IV SA/Wa 849/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. L. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia: pozostawić wniosek M. L. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący M. L. w dniu 25 stycznia 2010 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 29 stycznia 2010 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zgodnie bowiem z art. 252 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie: P.p.s.a) - wniosek taki składa się na urzędowym formularzu w/g wzoru ustalonego przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Stosownie zaś do art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub, którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca przedmiotowe wezwanie Sądu, wróciła z adnotacją poczty "nie podjęto w terminie". Zawiadomienia dla skarżącego o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym umieszczono w skrzynce oddawczej w dniach: 8 i 15 lutego 2010 r. Należy zatem uznać, iż przesyłka Sądu zostało skutecznie doręczona skarżącemu z upływem dnia 22 lutego 2010 r. (art. 73 P.p.s.a.). Wezwanie Sądu pozostało jednak bez odpowiedzi. Wobec powyższego zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 12 marca 2010 r. pozostawiono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, bez rozpoznania. W dniu 7 kwietnia 2010 r. skarżący wniósł sprzeciw od w/w zarządzenia z dnia 12 marca 2010 r. W myśl art. 260 P.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu (...), zarządzenie (...) przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd (...). Ustalony w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez złożenia go na urzędowym formularzu PPF. Wezwanie Sądu wraz z załączonym drukiem formularza zostało, stosownie do art. 73 P.p.s.a., doręczone w dniu 22 lutego 2010 r., jednak skarżący nie złożył, w zakreślonym przez Sąd terminie (termin ten upłynął w dniu 1 marca 2010 r.), wniosku o przyznanie prawa pomocy w formie odpowiadającej wymogom określonym w omawianym wyżej art. 252 § 2 P.p.s.a. Stosownego formularza nie załączył także do wniesionego sprzeciwu. Odnosząc się do treści sprzeciwu, skarżący przyznaje, iż "uchybił procedurze" przez niezłożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, niemniej jednak uchybienie to nie zostało przez niego zawinione. Powstało z winy złego doręczenia korespondencji sądowej. Powyższy zarzut skarżącego jest jednak niezasadny. Doręczenie wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało dokonane – jak już wyżej wskazano – w trybie art. 73 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72 powołanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej [...], dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu tego pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia (art. 73 § 1 P.p.s.a.). Zawiadomienie to – w myśl art. 73 § 2 P.p.s.a. – umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres dla doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia powyższego zawiadomienia, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 3 P.p.s.a.). Zgodnie z § 4 powołanego artykułu doręczenia uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, tj. czternastu dni. W świetle powyższego, doręczenie wezwania z 1 lutego 2010 r. do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy uznano za dokonane z dniem 22 lutego 2010 r., bowiem tego dnia upłynęło czternaście dni od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia informującego skarżącego o możliwości odbioru wezwania w placówce pocztowej, czyli pierwszego awiza (8 luty 2010 r.). W tym miejscu zauważyć należy, iż bez znaczenia dla skuteczności doręczenia przedmiotowej przesyłki jest fakt, iż drugie zawiadomienie (awizo) zostało dokonane o jeden dzień za wcześnie, skoro przesyłka pozostawała przez okres czternastu dni do odbioru w placówce pocztowej, zatem od daty pierwszego awiza do dnia zwrotu do nadawcy upłynęło pełne czternaście dni (por. postanowienie NSA z 17.07. 2008 r., sygn. akt II OZ 762/08, publ. Lex nr 493685). List zawierający przedmiotowe wezwanie wraz z formularzem PPF zwrócono jako "niepodjęty w terminie" po upływie czternastu dni, tj. 23 lutego 2010 r. W tym stanie rzeczy termin do wykonania wezwania upłynął bezskutecznie 1 marca 2010 r., czyli po upływie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (22 luty 2010 r.). Oznacza to, iż wezwanie Sądu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF pozostało bez odpowiedzi. Zatem skarżący – pomimo prawidłowego wezwania – nie złożył wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF. Wobec powyższego, na podstawie art. 257 w związku z art. 260 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.