IV SA/Wa 857/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi M. i F. K. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia lokalizacji inwestycji celu publicznego -oddala skargę- Pismem z dnia 6 lipca 2006 r., znak: [...] Burmistrz Gminy i Miasta w O. wystąpił do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. o uzgodnienie na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. — Prawo ochrony środowiska - Dz. U. z 2006r Nr 129, poz. 902 ze zm. (w związku z wnioskiem pełnomocnika inwestora o zastosowaniu przepisów dotychczasowych w trybie art. 19 ust. 1 ustawy w brzmieniu z 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 113, poz. 954), przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp.z.o.o. z siedzibą w W. , Nr [...] , zlokalizowanej przy ul. [...] w G. W oparciu o przedłożone materiały przesłane do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. przez Burmistrza Gminy i Miasta w O., w tym "Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko — etap wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], opracowany w marcu 2005 r. przez mgr inż. J. D. oraz mgr inż. B. D. — Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] uzgodnił lokalizację inwestycji celu publicznego dla w/w przedsięwzięcia. Na niniejsze postanowienie do Głównego Inspektora Sanitarnego złożyło zażalenie Stowarzyszenie [...]. Stowarzyszenie, podnosząc, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z: 1. naruszeniem postanowień ustawy Prawo ochrony środowiska, w szczególności art. 47, 48, 53, 135 poprzez bezprawne zaopiniowanie raportu zamiast oceny oddziaływania na środowisko, 2. naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności: • art. 7 poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych; • art. 77 - poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w tym opinii inż. K.; • art. 80 - poprzez uznanie okoliczności sprawy za udowodnione, bez wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego; • art. 107 § 3 - poprzez pominięcie uzasadnienia faktycznego decyzji, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. 3. naruszenie art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie, iż tylko wnioski dowodowe przedstawiciela operatora telefonii komórkowej mają moc prawną i tylko on ma pełne prawo uczestnictwa w postępowaniu. 4. naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 7 Kpa z uwagi na wydanie postanowienia nie opartego na przypisach prawa. Jednocześnie skarżący w uzasadnieniu zażalenia wskazuje dodatkowe zarzuty w tym między innymi, iż w sprawie zaopiniowano raport o oddziaływaniu na środowisko zrobiony na zlecenie operatora telefonii komórkowej, w postanowieniu brak jest informacji o oddziaływaniu pola elektromagnetycznego poniżej normy przyjmując długookresowe biologiczne oddziaływanie na organizmy żywe, a także, iż pominięto wszystkie wnioski dowodowe stowarzyszenia. Rozpoznając sprawę na skutek wniesionego zażalenie, Główny Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] lutego 2007r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] lipca 2006 r., uzgadniającego lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia — budowa stacji bazowej [...] Sp. z o.o. w W. Nr [...], zlokalizowanej przy ul. [...] (dz. nr [...]) w G. W uzasadnieniu organ opisał stan faktyczny i prawny sprawy, oraz odniósł się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, wskazując, iż z akt sprawy w tym, m.in. raportu oddziaływania na środowisko - etap wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], opracowanego w marcu 2005 r. przez mgr inż. J. D. oraz mgr inż. B. D., system anten nadawczo— odbiorczych zamontowany ma zostać na wolnostojącej wieży o wysokości 50 m npt. W otoczeniu stacji znajdują się łąki oraz droga krajowa nr [...] (K.-N.-O.-C.-S.). Najbliższa zabudowa mieszkalna znajduje się w odległości około 180 m. Z raportu wynika, iż pole elektromagnetyczne pochodzące od ww. anten, o wartości średniej gęstości mocy promieniowania przekraczającej wartość dopuszczalną 0,1 W/m2, określoną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. 192, poz. 1883), wystąpi na wysokości nie mniejszej niż 45 m n.p.t.; w zasięgu maksymalnym do około 30 m od anten. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zostało przeprowadzone przez organ administracji właściwy do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, który przedłożył Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w O. wniosek o wydanie postanowienia oraz raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie zatem organu Skarżący pomylił procedurę oceny oddziaływania na środowisko z materiałami, które są wymagane w trakcie jej przeprowadzania, czyli raportem. Ponadto Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. nie opiniował raportu, lecz uzgodnił lokalizację inwestycji celu publicznego w oparciu o przesłane dokumenty przez Burmistrza O. w tym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko- etap wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zarzut, iż nie rozpatrzono całego materiału dowodowego w tym opinii inż. K. jest nie trafiony, ponieważ Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. nie był w posiadaniu takiej opinii (swoje stanowisko zajął po przeanalizowaniu wszystkich informacji zawartych w materiale dowodowym przesłanym przez Burmistrza Gminy i Miasta w O.). Z przytoczonej przez Stowarzyszenie ustawy Prawo ochrony środowiska wynika, że postępowanie w sprawie uzgodnienia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej prowadzi Burmistrz, w związku z powyższym postępowanie prowadzone przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. nie jest postępowaniem rozstrzygającym w sprawie, a jedynie opinią do decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, wydawaną zgodnie z wymaganiami ustawy Prawo ochrony środowiska. Ponadto organ wskazał, iż skarżący został poinformowany o przekazaniu Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w O. wniosku inwestora z raportem i projektem decyzji z częścią graficzną dot. uzgodnienia lokalizacji w/w stacji bazowej (pisma Burmistrza O. Nr [...] z dnia 2006.06.[...] i z dnia 2006.07.[...]) i mógł wnieść swoje uwagi. Skarżący otrzymał także postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. i skorzystał z możliwości złożenia na nie zażalenia, tym samym został w wystarczającym stopniu poinformowany o stanowisku organu, co stworzyło mu możliwość pełnego udziału w toku postępowania, które prowadzi Burmistrz miasta O., w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W trakcie postępowania odwoławczego, skarżący zawiadomieniem z dnia 2006.08.[...], Nr [...] został poinformowany o przeprowadzeniu oględzin na terenie planowanej lokalizacji stacji bazowej oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Tym samym zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu i możliwość wnoszenia uwag zarówno do prowadzonego postępowania, jak i materiału dowodowego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. uznał, że przesłane materiały spełniają wymogi art.52 ustawy Prawo ochrony środowiska (określającego co powinien zawierać raport) i wydał zaskarżone postanowienie na podstawie wszystkich dokumentów przesłanych przez Burmistrza Gminy i Miasta w O., pismem z dnia 2006.07.[...]. Z pkt 5 (str. 16 i 17) opracowania: "Raport..." wynika, że nie ma potrzeby wyznaczenia obszaru ograniczonego użytkowania zgodnie z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska. W trakcie oględzin (w których nie wziął udziału skarżący) ustalono, że stacja bazowa j.w. ma powstać na niezabudowanej działce nr [...] (co potwierdza dokumentacja fotograficzna i mapa w skali 1: 5000 wydana w dniu 2006.07.04) po podziale działki [...], należącej do R. P. A przedłożone podczas oględzin kopie dokumentów nie dotyczą lokalizacji w/w stacji bazowej, tylko dotyczą hałasu od drogi krajowej Nr [...] na odcinku miejscowości G. i powinny być skierowane do właściwego organu ochrony środowiska. Żaden przepis prawny nie reguluje sprawy uprawnień, jakie powinny posiadać osoby wykonujące raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i tym samym zarzut, iż zaopiniowano raport wykonany przez osobę na zlecenie operatora telefonii komórkowej, jest bezzasadny. Zarówno art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz.627 ze zmianami), jak i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, póz. 2573 ze zmianami) nie zawierają żadnych zapisów o uprawnieniach i wykształceniu osób wykonujących raport o oddziaływaniu na środowisko, natomiast zapis art. 48 ustawy Prawo ochrony środowiska wskazuje jakie dokumenty należy złożyć organowi uzgadniającemu przedsięwzięcie (wniosek o wydanie decyzji wraz z wymaganą na podstawie przepisów odrębnych dokumentacją oraz raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko). Obowiązujące przepisy prawa określają tylko poziom dopuszczalny wartości pola elektromagnetycznego. Wyznaczony w "Raporcie. . . zasięg obszarów o wartości średniej gęstości mocy pola elektromagnetycznego, przekraczający poziom dopuszczalny 0,1 W/m (określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz.U. Nr 192, póz. 1883), nie obejmuje miejsc dostępnych dla ludzi (niezabudowanych działek: Nr [...] i sąsiednich). W załączonym Raporcie została przeprowadzona analiza rozkładu pól elektromagnetycznych w otoczeniu budowanej stacji bazowej [...] Sp. z o.o. w W. Nr [...]. Autorzy Raportu wyraźnie określili rozkład obszarów występowania pól elektromagnetycznych o przekroczonej wartości dopuszczalnej średniej gęstości mocy pola elektromagnetycznego (0,1 W/m2) oraz podali wysokości, na jakiej wystąpi w/w pole uwzględniając pobliskie otoczenie. Przeprowadzona analiza graficzna wykazała, że wiązki promieniowania o gęstości mocy pola elektromagnetycznego przekraczającej 0,1 W/m2 emitowane przez anteny sektorowe i anteny radiolinii, wystąpią w wolnej przestrzeni na wysokości powyżej 45,0 m n.p.t. w promieniu do ok. 30,0 m od wieży antenowej tj. w miejscach niedostępnych dla ludzi a w związku z tym dochowane zostaną ustalone prawem normy. Zatem działalność przedmiotowej stacji bazowej nie będzie stanowiła zagrożenia pod względem zdrowotnym dla okolicznych mieszkańców. Jednocześnie organ wskazał, iż przesłane przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. wnioski i zastrzeżenia F. K. z dnia 24.08.2006 w sprawie analizowanego przedsięwzięcia nie zawierają merytorycznych uwag, które w istotny sposób zmieniłyby pogląd na przedmiotową inwestycję. Wnioski w opinii inż. M. K. stwierdzające, iż istniejące przepisy prawa nie zapewniają ochrony zdrowia ludności a wręcz są sprzeczne z Konstytucją RP są wnioskami skierowanymi do ustawodawcy. Skargę na powyższe postanowienie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. i F. K., żądając jego uchylenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucili mu naruszenie przepisów prawa tj: * art. 75 § 1, art. 79 § 1 i § 2, art. 89 § 2, art. 107 § 3 k.p.a - poprzez ich niezastosowanie, * art. 11, art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., Prawo ochrony środowiska, (Dz. U. Nr 62, poz.627 z późn. zm.), poprzez ich pominięcie, W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, iż zarówno organ I jak i II instancji, rozpatrzyły jedynie dowód z raportu sporządzonego na zlecenie inwestora. Natomiast dowody zgłaszane przez skarżącego oraz społeczeństwo zostały pominięte, bez żadnego odniesienia się do nich w uzasadnieniach postanowień. Organ II instancji winien zatem zbadać materiał dowodowy w całości i wskazać podstawę, dlaczego nie dał wiary materiałom dowodowym innych stron bądź dlaczego nie zasługują one na uwzględnienie. Wskazują, iż dysponując rozbieżnymi opiniami dotyczącymi tej samej sprawy, organ powinien dopuścić dowód z opinii biegłego, który wyjaśniłby wszystkie wątpliwości. Powyższe w ocenie skarżących wskazuje, iż w sprawie nie wyjaśniono w sposób dostateczny wszystkich jej okoliczności. Jednocześnie podnoszą, iż raport przedłożony przez inwestora nie został skontrolowany i zweryfikowany z innymi dowodami zebranymi w sprawie. Pyza tym w ich ocenie jest on niekompletny albowiem nie zawiera oceny wpływu inwestycji na dobra materialne, rośliny oraz rzeczywistego wpływu na organizmy żywe. Jednoczenie skarżący przywołali orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w których jak podnoszą przy podobnych uchybieniach Sąd ten uchylił skarżone rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Obecny na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2007r. przedstawiciel Stowarzyszenia [...]., dołączając się do skargi, zakwestionował prawidłowość sporządzonego raportu , wskazując, iż nie zawiera on analizy konfliktów społecznych, oddziaływania na zwierzęta , wpływu na dobra materialne, oraz analizy raportu Natura 2000. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] lutego 2007r., utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] lipca 2006r. uzgadniające w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych, lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegaj środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp.z.o.o. z siedzibą w W. , Nr [...], zlokalizowanej przy ul. [...] w G. Skarżący podnieśli w istocie w skardze dwa zarzuty: pierwszy, proceduralny, zarzucający naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz strony dowodowej przeprowadzonego postępowania, poprzez nieodniesienienie się przez organ do przedłożonych przez nich w toku sprawy dowodów i opinii. Drugi, podnoszący, iż zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o niekompletną dokumentację - wskazano braki w przedłożonym przez inwestora raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko. Odnosząc się do powyższych zarzutów należy przede wszystkim wskazać, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało w oparciu o art. 106 Kpa. a zatem przez organ współdziałający przy wydaniu decyzji. Oznacza to, iż orzekające w sprawie organy (pierwszej i drugiej instancji) zobligowane były jedynie do wyrażenia stanowiska w zakresie swej właściwości, jako organy uczestniczące jedynie w czynnościach postępowania w sprawie administracyjnego już zawitej przed innym organem. Wydanie postanowienia w oparciu o art. 106 § 6 Kpa, jest zatem w istocie możliwe jedynie gdy toczy się postępowanie administracyjne i organ je prowadzący zwróci się do organu uzgadniającego o zajęcie przez niego stanowiska. Stosownie bowiem do treści art. 106 § 1 Kpa, załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji może nastąpić tylko po uzyskaniu stanowiska organu uzgadniającego, a zatem organ prowadzący postępowanie administracyjne w sytuacji gdy przepisy prawa nakazują mu przed wydaniem decyzji uzyskanie uzgodnienia innego organu, zobowiązany jest zwrócić się do organu uzgadniającego o zajęcie przez niego stanowiska w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2001 r. Sygn. akt IV SA 323/99). Mając na uwadze powyższe wskazać należy, iż postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji o ustalenie lokalizacji celu publicznego, zostało wszczęte zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zm) , na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Właściwy do wydania powyższej decyzji organ (Burmistrz Miasta i Gminy w O. ) wystąpił zaś do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. o dokonanie zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. -Prawo ochrony środowiska (Dz. U Nr 62, poz. 627 ze zm.), w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych ustaw (Dz. U Nr 113 , poz. 954) uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia w trybie art. 106 Kpa, przedkładając jednocześnie wymagane stosownie do treści art. 48 ust. 3 ustawy dokumenty: wniosek o wydanie decyzji, raport o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko, w oparciu o które organ dokonał stosownego uzgodnienia. Dokonana przez Sąd na skutek wniesionej skargi kontrola zgodności zaskarżonego postanowienia z przepisami prawa prowadzi do wniosku, iż postanowienie to nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jego uchylenia. Podkreślić należy, iż planowana inwestycja bez wątpienia zalicza się do inwestycji mogących negatywnie oddziaływać na środowisko. Ze względu na zagrożenie ludzi związane z przebywaniem w obszarze oddziaływania silnych pół elektromagnetycznych zostały określone przepisy dotyczące ochrony przed szkodliwym promieniowaniem. Mają one na celu wyznaczenie granic niebezpiecznego oddziaływania oraz zabezpieczenie ich przed dostępem ludzi. Przepisy te zawarte są w Rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003r w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U Nr 192, poz. 1883). Zgodnie z tym rozporządzeniem w otoczeniu źródeł pól elektromagnetycznych określa się dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych. I tak dopuszczalny poziom pola elektromagnetycznego w zakresie 300 MHz : 300 GHz (przypadek dotyczący niniejszej inwestycji) określony jest przez wartość średniej gęstości mocy pola elektromagnetycznego wynoszący S=0,1 [ W/m2]. Wobec przyjęcia ustawowych (w drodze przepisów wykonawczych do ustawy) standardów oddziaływania określonych zagrożeń na środowisko, wyznaczających wielkości graniczne w tym zakresie, rola odpowiedniego organu sprowadza się zatem w istocie do stwierdzenia, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach, czy też je przekracza. W pierwszym przypadku organ powinien uznać, że zamierzona emisja, nie przekraczająca wyznaczonych standardów, nie prowadzi do zagrożenia stanu środowiska, a w szczególności - zdrowia i życia ludzi, i co za tym idzie powinien uzgodnić zamierzone przedsięwzięcie, w drugim zaś, dostrzegając zagrożenie powinien odmówić uzgodnienia. W obu tych przypadkach organ uzgadniający nie działa na podstawie aktu wiedzy, ale na podstawie przepisu prawnego, a więc aktu władzy, niezależnie od jego podbudowy naukowej. Organ nie zajmuje stanowiska w takiej sprawie jak rozpatrywana dlatego, że ma wiedzę o wielkości i skutkach zamierzonej emisji, ale dlatego, że jest w stanie stwierdzić, czy zamierzona emisja mieści się w dopuszczalnych przez przepisy standardach, czy też je przekracza. Rola organu sprowadza się w tego rodzaju sprawach do kontroli zachowania standardów wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawne. Jest to w istocie uznanie związane. W świetle tego stwierdzenia dalsze - i szersze -postępowanie dowodowe nie ma w gruncie rzeczy istotnego znaczenia. Jak wynika zaś z zaskarżonego postanowienia pole elektromagnetyczne pochodzące od anten, które mają być zamontowane w przedmiotowej stancji, o gęstości średniej mocy promieniowania przekraczającego wartość dopuszczalną (0,1 W/m2 ), wystąpi na wysokości powyżej 45 m n.p.t. i w promieniu ok. 30 m, od anten. Stacja w ocenie organu, mając na uwadze jej planowaną lokalizację i parametry nie będzie stanowiła więc zagrożenia pod względem zdrowotnym dla okolicznych mieszkańców. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał także, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż postępowanie przeprowadzone przez Wojewódzkiego oraz Głównego Inspektora Sanitarnego zostało przeprowadzone z naruszeniem art.7 kpa, art.77 kpa oraz art.80 kpa. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem Sądu, dawał organom administracji wszelkie podstawy do wydania rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji zarówno organu pierwszej instancji jak i organu odwoławczego spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 kpa. W stosunku do organu odwoławczego, (bowiem jak wynika z akt sprawy na tym etapie postępowania przedłożona została między innymi opinia inż. M. K.) nie można również wywieść zarzutu, iż organ ten nie ustosunkował się do zawartych z w niej wniosków. Z treści zaskarżonego postanowienie wynika bowiem, iż dokument ten podlegał ocenie tego organu. Organy administracji ustosunkowały się ponadto do zarzutów stron postępowania. Z faktu, zaś iż organ administracji nie podziela poglądów skarżących, uznając je za bezzasadne nie wynika jeszcze, iż narusza w ten sposób przepisy prawa. Również zarzut skarżących naruszenia art. 7 kpa poprzez wydanie postanowienia w oparciu o raport sporządzony przez inwestora jest bezzasadny. Obowiązkiem organów jest dokonanie oceny prawnej i faktycznej sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami. Przepisy te stanowią zaś, iż kontrowersyjny raport przedkłada inwestor. Rolą więc orzekającego w sprawie organu, jest dokonanie jego oceny, jak każdego dowodu w celu ustalenia, wpływu planowanej inwestycji na zdrowie ludzi. Co w ocenie Sądu organy orzekające w sprawie uczyniły. Uznając , iż zgromadzony w sprawie materiał dowody jest wystarczający do zaopiniowania planowanego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie uprawnień w/w organów. Ponadto wskazać należy, iż analiza raportu oddziaływania na środowisko znajdującego się w aktach sprawy pozwala zdaniem Sądu stwierdzić, iż jest to środek dowodowy przydatny do dokonywania przez organy administracji ustaleń faktycznych. Został sporządzony przez osoby posiadające wiedzę i doświadczenie niezbędne do jego opracowania. Zawarte w nim wnioski logicznie wypływają z dokonanych przez autorów raportu analiz. Raport zawiera analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W tym kontekście mając na uwadze, cel jakiemu służył raport sporządzony na zlecenie inwestora w niniejszej sprawie (ustalenie wpływu inwestycji na zdrowie ludzi), za nie mające wpływu na treść rozstrzygnięcia, jakie zostało wydane w niniejszej sprawie należy uznać zarzuty podniesione przez skarżących oraz obecnego na rozprawie przedstawiciela Stowarzyszenia [...], kierowane pod jego kątem jego niekompletności. Odnosząc się zaś do zarzutów, iż w innych sprawach organy administracji oraz sądy administracyjne uchylały rozstrzygnięcia dotyczące uzgodnień inwestycji mogących oddziaływać na środowisko nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Każda sprawa oceniana jest przez Sąd indywidualnie. W sprawie niniejszej zdaniem Sądu nie zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Sąd nie jest związany orzeczeniem innego Sądu wydanym w podobnej sprawie. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.