IV SA/Wa 849/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, składzie następującym: Sędzia WSA - Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie ze skargi M. L. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić sprostowania wyroku Pismem z dnia 16 lutego 2011 r. skarżący M. L. zwrócił się o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r., którym oddalono skargę M. L. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego. Skarżący wskazał, iż omyłka znalazła się w uzasadnieniu w/w wyroku, na stronie pierwszej, gdzie Sąd sformułował zdanie: "Prokuratura postanowieniem z [...] listopada 2008 r. odmówiła wszczęcia dochodzenia." Według skarżącego, Sąd popełnił omyłkę pisarską, albowiem nie podał sygnatury akt prokuratorskich, pod którą zostało wydane postanowienie. Skarżący wniósł o naprawienie tej omyłki poprzez umieszczenie w uzasadnieniu wyroku tejże sygnatury akt. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego ma na celu naprawienie takiej jego wadliwości, która powoduje, że otrzymało ono brzmienie inne niż sąd zamierzał mu nadać, przy czym sprostowanie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Wniosek skarżącego z dnia 16 lutego 2011 r., w którym skarżący żąda sprostowania wyroku z 16 grudnia 2010 r., nie wskazuje niedokładności, błędów pisarskich czy innych oczywistych omyłek (np. niewłaściwego oznaczenia strony, błędu w pisowni czy dacie orzeczenia albo niezawinionego opuszczenia jednego czy więcej wyrazów), które mogłyby nadawać orzeczeniu inne brzmienie, niż zamierzał mu nadać Sąd. Z tych też względów Sąd nie mógł uwzględnić wniosku i dokonać sprostowania wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r. w żądanym przez skarżącego zakresie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji postanowienia.