IV SA/Wa 85/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę Minister Obrony Narodowej postanowieniem Nr [...], z dnia [...] października 2013 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz w zw. z art. 144 k.p.a., art. 105 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 934, ze zm.) utrzymał w mocy własne postanowienie Nr [...], z dnia [...] sierpnia 2013 r., którym Minister Obrony Narodowej umorzył postępowanie w sprawie zaopiniowania wniosku inwestora - spółki G. Sp. z o.o. w sprawie wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia – [...]. Minister Obrony Narodowej wskazał, że umorzenie postępowania następuje z uwagi na umorzenie przez. Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postępowania w sprawie wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia - [...]. Wobec powyższego prowadzone przez Ministra Obrony Narodowej postępowanie uzgodnieniowe stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania incydentalnego, jakim jest postępowanie prowadzone przed Ministrem Obrony Narodowej w sprawie wydania opinii na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, wynika z bezprzedmiotowości postępowania głównego prowadzonego przed Ministrem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Zatem Minister Obrony Narodowej, jako organ współdziałający, jest powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która jest już zawisła przed Ministrem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Bezprzedmiotowość sprawy administracyjnej prowadzonej przed Ministrem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej powoduje, że bezprzedmiotowe jest postępowanie prowadzone przed Ministrem Obrony Narodowej. Ministrem Obrony Narodowej wskazał, że umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § k.p.a. nie rozstrzyga sprawy co do istoty w danej instancji, ponieważ decyzja o umorzeniu postępowania nie wywołuje skutków materialnych, a jedynie skutki procesowe w danej instancji polegające na zakończeniu zawisłości sprawy. Decyzja o umorzeniu postępowania nie ma cech wykonalności w rozumieniu art. 130 k.p.a., nie wywołuje również większości innych następstw ostateczności typowych dla decyzji o skutkach materialnych. Mimo, że decyzja ta jest zaskarżalna na zasadach ogólnych, przepis art. 130 k.p.a. nie znajduje do niej zastosowania, gdyż w jej przypadku nie można mówić o zapowiedzi wywołania skutków materialnych w okresie od daty doręczenia decyzji do czasu upływu terminu do wniesienia odwołania, ani też o możliwości przedłużenia tego stanu do chwili zakończenia postępowania odwoławczego. Minister Obrony Narodowej uznał również, że w sprawie nie było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu głównym toczącym się przed Ministrem Transportu i Gospodarki Morskiej nie stanowi zagadnienia wstępnego dla postępowania prowadzonego przed Ministrem Obrony Narodowej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Obrony Narodowej Nr [...], z dnia [...] października 2013 r., wniosła G. Sp. z o.o. Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, poprzez stwierdzenie, że postępowanie w niniejszej sprawie jest w całości bezprzedmiotowe, 2. naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...], 3. naruszenie art. 107 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a., poprzez wadliwe wskazanie podstawy prawnej postanowienia i pominięcie art. 126 k.p.a. Wobec podniesionych zarzutów skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w sytuacji, w której postępowanie przed Ministrem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie jest jeszcze ostatecznie zakończone, to brak jest podstaw do umorzenia wszczętej później procedury. Umorzenie przedmiotowego postępowania należy uznać za przedwczesne, albowiem mogłoby ono zostać podjęte dopiero wówczas, gdy postępowanie przed Ministrem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zakończyłoby się ostatecznie. W obecnej sytuacji, zdaniem skarżącej Spółki, przedmiotowe postępowanie mogłoby zostać co najwyżej zawieszone w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. co najmniej do czasu, gdy Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej rozpozna wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przedłożonej mu przez wnioskodawcę. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem G. sp. z o.o. z dnia [...] lutego 2013 r. zostało wszczęte przed Ministrem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postępowanie administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (t.j. Dz. U. Z 2013 r., poz. 934, ze zm.). Wniosek ten dotyczył wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "[...]". Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, o którym mowa w art. 37a, pozwolenie na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, określonych w art. 22, wydaje minister właściwy do spraw gospodarki morskiej. Przy czym stosownie do art. 23 ust. 2 i 2a ww. ustawy pozwolenie takie jest wydawane po zaopiniowaniu przez ministrów właściwych do spraw gospodarki, kultury i dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, spraw wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej. Organy te, wydają opinię w terminie nie dłuższym niż 90 dni od dnia otrzymania wniosku, niewydanie opinii w tym terminie traktuje się jako brak zastrzeżeń. Jednakże w przedmiotowej sprawie nie doszło do merytorycznego rozstrzygnięcia, gdyż Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył w całości postępowanie dotyczące wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "[...]". W tym stanie faktycznym, Sąd podziela stanowisko organu, że postępowanie prowadzone przez Ministra Obrony Narodowej w sprawie wydania opinii w związku z wnioskiem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 18 czerwca 2013 r. stało się bezprzedmiotowe. Przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej jest zaopiniowanie m.in. przez Ministra Obrony Narodowej wniosku o pozwolenie na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich. Postępowanie, które toczy się w trybie art. 23 ust. 2 ww. ustawy jest postępowaniem mającym charakter posiłkowy w stosunku do postępowania głównego, jakim jest postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich. Jak stanowi art. 106 § 1 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ, które wyraża on w drodze postanowienia (art. 106 § 5 k.p.a.). Organ współdziałający w trybie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej odrębnej sprawie administracyjnej. Jest on powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed innym organem administracyjnym. Stanowisko to jest zajmowane przez wydanie postanowienia, które nie załatwia sprawy administracyjnej, nie rozstrzyga o jej istocie ani jej nie kończy w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy, tzn. że rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego. Zatem, skoro nie toczy się postępowanie główne, bo organ je prowadzący umorzył postepowanie, to tym samym nie ma podstawy prawnej by toczyło się postepowanie przed organem współdziałającym. Bezprzedmiotowość postępowania głównego, automatycznie wpływa na bezprzedmiotowość postępowania przed organem współdziałającym. W ocenie Sądu, stanowiło to podstawę umorzenia postępowania przez Ministra Obrony Narodowej na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Jednocześnie Minister Obrony Narodowej wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż postępowanie toczące się przed Ministrem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie stanowi zagadnienia wstępnego w stosunku do postępowania przed Ministrem Obrony Narodowej. Minister Obrony Narodowej w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2013 r. jako podstawę prawną wskazał art. 105 § 1 w zw. z art. 126 oraz art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 107 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a., poprzez wadliwe wskazanie podstawy prawnej postanowienia i pominiecie art. 126 k.p.a. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.