IV SA/Wa 858/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] o wymierzeniu W. S. kary pieniężnej w wysokości dwudziestu tysięcy złotych za to, że będąc armatorem statku [...] o długości całkowitej większej niż 10 m w dniach od [...] do [...] września 2007 r. prowadził połowy dorsza w Morzu Bałtyckim, czym naruszył przepis art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. (Dz. Urz. UE L 180 z dnia 10 lipca 2007 r., s. 3) ustanawiającego zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary [...] – [...], wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] marca 2012 r. skarżący W. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 18 stycznia 2012 r. Zdaniem skarżącego wykonanie obu decyzji może spowodować dla skarżącego trudne do odwrócenia skutki poprzez realne zagrożenie egzystencji skarżącego oraz członków jego rodziny. Skarżący wskazał, że nie posiada środków majątkowych, które mógłby wykorzystać na zapłacenie kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz.1270) - dalej w skrócie: p.p.s.a. jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższej regulacji wynika, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, która nakłada karę pieniężną, przed zbadaniem ich legalności przez właściwy sąd administracyjny może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze wysokość wymierzonej osobie fizycznej kary tj. dwadzieścia tysięcy złotych stwierdzić należy, iż uiszczenie jej może rodzić poważne trudności dla skarżącego. Ze względu na okoliczność, iż w razie niewstrzymania wykonania ww. decyzji, kara podlegałaby ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, istnieje prawdopodobieństwo spowodowania tym znacznej szkody dla skarżącego i jego rodziny. W tej sytuacji uiszczenie kwoty dwudziestu tysięcy złotych może spowodować dla skarżącego trudne do odwrócenia skutki, które mogłyby doprowadzić do zajęcia, a nawet sprzedaży jego majątku. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż zachodzą podstawy do wstrzymania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.