IV SA/Wa 858/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2010 r. sprawy ze skarg "K." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. i Spółdzielni Mieszkaniowej "Z." z siedzibą w G. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargi - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 127 § 2 Kpa, po rozpatrzeniu odwołań Spółdzielni Mieszkaniowej Z., Stowarzyszenia "W." i K. Sp. z o.o., utrzymał w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "Budowa Drogi [...] na odcinku od [...] do skrzyżowania ul. [...] i [...] wraz z rondem [...] i fragmentem ul. [...] z tunelem dla pieszych". Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., działając na wniosek Gminy Miasta G., reprezentowanej przez Dyrekcję Rozbudowy Miasta G. z dnia [...] stycznia 2008 r., określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Od decyzji tej odwołania wnieśli: K. Sp. z o.o., Spółdzielnia Mieszkaniowa Z. oraz Stowarzyszenie "W. ". W odwołaniach strony wniosły o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości oraz wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, oraz ewentualnie o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Odwołujący się w uzasadnieniu złożonych odwołań przedstawili następujące zarzuty:: - naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa, polegające na niezebraniu i nierozważeniu całego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności nieustosunkowanie się do zastrzeżeń przedłożonych przez stronę w toku postępowania; - odmienne przedstawienie zamierzenia na rysunku nr 1 i w opisie do raportu o oddziaływaniu na środowisko, oraz nieprawidłowe oznaczenie i opisanie rysunku nr 9, który został poprawiony w aneksie do raportu o oddziaływaniu na środowisko; - nieprawidłowości w zakresie oszacowania ruchu pojazdów, uciążliwości hałasu i zanieczyszczeń powietrza; - braki odnoszące się do sposobu odprowadzania wód gruntowych; - brak podpisów wszystkich autorów raportu o oddziaływaniu na środowisko, oraz wykazania dokumentów potwierdzających ich przygotowanie zawodowe do sporządzenia tego opracowania; - naruszenie uprawnienia strony w zakresie korzystania ze swojej nieruchomości. Wskazano, iż nieruchomość strony znajduje się w strefie obszaru ograniczonego użytkowania i powinna zostać wykupiona w całości przez inwestora, jednocześnie podkreślono, iż przedsięwzięcie będzie przebiegać przez teren należący do K. Sp. z o. o. i nie może być zrealizowane bez uzgodnienia ze stroną; - naruszenie minimalnej odległości przedmiotowej inwestycji od obiektu budowlanego będącego własnością K. Sp. z o. o.; - przedsięwzięcie zakłada likwidację dostępu nieruchomości należącej do K. Sp. z o. o. do drogi publicznej. Mimo odmiennych zapewnień inwestora brak będzie dostępu do działek K. Sp. z o. o. oraz nie będzie możliwości dostępu klientów zmotoryzowanych do sklepu ww. strony poza godzinami porannymi; - nieudostępnienie w oryginale Spółdzielni Mieszkaniowej Z. (w czasie przeglądanie dokumentów sprawy w siedzibie organu pierwszej instancji) pisma organu prowadzącego postępowanie, stanowiącego wezwanie do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu na środowisko; - brak zsumowania oddziaływania wielofunkcyjnej hali sportowo - widowiskowej z towarzyszącą jej infrastrukturą i układu dróg komunikujących hali z układem drogowym G. i S. , stanowiących jedną inwestycję pod względem funkcjonalnym i technologicznym; - brak rozszerzenia zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko o całą długość ulicy [...] oraz brak zsumowania oddziaływania przedsięwzięcia z projektowaną rewaloryzacją i przebudową Hipodromu w S. ; - brak w raporcie o oddziaływaniu na środowisko alternatywnych wariantów przebiegu drogi; - nierzetelność raportu o oddziaływaniu na środowisko sporządzonego w ramach tego samego Biura Projektowego, które wykonało projekt budowlany przedsięwzięcia; - brak przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. W wyniku rozpatrzenia powyższych odwołań Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, iż biorąc pod uwagę treść art. 153 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), sprawę niniejszą rozpatrzono w oparciu o przepisy dotyczące ocen oddziaływania na środowisko, wynikające z ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, ze zm.), z tym, że dotychczasowe kompetencje ministra właściwego do spraw środowiska przejął Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska Organ odnosząc się do zarzutów stron zawartych w odwołaniach stwierdził, że brak jest dowodów, które potwierdzałyby niezebranie całego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie i nierozważenie ich przez organ pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zbadał i rozważył uwagi podnoszone przez strony, a także odniósł się do nich w swojej decyzji (str. 12 i 13 decyzji). W ocenie organu nie znajduje również uzasadnienia podnoszony zarzut odmiennego przedstawienia zamierzenia na rysunku nr 1 i w opisie do raportu o oddziaływaniu na środowisko. Z analizy materiału dowodowego wynika bowiem, że na rysunku nr 1 pokazano poglądowo zakładany układ docelowy rozwiązania drogowego, a nie będący przedmiotem wnioskowanej obecnie realizacji. Natomiast rysunek nr 9, w opinii organu odwoławczego, jest prawidłowo opisany i oznaczony. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowości w zakresie oszacowania ruchu pojazdów, uciążliwości hałasu i zanieczyszczeń powietrza, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał iż, organ zasadnie uznał, że podane dane są prawidłowe. W jednej tabeli opisują bowiem ruch w czasie godzin szczytu, a w drugiej w układzie natężeń średniodobowych. Podkreślono, iż założone prognozy ruchu zostaną zweryfikowane na etapie analizy porealizacyjnej. Również w analizie porealizacyjnej zostanie zbadany stan zanieczyszczenia powietrza, który w ocenie organu, na chwilę obecną nie budzi zastrzeżeń, ponieważ w rejonie inwestycji nie występują przekroczenia dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń. Odnosząc się do wskazanej przez K. Sp. z o. o. okoliczności, iż przedmiotowe przedsięwzięcie spowoduje znaczne przekroczenie norm hałasu o ok. 75 dB na terenie usługowym, na którym, według skarżącego, nie jest dopuszczalne oddziaływanie hałasem, wibracjami czy zanieczyszczeniami komunikacyjnymi organ stwierdził, że nieruchomość należąca do strony, zgodnie z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego, znajduje się na terenie usługowym i według zapisów ww. planu może ona graniczyć bezpośrednio z obszarem komunikacyjnym. Wskazano, iż sytuacja taka ma miejsce również obecnie, w związku z przyleganiem wspomnianej nieruchomości do układu drogowego ulicy [...] wraz ze skrzyżowaniem. Wyjaśniono ponadto, iż teren usługowy, na którym znajduje się nieruchomość skarżącego, nie podlega rygorowi ochrony akustycznej. Rozpatrując zarzut, dotyczący braku opisu sposobu odprowadzania wód deszczowych wyjaśniono, że z analizy materiału dowodowego wynika iż funkcjonujący rów melioracyjny będzie zlikwidowany, a jednocześnie zbudowany zostanie system sieci deszczowej. Za bezzasadny uznano również zarzut braku podpisów wszystkich autorów raportu o oddziaływaniu na środowisko. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, iż według obowiązujących przepisów prawa, w raporcie o oddziaływaniu na środowisko i aneksie do niego powinny znaleźć się nazwiska osób sporządzających powyższe opracowanie. Nie jest natomiast konieczne, w ocenie organu, aby autorzy raportu o oddziaływaniu na środowisku podpisywali ww. dokument. Wskazano, iż pomimo, że od autorów raportów o oddziaływaniu na środowisko nie wymaga się posiadania specjalistycznych uprawnień, to w składzie zespołu autorskiego opracowującego przedmiotowy raport znalazły się osoby, które powyższe uprawnienia posiadały. Rozpatrując zarzut dotyczący konieczności wykupu nieruchomości strony przez inwestora przed przystąpieniem do realizacji inwestycji drogowej, braku możliwości realizacji przedsięwzięcia przebiegającego przez teren K. Sp. z o. o. bez uzyskania uprzedniej zgody, oraz naruszenia uprawnień skarżącego w zakresie korzystania ze swojej nieruchomości, uznano, że powyższe kwestie nie należą do kompetencji organu właściwego do spraw środowiska. W ocenie organu odwoławczego, nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty, związane z odległością przedmiotowej inwestycji od obiektu budowlanego będącego własnością K. Sp. z o. o. oraz dostępu do działek ww. strony, bowiem nie należą one do kompetencji organu odpowiedzialnego za wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Odpowiadając na zarzut Spółdzielni Mieszkaniowej Z. o nieudostępnieniu w oryginale pisma organu pierwszej instancji, stanowiącego wezwanie do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu na środowisko, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uznał za słuszne stanowisko organu pierwszej instancji, wskazując, iż osoba zapoznająca się z dokumentacją nie posiadała upoważnienia do reprezentowania strony w prowadzonym postępowaniu. W związku z powyższym, w ocenie organu, rację należy przyznać organowi pierwszej instancji, który na podstawie art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska wydał jedynie wydruk pisma, a nie jego odpisy. Rozpatrując zarzut braku zsumowania uciążliwości wynikających z funkcjonowania hali sportowo-widowiskowej z uciążliwościami projektowanego układu komunikacyjnego, organ wskazał, iż niniejsze przedsięwzięcie traktować trzeba jako samodzielne zamierzenie inwestycyjne. Podkreślono, iż oddziaływania skumulowane dla przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania, były badane w oparciu o powstałe do tej pory liczne opracowania, wymienione w zaskarżonej decyzji. Ponadto skontrolowane zostały oddziaływania kumulujące się z innymi występującymi w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji przedsięwzięciami, m.in. z halą sportowo -widowiskową. Zbadany został zakres oddziaływań na wody powierzchniowe, stan powietrza i uciążliwości emisyjne hałasu. W ich wyniku oceniony został efekt skumulowany planowanej drogi i hali sportowo-widowiskowej z infrastrukturą, co pozwoliło na zastosowanie odpowiednich środków zaradczych i minimalizujących potencjalne negatywne oddziaływania. W odpowiedzi na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej Z. dotyczący konieczności rozszerzenia zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko o całą długość ul. [...], wobec wzrostu ruchu drogowego i innych uciążliwości wynikających z planowanej rozbudowy Hipodromu w S. , organ odwoławczy wskazał, iż wszelkie oddziaływania generowane przez rewitalizację Hipodromu będą uwzględnione i oceniane w trakcie postępowania związanego z realizacją tej inwestycji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku w raporcie o oddziaływaniu na środowisko analizy wariantów w zakresie lokalizacji przebiegu dróg, wskazano, że inwestor w uzupełnieniu swojego wniosku złożył informację na temat analizy wariantów układu komunikacyjnego miasta G. w rejonie planowanego przedsięwzięcia, które były rozpatrywane w procesie przygotowania inwestycji. Organ odwoławczy podkreślił, iż wariant wnioskowany przez inwestora jest efektem prac nad realizacją spójnego układu komunikacyjnego, uwzględniającego m.in. potrzebę powiązania budowanej hali sportowo-widowiskowej z układami komunikacyjnymi G. i S. Stwierdził, iż podczas wcześniejszej analizy i prac koncepcyjnych rozpatrywano szereg wariantów. Ponadto, wskazano, iż przebieg drogi był przedmiotem oceny strategicznej na etapie ustalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, obejmujących rejon przedmiotowej inwestycji. Nie można więc, w ocenie organu, zgodzić się z twierdzeniem odwołujących się, iż nierozważono, w ramach prowadzonego postępowania oceny oddziaływania na środowisko, alternatywnych wariantów lokalizacji trasy i oparto się wyłącznie na analizie rozwiązań technicznych na jednym przebiegu drogi. Zdaniem organu odwoławczego, raport o oddziaływaniu na środowisko i załączony do niego aneks spełniają wymagania określone w art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ustalenia ww. dokumentów są, w ocenie organu, kompletne i wystarczające do dokonania oceny wpływu inwestycji na środowisko. Rozpatrując zarzut braku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej przy przedmiotowej inwestycji, organ odwoławczy stwierdził, iż ocena konieczności przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, za wyjątkiem, gdy obowiązek ten wynika z przepisu prawa, należy do samego organu. Skargi na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli: K. Sp. z o.o. z siedzibą w P. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa Z. z siedzibą w G. Zaskarżonej decyzji, działający w imieniu K. Sp. z o.o. pełnomocnik, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa, polegające na niezebraniu i nierozważeniu całego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności nie ustosunkowanie się do zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącą w toku postępowania. W ocenie pełnomocnika strony, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w istocie zaakceptował stanowisko organu pierwszej instancji, który jedynie przytoczył zarzuty skarżącej Spółki oraz streścił odpowiedź inwestora, który ustosunkował się do tych zarzutów. Podkreślono, iż w zaskarżonej decyzji nie dokonano merytorycznej oceny zarzutów obu stron. Ponadto zdaniem pełnomocnika nie można uznać za słuszne stanowisko organu, iż teren usługowy, na którym znajduje się nieruchomość skarżącej Spółki, nie podlega rygorowi ochrony akustycznej. Stanowiska tego, w ocenie pełnomocnika, organ w żadne sposób nie wyjaśnił. Mając na uwadze przytoczone argumenty strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji jako niezgodnych z prawem. W kolejnej skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Spółdzielnię Mieszkaniową Z. wskazano, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 46 ust. 1a, art. 46 ust, 1b, art. 46 ust. 2a oraz art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. W ocenie skarżącej Spółdzielni, decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jest wadliwa, narusza przepisy prawa i powiela uchybienia zarzucane decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2009 r. Strona skarżąca zarzuciła decyzji organu pierwszej instancji oraz raportowi oddziaływania na środowiska, w oparciu o który wydano tę decyzję, następujące uchybienia: - brak zsumowania oddziaływania wielofunkcyjnej hali sportowo-widowiskowej z towarzyszącą jej infrastrukturą i układu dróg komunikujących hali z układem drogowym G. i S. , stanowiących jedną inwestycję pod względem funkcjonalnym i technicznym. Ponadto, w ocenie skarżącej, brak ten rażąco narusza art. 33 i 34 ustawy Prawo budowlane oraz art. 52 ustawy prawo ochrony środowiska; - brak analizy wariantów w zakresie lokalizacji przebiegu dróg. Zdaniem skarżącej Spółdzielni, rozważenie w raporcie tylko jednego wariantu przebiegu o zróżnicowanych, szczegółowych rozwiązaniach technicznych i o różnym zakresie jego realizacji, a także wariantu "O" jest niezgodne z "Wytycznymi w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych", zatwierdzonych przez Ministra Rozwoju Regionalnego w dniu [...] czerwca 2008 r. Narusza również przepis art. 52 ustawy prawo ochrony środowiska; - nierozpatrzenie koncepcji Spółdzielni, alternatywnego w stosunku do rozważanego w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, rozwiązania przebiegu układu komunikacyjnego mającego skomunikować układ drogowy z halą sportowo-widowiskową. Powyższe zarzuty, w ocenie skarżącej, pozostają w pełni aktualne w stosunku do stanowiska Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, zawartego w zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej Spółdzielni, rozpoznające niniejszą sprawę organy błędnie uznały, iż przedsięwzięcie stanowi wyodrębnioną inwestycję, która jedynie w pewnym horyzoncie czasowym może stać się częścią większego zadania pod nazwą "[...] ". Tak jednak, w ocenie skarżącej nie jest, bowiem budowa hali widowiskowo-sportowej na granicy G. i S. oraz budowa [...] na obecnie omawianym odcinku to zadania funkcjonalnie i technologicznie powiązane, dotyczące jednego większego przedsięwzięcia. Ponadto w ocenie skarżącej nie sposób się zgodzić ze stanowiskiem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, zawartym w zaskarżonej decyzji, iż inwestycja, której decyzje ta dotyczy, dopiero w przyszłości może stać się fragmentem [...] , a więc winna być traktowana oddzielnie. Skarżąca stwierdziła, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest samodzielnym zadaniem inwestycyjnym mogącym jedynie potencjalnie w przyszłości stać się częścią większego zadania inwestycyjnego. Już teraz budowa hali wraz z mającym ją skomunikować fragmentem [...] jest jednym funkcjonalnie i technologicznie powiązanym przedsięwzięciem i raport o oddziaływaniu na środowisko powinien, w ocenie skarżącej, ujmować łącznie oddziaływania wynikające z całości przedsięwzięcia. Ponadto podniesiono, iż w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie ma zastosowania art. 46 ust. 1 a pkt 1 i art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska. Ma to wynikać z faktu, iż inwestycja została zaliczona do kategorii przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany, a więc przedsięwzięć opisanych w art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 2 Prawa ochrony środowiska. Zdaniem skarżącej, [...] jako całość, jako jedno przedsięwzięcie, jest bez wątpienia przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska, a tym samym ma do niego pełne zastosowanie art. 46 ust. 1 a i 1 b ustawy Prawo ochrony środowiska. Stwierdzając, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach winna na podstawie zbiorczego raportu dotyczyć całości przedsięwzięcia, wskazano, iż postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach błędnie rozbito na dwa odrębne postępowania. Jedno dotyczy przedsięwzięcia "Budowy [...] wraz z przebudową i budową drugiej jezdni ul. [...]". Do tego postępowania włączono również m.in. budowę skrzyżowania ul. [...] - [...] - [...] w postaci ronda dwupasmowego. Drugie postępowanie odnosi się do przedsięwzięcia "Budowa [...] na odcinku od [...] do skrzyżowania ulic [...] i [...] wraz z rondem [...] i fragmentem ul. [...] z tunelem dla pieszych". Na cel każdego z tych wydzielonych postępowań, zamiast wymaganego prawem raportu zbiorczego, sporządzono odrębne raporty. W ocenie skarżącej, żaden z tych raportów nie sumuje oddziaływania hali sportowo-widowiskowej z towarzyszącą jej infrastrukturą i układem dróg komunikujących halę z układem drogowym G. i S. , które to przedsięwzięcia stanowią jedną inwestycję pod względem funkcjonalnym. Wskazane rozdzielenie postępowań jest w ocenie strony skarżącej sprzeczne z art. 52 ust. 1 pkt 1 oraz art. 46 ust. 1 a i 1 b Prawa ochrony środowiska. Skarżąca Spółdzielni zarzuciła również orzekającym organom brak przeprowadzenia w dotychczasowym postępowaniu analizy wariantów lokalizacji przebiegu dróg. W świetle powyższych okoliczności, w ocenie skarżącej stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią mocy decyzja organu pierwszej instancji, jako dotknięte istotnymi naruszeniami przepisów prawa, winny podlegać uchyleniu. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skargi nie są zasadne i podlegają oddaleniu. Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Zgodnie z art. 46a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. W przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte wnioskiem Gminy Miasta G. reprezentowanej przez Dyrekcję Rozbudowy Miasta G. z dnia 31 stycznia 2008 r. Organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 46a ust. 7 pkt 1 lit. b i ust. 9 był Wojewoda [...] , którego kompetencje w dniu 15 listopada 2008 r., w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) przejął Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w G. Zgodnie z art. 153 ust. 1 w/w ustawy w stosunku do spraw wszczętych przed dniem 15 listopada 2008 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym, że dotychczasowe kompetencje ministra właściwego do spraw środowiska przejmuje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska a wojewodów przejmują regionalni dyrektorzy ochrony środowiska. Planowane przedsięwzięcie polegające na budowie drogi zbiorczej o nowym przebiegu, bezkolizyjnym z aktualnym układem drogowym, na odcinku od [...] do skrzyżowania ulic [...] i [...] wraz z rondem [...] i fragmentem ul. [...] z tunelem dla pieszych, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, obowiązek sporządzenia raportu stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przedmiotowej sprawie obowiązek sporządzenia raportu został nałożony postanowieniem Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2008 r. Art. 47 ustawy Prawo ochrony środowiska wskazuje, jakie zagadnienia powinny być brane pod uwagę i oceniane w ramach przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko. I tak zgodnie z tym przepisem w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ prowadzący postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dokonuje uzgodnień warunków realizacji przedsięwzięcia z właściwymi organami zgodnie z art. 48 ustawy Prawo ochrony środowiska. W przypadku dróg będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2, zgodnie z art. 57 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 2 pkt 1a warunki realizacji przedsięwzięcia uzgadnia się z państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym. Z kolei art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska wskazuje, jakie elementy powinien zawierać raport oddziaływania na środowisko. W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, należy zapewnić możliwość udziału społeczeństwa – art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 56 ust. 1b pkt 1, 2, 3, ust. 2 pkt 1, 2, 3, ust. 3, ust. 4 pkt 2, ust. 7, ust. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska organ wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach winien między innymi, uwzględnić uzgodnienia organów, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki przeprowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa m. in. : 1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; 2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; 3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Decyzja musi zawierać charakterystykę całego przedsięwzięcia w postaci załącznika do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wymaga uzasadnienia i powinna zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem w postępowaniu społeczeństwa. W ocenie Sądu, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi zbiorczej o nowym przebiegu, bezkolizyjnym z aktualnym układem drogowym, na odcinku od [...] do skrzyżowania ulic [...] i [...] wraz z rondem [...] i fragmentem ul. [...] z tunelem dla pieszych, wydana w przedmiotowej sprawie odpowiada wszystkim wyżej wskazanym przepisom prawa. Również raport o oddziaływaniu na środowisko dołączony do wniosku inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia spełnia, wbrew twierdzeniom skarżących, wymogi art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska. W ocenie Sądu, raport o oddziaływaniu na środowisko przedstawiony w niniejszej sprawie nie budzi zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości, nieprawidłowości, nie ma podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności i przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych. Sąd nie podziela zarzutu skarżącej K. Sp. z o.o., że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew stanowisku skarżącej, organ odwoławczy w swojej decyzji ustosunkował się do podniesionych przez K. Sp. z o.o. zarzutów. Również do stanowiska skarżącej ustosunkował się w swojej decyzji organ I instancji. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826) w § 1 ust. 1 określa zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu dla następujących rodzajów terenów przeznaczonych: pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, na cele mieszkaniowo-usługowe. Organ odwoławczy wskazał, że nieruchomość należąca do K. Sp. z o.o. znajduje się w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oznaczonym jako teren usługowy. Zatem zasadnie organ wskazał, że tereny przeznaczone na cele usługowe nie podlegają rygorowi ochrony akustycznej. Sąd nie podziela zarzutu zawartego w skardze Spółdzielni Mieszkaniowej "Z." naruszenia zaskarżoną decyzją art. 46 ust. 1a i ust. 1b ustawy Prawo ochrony środowiska. Art. 46 ust. 1a ustawy Prawo ochrony środowiska wskazuje, że w przypadku dróg, będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się dla całego przedsięwzięcia realizowanego w granicach województwa. Z kolei art. 46 ust. 1b stanowi, że w przypadku przedsięwzięcia polegającego na przebudowie drogi, będącego przedsięwzięciem mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się dla całego przedsięwzięcia realizowanego w granicach województwa. Należy zauważyć, że art. 46 ust. 1a i ust. 1b ustawy Prawo ochrony środowiska dotyczy przedsięwzięć drogowych mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 29 i 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, będą to przedsięwzięcia drogowe mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu jest obligatoryjne, takie jak: autostrada. drogi ekspresowe oraz pozostałe drogi publiczne o nie mniej niż czterech pasach ruchu, na odcinku nie mniejszym niż 10 km. Przepisy te nie mogły zostać naruszone zaskarżoną decyzją, gdyż decyzja dotyczy przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Sąd podziela stanowisko organu, że przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi samodzielne zamierzenie inwestycyjne. Zgodnie z art. 46 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. W ocenie Sądu nie ma podstaw do kwalifikowania jako jednego przedsięwzięcia budowy [...] na odcinku od [...] do skrzyżowania ul. [...] i [...] wraz z rondem [...] i fragmentem ul. [...] z tunelem dla pieszych i budowy Hali Sportowo - Widowiskowej z infrastrukturą, gdyż brak jest uzasadnienia dla stanowiska, że ze względów technicznych jest to jedno przedsięwzięcie. Nie przesądza tego fakt, że planowane przedsięwzięcie stanowić będzie podstawowe połączenie Hali Sportowo – Widowiskowej z układem komunikacyjnym G. i S. Zauważyć również należy, że przedmiotowe przedsięwzięcie drogowe, może w przyszłości być wykorzystane w realizacji [...] w G., jako fragmentu trasy północno-wschodniej tzw. dużej ramy komunikacyjnej miasta. W tej sytuacji słusznie organ zauważa, że obecnie planowane przedsięwzięcie dopiero w pewnym horyzoncie czasowym może stać się częścią większego przedsięwzięcia drogowego. Natomiast obecnie stanowi naturalnie wyodrębnioną inwestycję, która w przyszłości może stać się częścią koncepcji szerokiego rozwiązania komunikacyjnego w G. Takiemu rozumieniu pojęcia przedsięwzięcia, dla którego przeprowadza się ocenę oddziaływania na środowisko nie sprzeciwia się treść art. 46 ust. 2 i art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Dlatego zgodzić się należy za stanowiskiem organu, iż nieuzasadnione jest objęcie przedmiotem oceny oddziaływania na środowisko niniejszego przedsięwzięcia również budowy Hali Sportowo – Widowiskowej, jak również [...] . A zatem nie istnieje konieczność objęcia jednym raportem o oddziaływaniu na środowisko wszystkich tych przedsięwzięć. Wbrew stanowisku skarżącej Spółdzielni, w aneksie do raportu została przeprowadzona analiza oddziaływania skumulowanego dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W ramach analizy zostały skontrolowane oddziaływania kumulujące się m.in. z Halą Sportowo – Widowiskową. W ocenie Sądu nieuzasadniony jest zarzut skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "Z." o braku analizy wariantów przebiegu drogi. Z akt administracyjnych wynika, że inwestor złożył informację na temat analizy wariantów układu komunikacyjnego w rejonie przebiegu planowanego przedsięwzięcia, które były przedmiotem badań w procesie przygotowania inwestycji. Należy również zauważyć, że wariant przyjęty do realizacji jest zgodny z obowiązującym Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego połączenia drogowego dolnego tarasu miasta G.-O.-S. z Obwodnicą [...]. W toku postępowania administracyjnego Spółdzielnia Mieszkaniowa "Z." przedstawiła alternatywne w stosunku do rozważanego w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, rozwiązanie przebiegu układu komunikacyjnego mającego skomunikować układ drogowy z Halą Sportowo – Widowiskową. Jednkże należy zauważyć, że w toku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, organ dokonuje analizy i oceny wariantu przedsięwzięcia wybranego do realizacji przez inwestora ( art. 55 ustawy Prawo ochrony środowiska). Organ w ramach tego postępowania nie posiada kompetencji do analizy wariantów zgłaszanych przez inne strony. Sąd nie znalazł również podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 6 ust. 2 do 6 Dyrektywy Rady Europy nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r., która została zmieniona Dyrektywą 96/61/WE oraz Dyrektywą 2003/35/WE Rady Europy z dnia 26 maja 2003 r., z uwagi na to, że mają one charakter jedynie wytycznych, a nie obowiązującego prawa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.