IV SA/Wa 850/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. N. o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r. w sprawie ze skargi W. N. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia: odmówić sprostowania postanowienia Pismem z dnia 1 czerwca 2010 r. skarżąca W. N. zwróciła się o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu Sądu z dnia 6 maja 2010 r., którym odrzucono zażalenie skarżącej na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego jej skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]marca 2009 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego. Skarżąca wskazała, iż omyłka znalazła się w uzasadnieniu w/w postanowienia gdzie Sąd sformułował zdanie: "Pomimo prawidłowego pouczenia skarżąca w dniu 14 kwietnia 2010 r. wniosła do Sądu zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2010 r., które sporządziła osobiście". Tymczasem według skarżącej, w tym miejscu winno się znaleźć zdanie: "Pomimo prawidłowego pouczenia skarżąca w dniu 14 kwietnia 2010 r. wniosła do Sądu zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2010 r., które być może sporządziła osobiście". Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego ma na celu naprawienie takiej jego wadliwości, która powoduje, że otrzymało ono brzmienie inne niż sąd zamierzał mu nadać, przy czym sprostowanie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Wniosek skarżącej z dnia 1 czerwca 2010 r., w którym skarżąca żąda sprostowania postanowienia z 6 maja 2010 r., nie wskazuje niedokładności, błędów pisarskich czy innych oczywistych omyłek (np. niewłaściwego oznaczenia strony, błędu w pisowni czy dacie orzeczenia albo niezawinionego opuszczenia jednego czy więcej wyrazów), które mogłyby nadawać orzeczeniu inne brzmienie, niż zamierzał mu nadać Sąd. Wniosek W. N. stanowi w istocie polemikę z ustaleniami przyjętymi przez Sąd w w/w postanowieniu, a zatem wykracza poza dyspozycję art. 156 § 1 powołanej ustawy. Z tych też względów Sąd nie mógł uwzględnić wniosku i dokonać sprostowania postanowienia z dnia 6 maja 2010 r. w żądanym przez skarżącą zakresie. Niezależnie od powyższego Sąd również z urzędu stwierdza, iż fragment uzasadnienia, którego sprostowania żąda skarżąca nie zawiera żadnej niedokładności, błędu pisarskiego czy innych oczywistych omyłek, których zaistnienie uzasadniałoby dokonanie sprostowania orzeczenia z 6 maja 2010 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji postanowienia.