IV SA/Wa 851/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie zameldowania postanawia: 1) zwolnić S. P. od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla S. P. adwokata z urzędu. S. P. w toku postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie zameldowania, zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. W wniosku z dnia 10 czerwca 2010 r. podała, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z bezrobotnym synem, posiada mieszkanie o pow. 26,90 m2, oszczędności pieniężne w wysokości 1300 zł. Wnioskodawczyni uzyskuje dochód w wysokości 1155,37 zł z tytułu emerytury. Podała, iż ponosi następujące wydatki: czynsz: 327 zł, energia elektryczna: 200 zł, gaz: 60 zł, dwa razy w roku płaci ok. 300 zł na zużycie wody. Rozpoznając przedmiotową sprawę należy stwierdzić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając na względzie informacje podane we wniosku o przyznanie prawa pomocy uznano, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W szczególności mając na uwadze, iż jedyny dochód skarżącej stanowi kwota 1155,37 zł z tytułu renty, należało uznać, iż nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika we własnym zakresie. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego uznano, że nie będzie on w stanie podołać kosztom sądowym niniejszego postępowania. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.