IV SA/Wa 847/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Beata Sobocha (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi I. O. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. wydaną na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.) dalej "o cudzoziemcach" oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) dalej "k.p.a." po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez S. W., pełnomocnika O. I. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...] o odmowie udzielenia wnioskodawczyni zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu [...] lutego 2013 r. O. I. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na czas oznaczony z uwagi na wieloletni pobyt wraz z rodziną oraz pracę na terytorium Polski. Wojewoda [...] w uzasadnieniu w decyzji z dnia [...] września 2013 r. odmawiającej udzielenia wnioskowanego zezwolenia, stwierdził, w oparciu o zebrany materiał dowodowy na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 i pkt 6 lit. a i lit. b w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, iż cudzoziemka nie dysponuje stabilnym i regularnym źródłem dochodów wystarczającym do pokrycia kosztów zamieszkania w Polsce i jej rodziny. Organ I instancji odmówił udzielenia przedmiotowego zezwolenia także z powodu załączenia przez cudzoziemkę do przedmiotowego wniosku dokumentów zawierających fałszywe informacje oraz dokumentu podrobionego lub przerobionego, złożonego jako autentyczny- deklaracji PIT-37 cudzoziemki za lata 2010 – 2012. W odwołaniu pełnomocnik skarżącej zaskarżył powyższą decyzję w całości. Organ II Instancji uzasadniając swoją decyzję stwierdził, że zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a, b ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postepowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemiec złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwie dane osobowe lub fałszywe informacje. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oraz po zgromadzeniu materiału dowodowego ustalił, iż O. I. przebywa w Polsce od 2002 r. Pierwsze zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony uzyskała od Wojewody [...] w dniu [...] lutego 2012 r. Od tego czasu przebywa w Polsce na podstawie kolejno uzyskiwanych zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. Ostatnie zezwolenie uzyskała w dniu [...] kwietnia 2012 r. od Wojewody [...] z terminem ważności do dnia [...] kwietnia 2013 r. na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. W dniu 11 marca 2013 r. skarżąca wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Decyzją z dnia [...] września Wojewoda [...] na podstawie art. 67 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach odmówił skarżącej udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. O. I. mieszka w województwie [...] w G. z mężem U. T., synem, małoletnim E. U. oraz córką, małoletnią E. U. Wojewoda [...] w dniu [...] września 2013 r. wydał decyzje nr [...], nr i nr [...] w sprawie U. T., małoletniego E. U. oraz córki, małoletniej E. U. odmawiające udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Od wymienionych decyzji złożono odwołanie za pośrednictwem Wojewody [...] do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W dniu 12 lutego organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone decyzje Wojewody [...]. Do wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. o udzielenie zezwolenia na czas oznaczony O. I. dołączyła deklarację PIT-37 za 2010 r., z której wynika, że osiągnęła przychód w wysokości 25 000 zł. W toku przedmiotowego postepowania, skarżąca powoływała się na posiadanie zezwolenie na wykonywanie pracy w Polsce typ A nr [...] na rzecz pani U. T. prowadzącej w Polsce działalność gospodarczą pod firmą "[...]" w G. przy ul. [...] na stanowisku masażysta- masaż wschodni i akupunktura, w okresie [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] stycznia 2015 r. za wynagrodzeniem nie niższym niż 1500 zł brutto. W celu uzupełnienia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy organ I Instancji pismem z dnia [...] marca 2013 r. wezwał skarżącą o wszystkie indywidualne zeznania podatkowe o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 26 lutego 2013 r. skarżąca dołączyła deklaracje PIT-37 za 2011 r. zaopatrzoną prezentatą Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] marca 2012 r., z której wynika, że osiągnęła przychód w wysokości 25 000 zł; deklarację PIT -37 za 2012 r. zaopatrzoną prezentatą Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] lutego 2013 r., z której wynika, że osiągnęła przychód w wysokości 27 500 zł. Wojewoda [...] pismem z dnia 9 kwietnia 2013 r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z prośbą o udzielenie informacji dotyczących zeznań podatkowych skarżącej oraz jej męża U T. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., poinformował organ I Instancji, że skarżąca za rok 2010 zadeklarowała przychód w wysokości 8000 zł, natomiast do urzędu Skarbowego nie wpłynęły zeznania podatkowe za lata 2011 -2012. Organ II instancji uwzględniając powyższe okoliczności stwierdził, że skarżąca usiłowała posłużyć się dwoma dokumentami autentycznymi, które rzeczywiście nie miały mocy dokumentów urzędowych i w dużym prawdopodobieństwem zostały wytworzone jedynie na potrzeby niniejszego postępowania, aby utwierdzić organy w przekonaniu, że skarżąca uzyskuje dochód spełniający kryterium stabilności i regularności w odpowiedniej wysokości zgodnie z wymogiem art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Nieprawidłowości ujawniono też w zeznaniu podatkowym skarżącej za rok 2010, w tym przypadku, modyfikacji poddano dane dotyczące przychodu skarżącej. W ocenie Szefa do Spraw Cudzoziemców brak jest podstaw, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, aby przyjąć, że skarżąca działała z nieświadomością przedstawiania do akt sprawy dokumentów nieprawdziwych lub dokumentu zmodyfikowanego. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził fakt, iż skarżąca od dnia [...] maja 2010 r. do dnia [...] listopada 2012 r. pozostawała na urlopie bezpłatnym (Pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział T. z dnia [...] lipca 2013 r.). Organ II instancji uznał zatem, że złożone deklarację w [...] Urzędzie Wojewódzkim za lata 2011 i 2012 skarżąca złożyła w celu wprowadzenia w błąd organu rozpatrującego sprawę, iż dysponowała stabilnym i regularnym źródłem dochodu o którym mowa w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Organ II instancji zwrócił również uwagę, że w okresie którego dotyczyły deklaracje podatkowe, skarżąca przebywała w Polsce na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na wykonywanie pracy czyli nie było przesłanki z art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a wydane zezwolenie powinno zostać cofnięte. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w G. poinformował Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że pod nadzorem Prokuratury Rejonowej Komenda Miejska Policji w G. prowadziła dochodzenie w sprawie podrobienia w G. deklaracji podatkowych skarżącej z lat 2007-2012, o czyn z art. 270 § 1ustawy z dnia 7 czerwca 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553) kodeks karny. W dniu 16 grudnia 2013 r. Prokuratura Rejonowa zatwierdziła postanowienie o umorzeniu tego dochodzenia, wobec braku znamion czynu zabronionego. Organ II instancji zwrócił uwagę, że postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie jest zależne od postepowania karnego prowadzonego w sprawie podrobienia deklaracji podatkowych przez O. I. Jego umorzenie przez organy ścigania nie powoduje braku podstaw do negatywnego rozpatrzenia przedmiotowego wniosku przez organy administracji, albowiem oba postępowania toczą się niezależnie. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ponadto stwierdził, iż informację na temat osiąganego przez skarżąca dochodu w latach bezpośrednio poprzedzających moment złożenia przez skarżącą kolejnego wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, były w sposób oczywisty istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania w kontekście konieczności zbadania dochodu skarżącej w oparciu o art. 53a ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Podanie przez O. I. nieprawdziwych informacji w tym zakresie mogło doprowadzić do wydania decyzji niezgodnej z prawem, opartej na faktach niemających odzwierciedlenia w rzeczywistości. Organ II instancji zwrócił uwagę, że wystąpienie przesłanki negatywnej skutkuje koniecznością wydania w sprawie decyzji negatywnej na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach oraz odstąpieniem od sprawy pod kątem badania wystąpienia przesłanek pozytywnych z art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, albowiem niezależnie od wyniku tego postepowania, organ był zobligowany wydać w sprawie decyzję negatywną. Skargę na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik O. I., adw. P. O., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej: Naruszenie prawa materialnego: 1. art. 57 ust. 1 pkt 1 oraz 6 lit. a; art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej w zw. z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, a w konsekwencji uznanie przez organ II instancji, podzielający stanowisko organu I instancji, iż skarżąca nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jej utrzymaniu, 2. art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o cudzoziemcach poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że skarżąca w pełni świadomie dołączyła do wniosku dokumenty zawierające fałszywe informacje w celu wprowadzenia organ w błąd co do stabilności i regularności jej źródła dochodu. Naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji: 1. art. 7 w zw. z art. 107 § 3, art. 77 § 1 oraz 80 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie decyzji słusznego interesu indywidualnego skarżącej; 2. art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy przez organ II instancji w sposób niewyczerpujący, w szczególności odstąpienie od badania, czy skarżąca spełnia przesłanki określone w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej opisał szczegółowo stan sprawy, rozwijając wskazane zarzuty. Podkreślił, że organy nie wzięły pod uwagę istotnych okoliczności potwierdzających, że skarżąca uzyskuje dochód spełniający kryterium stabilności i regularności w odpowiedniej wysokości zgodnie z wymogiem art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 53b ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec wnioskujący o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest obowiązany posiadać: 1) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz 2) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2, 3b i 4; 3) wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i powrotu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 16-18 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a. Kryteria dochodu, od którego uzależnione są świadczenia społeczne określa art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. § 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U.2012, poz. 823). Stanowi on, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł i osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 456 zł. Organ przywołał art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b ustawy o cudzoziemcach. Według opinii Sądu, organ wydając decyzję w przedmiotowym postępowaniu kierował się tzw. decyzją związaną, z uwagi na użyte w treści przepisu art. 57 ustawy o cudzoziemcach sformułowanie "odmawia się', co oznacza, że ustawodawca nie pozostawił swobody organom orzekającym, lecz zobligował je - w przypadku spełnienia określonych w przepisach przesłanek - do wydania konkretnego, przewidzianego przepisem rozstrzygnięcia. Organ uznał, że w przedmiotowej sprawie został zobowiązany, mocą przepisu art. 57 ust 1 pkt 1 i 6 ustawy o cudzoziemcach, do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na niespełnienie przesłanek z ustawy. Podzielając w tym zakresie stanowisko organu pierwszej i drugiej instancji Sąd zauważa, iż nie można na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przyjąć wbrew zarzutom skargi, że skarżąca spełniła w całości przesłankę z art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach tzn. by posiadała stabilne źródło dochodu. Oceniając stabilność i regularność posiadanego przez cudzoziemca źródła dochodu w kontekście udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony należy uwzględnić jego legalność, niezmienność przez dłuższy okres czasu, poziom na jakim dochody kształtowały się w dłuższej perspektywie czasowej oraz powtarzalność w określonych odstępach czasu. Według art. 57 ust. 1 pkt 6 cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał. Według oceny Sądu skarżąca w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony posłużyła się dokumentami, w których zamieściła nieprawdziwe informacje i celowo chciała wprowadzić w błąd organy administracyjne wydające decyzję w przedmiotowej sprawie. Deklaracje podatkowe były opatrzone prezentatą Urzędu Skarbowego co świadczy z dużym prawdopodobieństwem, że były celowo przygotowane przez skarżącą dla celów dowodowych w postępowaniu administracyjnym. Według opinii Sądu informacja, z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. świadcząca, że skarżąca przebywała na urlopie bezpłatnym jedynie potwierdza niewiarygodność oświadczeń O. I. Sąd również nie daję wiary oświadczeniom skarżącej, że złożone dokumenty w trakcie postępowania administracyjnego były korektami zeznań podatkowych. Przede wszystkim Sąd zwraca uwagę, iż korektę zeznania podatkowego winno poprzedzać złożenie samego zeznania. Natomiast z akt sprawy wynika ( informacja Naczelnika Urzędu Skarbowego w G.), że takie zeznania nie były składane. W związku z tym twierdzenie skarżącej, że deklaracje załączone do wniosku stanowiły korekty w ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia. Wobec powyższych danych i analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy zgodzić się ze stanowiskiem organów administracji, iż wysokość dochodów skarżącej pozbawiona jest cech stabilności. W tym też kontekście uwzględniając wcześniej wskazane założenia, jakie powinno spełniać stabilne i regularne źródło dochodu osoby wnioskującej o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, należy zgodzić się z organami orzekającymi w sprawie, iż przedstawione przez skarżącą deklaracje podatkowe tych warunków nie spełniają. Co więcej, według informacji z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. wynika że od dnia [...] maja 2010 r. do dnia [...] listopada 2012 r. skarżąca pozostawała na urlopie bezpłatnym wiec w tym okresie posiadała dochody na niższym poziomie niż określone w ustawie o pomocy społecznej kryterium dochodowe. W ocenie Sądu, decyzja w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydana została na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej. Poczynione zatem przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jak i Wojewodę [...] ustalenia, co do stabilności źródła dochodu skarżącej wykazały, iż skarżąca nie udokumentowała cech stabilności swojego dochodu, z uwzględnieniem ustawowego progu wymaganego do uznania je za wystarczające do pokrycia kosztów utrzymania na terytorium Polski, w kontekście ubiegania się przez skarżącego o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił