimo istnienia faktycznych podstaw do wydania decyzji uwzględniającej wniosek Spółki; 2) przepisów proceduralnych mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez uwzględnienie jako podstawy rozstrzygnięcia błędnych okoliczności faktycznych, z pominięciem okoliczności, które powinny stanowić jego podstawę, w tym poprzez analizę możliwości realizacji kwatery V składowiska z naruszeniem kompetencji innych organów oraz z pominięciem możliwości zmiany istniejącego stanu prawnego poprzez podjęcie odpowiednich kroków prawnych, z których niektóre zostały dokonane, a także poprzez błędne ustalenie, że wniosek Spółki pozostaje w sprzeczności wojewódzkim planem gospodarki odpadami; - art. 127 § 1 k.p.a.w zw. z art. 15 w zw. z art. 107 § 4 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie części wniesionego przez Spółkę odwołania, o czym świadczy brak uzasadnienia rozpatrzenia zawartych w nim zarzutów; Wobec powyższego strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2010r. i zasądzenie od Ministra Środowiska na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego; W ocenie skarżącej spółki organ II instancji w sposób nieprawidłowy dokonał oceny stanu faktycznego stanowiącego podstawę do wydania rozstrzygnięcia, co stanowi naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. W zaskarżonej decyzji organ wywiódł bowiem, że wniosek spółki o zamknięcie kwater l - IV składowiska odpadów w C. nie może zostać uwzględniony z uwagi na fakt jego sprzeczności z postanowieniami Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa [...] oraz uchwałą Rady Miejskiej w K., która nie przewiduje rekultywacji składowiska przez rozbudowę kolejnej kwatery, a przecież nie są to okoliczności prawne dotyczące terenu objętego wnioskiem o zamknięcie, który dotyczy jedynie kwater l-IV. Co prawda planowany przez Spółkę sposób rekultywacji zakłada budowę kwatery V składowiska, niemniej jednak ocena możliwości jej realizacji nie stanowi przedmiotu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wnioskiem są objęte wyeksploatowane kwatery nr I - IV, a ocenie organów rozstrzygających podlegała jedynie kwestia prawidłowości czy odpowiedniości dobranego sposobu rekultywacji do sytuacji istniejącej na wyeksploatowanych kwaterach. Tymczasem organ II instancji badał uwarunkowania prawne budowy kwatery nr V, co nie leży w jego kompetencji. Zatem analiza treści powołanych wyżej aktów czy dokumentów była zbędna i nie powinna mieć znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Na marginesie strona skarżąca podniosła, iż oba ww. akty mogą podlegać zmianom czy - jak w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - także unieważnieniu, a spółka przedsięwzięła stosowne kroki zmierzające w tym kierunku. Złożyła bowiem skargę na ww. uchwałę Rady Miejskiej w K. dotyczącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wniosek dotyczący zmiany Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa [...]. Strona skrżąca wskazała, iż w zaskarżonej decyzji organ dokonał także niewłaściwej wykładni art. 54 ust. 1 ustawy. Wniosek spółki, który był kompatybilny z wytycznymi zawartymi w ww. decyzji GIOŚ i pracami aktualnie wykonywanymi na jej podstawie na składowisku odpadów, powinien zostać uwzględniony. Brak jest bowiem jakichkolwiek okoliczności faktycznych przemawiających za wydaniem decyzji odmownej, stanowiących przeciwwagę dla licznych okoliczności przemawiających za zamknięciem składowiska w sposób wnioskowany przez Spółkę, które były powoływane tak we wniosku, jak i kolejnych pismach sporządzonych przez Spółkę w toku postępowania administracyjnego. Ponadto w ocenie skarżącej spółki organ II instancji w ogóle nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu rozpoznanym zaskarżoną decyzją w zakresie naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., a także art. 63 ust. 4 i 6 ustawy, nie rozważył prawnego znaczenia istnienia w obrocie decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r., wydanej w trybie art. 59 ust. 2 ustawy, określającej zakres i harmonogram działań niezbędnych do usunięcia przyczyn i skutków stwierdzonych zagrożeń dla środowiska z instalacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w m. C. gm. K. Nie wiadomo też na jakiej podstawie organ uznał, że podczas wnioskowanej rekultywacji dojdzie do wydobycia odpadów, skoro spółka we wniesionym odwołaniu wyjaśniała, że chodzi o ich przemieszczenie w ramach tej samej budowli. Tym samym naruszony został art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 107 § 4 k.p.a. Swoje stanowisko strona skarżąca przedstawiła dodatkowo w piśmie procesowym z dnia [...] września 2011r. Celem uzupełnienia uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. strona skarżąca podniosła, iż w aktach administracyjnych brak jest ekspertyzy pt.: "Ustalenie przyczyn obserwowanych zmian parametrów(...)". Analiza jej treści, jako podstawy sporządzenia rozpoznawanego wniosku o zamkniecie składowiska, opartego na ww. decyzji GIOŚ prowadziłaby do ustalenia istotnych elementów stanu faktycznego sprawy. Ponadto organy obydwu instancji nie odniosły się do podnoszonej w pismach wnioskodawcy kwestii zawieszenia, na podstawie obligatoryjnej przesłanki określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania prowadzonego z wniosku Spółki do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowo administracyjnym dotyczącym kontroli uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] i [...]. Skoro regulacje tego aktu prawa miejscowego stanowiły w ocenie organów I i II instancji element istotny dla rozstrzygnięcia sprawy - postępowanie administracyjne powinno być zawieszone do czasu zakończenia ww. postępowania sądowoadministracyjnego. Zdaniem skarżącej spółki także brzmienie § 16 ust 3 rozporządzenia nie może stanowić podstawy do odmowy zamknięcia składowiska w sposób wnioskowany przez spółkę, co było argumentowane w piśmie z dnia [...] września 2010 r., przy którym przesłano wniosek o wszczęcie postępowania. W odpowiedzi na skargę, organ ustosunkowując się do zarzutów skargi wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu rozstrzygające w niniejszej sprawie organy administracji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego zobowiązują je art. 7 i 77 k. p. a., nie wykazując należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Ministra Środowiska utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa [...], którą po rozpatrzeniu wniosku przedsiębiorstwa S. sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą w W. odmówił wyrażenia zgody na zamknięcie wydzielonej części składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w m. C., gm. K. Podstawę matrialnoprawną wydanych rozstrzygnięć stanowił art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach zgodnie z którym zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części wymaga zgody właściwego organu. Jednocześnie stosownie do treści art. 54 ust, 2 ww. ustawy zgodę na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części wydaje, na wniosek zarządzającego składowiskiem odpadów, w drodze decyzji właściwy organ, którym, dla przedsięwzięć i zdarzeń, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska jest marszałek województwa. W myśl art. 54 ust. 7 w/w ustawy o odpadach zgoda na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części powinna określać: 1. techniczny sposób zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej części; 2. datę zaprzestania przyjmowania odpadów do składowania na składowisku odpadów, która stanowi datę zamknięcia składowiska; 3. harmonogram działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów; 4. sposób sprawowania nadzoru nad zrekultywowanym składowiskiem odpadów, w tym monitoringu, oraz warunki wykonania tego obowiązku. Z powyższego przepisu wynika zatem, że w/w ustawa o odpadach nie zawiera regulacji, która enumeratywnie wskazywałyby sytuacje, w których organ właściwy do wydania decyzji — zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części, odmówi wydania tej decyzji. Nie sposób jednak podzielić stanowiska, iż wobec braku takiego zapisu, organ właściwy do wydania przedmiotowej decyzji jest każdorazowo zobligowany do spełnienia żądania strony wnioskującej o jej wydanie. A zatem jak zasadnie podnosiły orzekające w sprawie organy, wobec braku wskazania przez ustawodawcę przesłanek obligatoryjnej odmowy wydania zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części, organ właściwy do wydania decyzji musi dokonać indywidualnej oceny proponowanych rozwiązań. Zaproponowane w niniejszej sprawie przez skarżącą spółkę S. rozwiązania dotyczące rekultywacji kwater nr I-IV składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w miejscowości C., zakładają przemieszczanie odpadów, które znajdują się poza uszczelnioną częścią kwater nr I-IV i zdeponowanie ich na planowanej do budowy kwaterze nr V. Orzekające w sprawie organy odmówiły wyrażenia zgody na zamknięcie wydzielonej części składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w miejscowości C., wskazując że proponowane ww. rozwiązanie jest niezgodne z przepisami prawa. W ocenie Sądu decydujące znaczenie w sprawie ma okoliczność, iż takie rozwiązanie, zostało wskazane w decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2010r., znak: [...], którą ustalono zakres i harmonogram działań niezbędnych do usunięcia przyczyn i skutków stwierdzonych zagrożeń środowiska z instalacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w miejscowości C. Mimo, iż decyzja została wydana w innym trybie aniżeli decyzja stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania, to jednak - w oparciu o ten sam stan faktyczny i zdaniem Sądu powinna zostać uwzględniona przy wydawaniu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Podstawę materialnoprawną tej decyzji stanowił art. 59 ust. 2 ustawy o odpadach zgodnie z którym w przypadku powiadomienia wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska przez zarządzającego składowiskiem odpadów o stwierdzonych zmianach obserwowanych parametrów, wskazujących na możliwość wystąpienia lub powstanie zagrożeń dla środowiska - wojewódzki inspektor ochrony środowiska określi, w drodze decyzji, zakres i harmonogram działań niezbędnych do ustalenia przyczyn zmian obserwowanych parametrów oraz możliwych zagrożeń dla środowiska, a następnie po ich ustaleniu określi, w drodze decyzji, zakres i harmonogram działań niezbędnych do usunięcia przyczyn i skutków stwierdzonych zagrożeń dla środowiska. W odniesieniu do przedmiotowego składowiska podstawę ustalenia w decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2010r., zakresu i harmonogramu działań niezbędnych do usunięcia przyczyn i skutków stwierdzonych zagrożeń środowiska z instalacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w miejscowości C., stanowiła sporządzona w sprawie ekspertyza pt. "Ustalenie przyczyn zmian obserwowanych parametrów (...)", z której wynika, że rekultywacja składowiska z uwzględnieniem budowy kwatery nr V jest najlepszym rozwiązaniem środowiskowym i ekonomicznym. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż orzekające w sprawie organy pomijając przy rozpoznawaniu wniosku o zamknięcie składowiska ww. decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 roku i przyjętych w niej rozwiązań dotyczących rekultywacji składowiska z uwzględnieniem budowy kwatery nr V - naruszyły zasadę postępowania administracyjnego zobowiązującą organy do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Jednocześnie kwestionowanie przez Ministra Środowiska postanowień wspomnianej decyzji GIOŚ jest nieuprawnione i prowadzi do sytuacji gdy skarżąca spółka jest adresatem dwóch decyzji o wykluczających się wzajemnie rozstrzygnięciach. Oczywiście zgodzić należy się z organami, iż nie sposób rozpatrywać wniosku skarżącej spółki, nie odnosząc się do niego jako całości i wykluczyć zupełnie kwestię "projektowanej" nowej kwatery, skoro przedmiotowe postępowanie dotyczyło uzyskania zgody na zamknięcie wydzielonej części składowiska odpadów w miejscowości C. tj. kwater nr I-IV, zgodnie z proponowanym przez skarżącą sposobem zamknięcia składowiska, zakładającym budowę nowej kwatery Nr V. W ocenie Sądu jednak dopóki decyzja GIOŚ pozostaje w obrocie prawnym, rozwiązania dotyczące rekultywacji kwater nr I-IV składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w miejscowości C., zakładające przemieszczanie odpadów, które znajdują się poza uszczelnioną częścią kwater I-IV do planowanej do budowy kwatery Nr V, uznać należy za wiążące. Orzekające w sprawie organy istotne zastrzeżenia zgłaszały także co do sposobu ukształtowania wierzchowiny kwater 1-4, podnosząc zgodnie z treścią § 16a ust. 9 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 marca 2003 roku w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów (Dz. U. z 2003 roku Nr 61 poz. 549 z późn. zm.) - w przypadku eksploatacji nadpoziomowego składowiska odpadów do budowy skarp, w tym obwałowań, kształtowania korony składowiska, a także wykonywania okrywy rekultywacyjnej (biologicznej), dopuszcza się wykorzystanie odpadów, których rodzaje oraz warunki wykorzystania w tych celach są określone w załączniku do rozporządzenia. Wobec powyższego, w ocenie organów proponowane przez stronę wykorzystanie materiału odpadowego zdeponowanego na kwaterze nr 4, który stanowi mieszanina odpadów komunalnych, do właściwego ukształtowania skarp oraz korony składowiska jest sprzeczne z przytoczonymi powyżej normami prawnymi, albowiem do wykonania przedmiotowych działań dopuszczone zostały odpady o określonych kodach i specyfice, wymienione w załączniku do w/w rozporządzenia Ministra Środowiska. Należy jednak mieć na uwadze, iż w myśl art. 54 ust. 7 pkt 1 w/w ustawy o odpadach zgoda na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części określa techniczny sposób zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej części. A zatem jeśli zdaniem organu proponowane rozwiązanie narusza obowiązujące przepisy, to do organu należy ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii w decyzji udzielającej zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, iż z uwagi na wielowątkowość niniejszego postępowania zasadnym było rozważenie przez organy kwestii zawieszenia postępowania w przedmiocie zamknięcia części składowiska na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu wydania prawomocnych rozstrzygnięć w postępowaniach sądowoadministracyjnych dotyczących kontroli uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] i [...] oraz decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2010r. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku. Aby zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, których w niniejszej sprawie nie poczyniono. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art.205 tej ustawy.