IV SA/Wa 848/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Beata Sobocha (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi E. U. zastępowanego przez przedstawicieli ustawowych I. O. i T. U. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. wydaną na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.) dalej "o cudzoziemcach" oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) dalej "k.p.a." po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez S. W., pełnomocnika O. I. i U. T. przedstawicieli ustawowych małoletniego E. U. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...] o odmowie udzielenia małoletniemu cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu [...] lutego 2013 r. U. T. i O. I. wystąpili do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie ich małoletniemu synowi E. U. zezwolenia na czas oznaczony z uwagi na pobyt z rodzicami na terytorium Polski. Wojewoda [...] w uzasadnieniu w decyzji z dnia [...] września 2013 r. odmawiającej udzielenia wnioskowanego zezwolenia, stwierdził, w oparciu o zebrany materiał dowodowy na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 i w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach, iż pobyt małoletniego E. U. na terytorium Polski jest integralnie związany z pobytem rodziców, tymczasem Wojewoda [...] decyzjami z dnia [...] września 2013 r. postanowił o odmowie udzielenia im zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski. W odwołaniu pełnomocnik skarżącej zaskarżył powyższą decyzję w całości. Organ II instancji decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. postanowił utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wskazując w podstawie rozstrzygnięcia art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podniósł brak możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku małoletniego E. U., z uwagi na negatywne decyzję w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony dla jego rodziców. Skargę na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik O. I. i U. T. przedstawicieli ustawowych małoletniego E. U., adw. P. O., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił jej: Naruszenie prawa materialnego: 1. art. 57 ust. 1 pkt 1 oraz 6 lit. a; art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej w zw. z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej poprzez ich błędną wykładnie niezastosowanie, a w konsekwencji uznanie przez organ II instancji, podzielający stanowisko organu I instancji, iż przedstawiciele ustawowi skarżącego nie posiadają stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na ich utrzymaniu, 2. art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o cudzoziemcach poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że przedstawiciele ustawowi skarżącego w pełni świadomie dołączyli do wniosku dokumenty zawierające fałszywe informacje w celu wprowadzenia organ w błąd co do stabilności i regularności ich źródła dochodu. Naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji: 1. art. 7 w zw. z art. 107 § 3, art. 77 § 1 oraz 80 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie decyzji słusznego interesu indywidualnego skarżącego; 2. art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy przez organ II instancji w sposób niewyczerpujący, w szczególności odstąpienie od badania, czy skarżący spełnia przesłanki określone w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego opisał szczegółowo stan sprawy, rozwijając wskazane zarzuty. Podkreślił, że organy nie wzięły pod uwagę istotnych okoliczności potwierdzających, że przedstawiciele ustawowi skarżącego uzyskują dochód spełniający kryterium stabilności i regularności w odpowiedniej wysokości zgodnie z wymogiem art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej p.u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zatem skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw. W myśl art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. ustawy o cudzoziemcach, stanowiącego materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b ustawy o cudzoziemcach. Dokonując wykładni tego przepisu podkreślić należy, iż użycie przez ustawodawcę określenia "cudzoziemcowi odmawia się" nie nasuwa wątpliwości, iż mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określonej treści w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Tym samym nie można przyjąć, iż przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". A zatem orzeczenie o odmowie udzielenia zezwolenia jest obligatoryjne i nie jest zależne od woli orzekającego organu. Wniosek o udzielenie małoletniemu cudzoziemcowi E. U. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony został oparty na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca, posiadającego zezwolenie na zamieszanie na czas oznaczony, urodzonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Z akt administracyjnych wynika, że małoletni skarżący urodził się w dniu [...] stycznia 2003 r., jako syn O. I. i U. T. Jednakże Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., którą Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy, odmówił przedstawicielom ustawowym O. I. i U. T. małoletniemu E. U. udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W tej sytuacji okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie dla małoletniego skarżącego nie uzasadnia jego zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Wobec powyższego organy zasadnie uznały, że w sprawie zaistniała negatywna przesłanka, o której mowa w art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, uzasadniająca odmowę zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji