IV SA/Wa 853/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2013 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej F. ul. [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - IV SA/Wa 853/12 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z [...].03.2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy O. W. z dnia [...].08.2011 r., nr [..] ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kanału ściekowego ø 0,20 m w rejonie ul. [...], na części działki ew. nr [...], obręb [...], położonej terenie Dzielnicy O., o długości ok. 35 m. Zarząd Dzielnicy O. m. W. wskazał, iż spełnione zostały wymogi dla realizacji tej inwestycji na przedmiotowym terenie. Zaznaczył przy tym, że dla obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej nie ustala się szeregu parametrów, o czym stanowi art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., zwanej dalej ustawą o planowaniu). W wyniku przeprowadzonego postępowania, w tym sporządzonej analizy organ stwierdził, że spełnione zostały wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 3 – 5 cyt. ustawy. Zamierzenie to zgodne jest nadto z przepisami odrębnymi oraz spełnia wymagania inwestora zawarte we wniosku. Organ nadmienił także, iż stronom zapewniono czynny udział w tym postępowaniu. Odnosząc się do stanowiska firmy zarządzającej L. sp. z o.o., występującej w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej F. ul. [...] (zwanej dalej także Wspólnotą), Zarząd Dzielnicy O. wskazał, iż nie stwierdza podstaw do wstrzymania wydania przedmiotowych warunków zabudowy: - do czasu zakończenia prowadzonych rozmów, dotyczących warunków włączenia inwestora – P. Sp. z o. o. – do sieci wodno-kanalizacyjnej; - do czasu rozpoznania odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, dla tego samego inwestora. Zarząd Dzielnicy O. m. W. wyjaśnił, iż inwestor nie sformułował wniosku o jego zawieszenie, a w myśl art. 98 § 1 K.p.a. tylko on był do tego uprawniony. Stwierdził także, iż kwestia posiadania prawa do nieruchomości nie ma wpływu na ustalanie warunków zabudowy na danym terenie. W odwołaniu Wspólnota Mieszkaniowa reprezentowana przez firmę zarządzającą podniosła, iż zarówno przyłącze, jak i odcinek kanalizacji leżą na należącej do niej działce. Dojazd do tej inwestycji, w formie służebności przejazdu, ustanowiony jest od ul. [...], a nie ul. [...]. Dostępność dojazdu na ten teren dla innych niż Wspólnota podmiotów, możliwa jest zatem jedynie na wniosek zainteresowanych i za stosowną, odrębnie ustaloną odpłatnością. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji wskazał, iż zamierzone przedsięwzięcie odpowiada prawu, a argumentacja odwołania nie zasługuje na uwzględnienie, z przyczyn uprzednio wskazanych przez I instancję. Organ zauważył nadto, iż w aktach administracyjnych brak jest stosownego pełnomocnictwa dla firmy zarządzającej L. sp. z o.o. do działania w imieniu wskazanej Wspólnoty. Skargę na tę decyzję wywiódł profesjonalny pełnomocnik, ustanowiony do reprezentowania Wspólnoty Mieszkaniowej F. ul. [...] przez firmę zarządzającą L. sp. z o.o., sprawującą zarząd powierzony, uprawnioną do jego ustanowienia na podstawie uchwały tej Wspólnoty z dnia [..].06.2012 r., nr [...]. Jednocześnie uchwała ta potwierdziła wszelkie dotychczasowe czynności faktyczne i prawne dokonane w imieniu i na rzecz Wspólnoty przez firmę zarządzającą L. sp. z o.o., obejmujące także wniesienie odwołania w jej imieniu. Pełnomocnik skarżącej zarzucił realizację kanału ściekowego bez zgody udzielonej przez Wspólnotę, wyraził chęć zawarcia w tym zakresie porozumienia z inwestorem lecz wskazał, iż kwestią sporną pozostanie nadal dojazd do zamierzonej inwestycji przez działkę nr [...], która stanowi "obszar zamknięty". W uzupełnieniu skargi pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 63 ust. 3 w zw. z art. 36 ustawy o planowaniu, przez wydanie decyzji rodzącej roszczenie odszkodowawcze, gdy można było rozwiązać tę kwestię ugodowo, w drodze negocjacji; - art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o planowaniu, przez niespełnienie wymogu istnienia dojazdu do drogi publicznej. Zarzucił nadto naruszenie przepisów prawa procesowego: - art. 7 K.p.a. przez niezbadanie potencjalnego, dodatkowego obciążenia nieruchomości skarżącej (możliwość przeciążenia, uszkodzenia sieci), niewzięcie pod uwagę toczących się negocjacji oraz niezbadanie legalności dojazdu do drogi publicznej; - art. 77 § 3 K.p.a. (błędnie podano ust. 3) przez niezbadanie kwestii istnienia uzbrojenia terenu, czy nadmierności obciążenia nieruchomości skarżącej tymi warunkami zabudowy; - art. 107 K.p.a. przez niepełne uzasadnienie nieuwzględnienia stanowiska skarżącej. Pełnomocnik wniósł także o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy toczącej się przed WSA w Warszawie w przedmiocie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej, na rzecz tego samego inwestora, pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, przewidzianego do realizacji na przedmiotowym terenie. W wyroku tym Sąd stwierdził bowiem, iż nie został właściwie ustalony dojazd do terenu inwestycji dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że skargę na tę decyzję wywiódł profesjonalny pełnomocnik ustanowiony do reprezentowania Wspólnoty Mieszkaniowej F. ul. [..], przez firmę zarządzającą L. sp. z o.o., sprawującą zarząd powierzony, uprawnioną do jego ustanowienia na podstawie uchwały tej Wspólnoty z dnia [..].06.2012 r., nr [..]. (czynność przekraczająca zarząd zwykły). Jednocześnie uchwała ta potwierdziła wszelkie dotychczasowe czynności faktyczne i prawne dokonane w imieniu i na rzecz Wspólnoty przez firmę zarządzającą L. sp. z o.o., obejmujące także wniesienie odwołania w jej imieniu. Mając na uwadze, iż organ odwoławczy nie wzywał firmy zarządzającej do uzupełnienia tego braku środka zaskarżenia (w aktach administracyjnych sprawy brak o tym wzmianki), a nadmienił o tym fakcie dopiero w zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu, potwierdzenie uprzednich czynności dokonane w okresie późniejszym wskazaną uchwałą Wspólnoty - należało uznać za skuteczne. Jednocześnie mając na uwadze przedmiot niniejszego postępowania oraz specyfikę inwestycji, dla której ustalone zostały kwestionowane warunki zabudowy, Sąd oddalił wniosek dowodowy strony skarżącej o dołączenie akt sprawy prowadzonej przed tut. Sądem pod sygn. akt VII SA/Wa 2519/11, dotyczącej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, na rzecz tego samego inwestora na przedmiotowym terenie. Wyrok uchylający wydany w tamtej sprawie oparty został na braku właściwie ustalonego dojazdu do terenu inwestycji. Żądanie skargi w zakresie tego wniosku dowodowego wynikało z zamiaru wykazania, iż inwestycja ta nie spełnia wymogu zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu, a więc teren nie ma dostępu do drogi publicznej. Skoro jednak tamto pozwolenie na budowę dotyczyło budowy budynku mieszkalnego, to niewątpliwie konieczne było spełnienie wymogu ze wskazanego art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu, a więc zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W rozpatrywanej sprawie brak jest sugerowanej tożsamości przedmiotu postępowania, a co za tym idzie koniecznych uwarunkowań. Warunki zabudowy udzielone decyzją Zarządu Dzielnicy O. m. W. z dnia [...].08.2011 r. nr [...], dotyczyły odmiennej inwestycji, polegającej na budowie kanału ściekowego ø 0,20 m w rejonie ul. [...], na części działki ew. nr [...], obręb [...], położonej terenie Dzielnicy O., o długości ok. 35 m. Nie chodziło więc o realizację budynku mieszkalnego, a urządzenia infrastruktury technicznej, na co wskazał organ. Z treści art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623) wynika, iż planowane zamierzenie stanowi urządzenie budowlane - będące urządzeniem (infrastruktury) technicznej związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Do kategorii tej należą bowiem przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków. Wobec tego w myśl art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu, skoro dla obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej nie ustala się szeregu parametrów, w tym. m. in. tego, czy teren ma dostęp do drogi publicznej, dopuszczenie wskazanego dowodu z dokumentów nie było celowe. Z tego też względu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi, braku zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi niezbadania, czy inwestycja ta ma zapewnione dostateczne uzbrojenie terenu, wskazać należy, iż w przeciwieństwie do postępowania dotyczącego budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w niniejszej sprawie tyczącej budowy kanału ściekowego ø 0,20 m w rejonie ul. [...], na części działki o nr. ew. [...], obręb [...] zarzut ten jest bezprzedmiotowy, zważywszy iż inwestycja ta stanowi właśnie element uzbrojenia terenu, a więc dla niej samej istnienia takiego uzbrojenia się nie wykazuje. Jej realizacja ma prowadzić do zapewnienia właściwego uzbrojenia terenu dla zamierzonej budowy przez tego inwestora budynku mieszkalnego wielorodzinnego na tym terenie. Pod pojęciem uzbrojenia terenu należy bowiem rozumieć, zgodnie z przepisem art. 143 ust. 2 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.) w zw. z art. 2 pkt 13 ustawy o planowaniu drogę, przewody lub urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne. Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 63 ust. 3 w zw. z art. 36 ustawy o planowaniu przez wydanie decyzji rodzącej roszczenie odszkodowawcze zamiast wyczekania na zakończenie negocjacji skarżącej z inwestorem. W przeciwieństwie do pozwolenia na budowę decyzja o warunkach zabudowy może być wydana na rzecz wielu podmiotów nie legitymujących się prawem do danej nieruchomości. Decyzja taka nie narusza praw osób trzecich. Ma na celu jedynie ustalenie, czy możliwe jest, z punktu widzenia przepisów obowiązującego prawa, zrealizowanie danej inwestycji na wskazanym terenie, abstrahując od statutu własnościowego nieruchomości zajmowanej. Decyzja o warunkach zabudowy nie ma też charakteru uznaniowego. O faktycznej możliwości jej realizacji, w kontekście posiadania prawa do terenu inwestycyjnego, rozstrzyga dopiero dalszy etap procedury budowlanej. Brak posiadania przez inwestora koniecznych uprawnień do terenu (uzyskanych w drodze umowy cywilnoprawnej bądź wyroku sądowego) w praktyce uniemożliwi jej realizację. Zważywszy, iż inwestor, ze względu na prowadzone rozmowy ze Wspólnotą, nie sformułował wniosku o zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego, organ trafnie zaniechał jego zawieszenia, mając na uwadze brzmienie art. 98 § 1 K.p.a., zgodnie z którym o zawieszenie postępowania mógł wnosić tylko inwestor. Zaniechanie prowadzenia postępowania administracyjnego w tych warunkach, naraziłoby organy na zarzut przewlekłości postępowania oraz pozostawania w bezczynności. W tym stanie rzeczy wskazane zarzuty skargi naruszenia przepisów prawa materialnego należało uznać za nieusprawiedliwione, a co za tym idzie chybione są także wskazane w skardze, ściśle z nimi powiązane, zarzuty naruszenia prawa procesowego (art. 7 i 77 § 3 K.p.a.). Sąd nie dostrzegł także z urzędu innych uchybień wskazanych decyzji obu instancji. Należy zgodzić się ze skarżącym, że decyzja zaskarżona sformułowana została nieco skrótowo naruszając art. 107 § 3 K.p.a., jednakże jej wywody i konkluzje należało uznać za trafne, przez co w efekcie uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Jednocześnie wskazać należy, że kwestie szczegółowe tyczące warunków technicznych planowanej inwestycji w postaci budowy kanału ściekowego ø 0,20 m w rejonie ul. [...], na części działki ew. nr [...], obręb [...], o czym wspomniała skarga, jeśli zajdzie taka potrzeba, winny zostać określone w stosownym pozwoleniu wodnoprawnym. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.