IV SA/Wa 858/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi E.B. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez E. B. jest postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2016r. [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia [...] września 2015r. [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wydane na podstawie art. 61a 1 i 2 k.p.a. Stan faktyczny sprawy jest następujący. E. B. złożyła w dniu 8 maja 2015r. wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. W związku z powyższym organ wezwał ją pismem z dnia 8 czerwca 2015r. do uzupełnienia dokumentacji medycznej na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia MGPiPS z dnia 15 lipca 2003r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2015r, poz. 1110), dalej jako rozporządzenie. Następnie w dniu 29 lipca 2015r. do wojewódzkiego zespołu jako organu II instancji wpłynął wniosek E. B. o stwierdzenie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. nieważności "decyzji o niepełnosprawności" wydanej w dniu [...] czerwca 2015r. Przewodniczący Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności uznał, że postępowanie nie może zostać wszczęte i odmówił jego wszczęcia wydając postanowienie oparte na art. 61 a k.p.a. W uzasadnieniu stwierdził, że wezwanie strony do złożenia dokumentacji medycznej nie stanowi orzeczenia merytorycznego, nie została wydana w sprawie decyzja administracyjna, stąd nie istnieje przedmiot postępowania nieważnościowego. Wskutek zażalenia wniesionego przez E. B. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zwrócił uwagę w pierwszej kolejności na fakt błędnego pouczenia o terminie zaskarżenia postanowienia zawartego w postanowieniu organu I instancji. Niemniej wskazał na brzmienie art. 112 k.p.a. i uznał, ze przystąpi do merytorycznego rozpatrzenia zażalenia. Przytoczył brzmienie następnie art. 61 a k.p.a. Następnie wywiódł, że nie jest możliwe i dopuszczalne prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zawiadomienia wydanego na podstawie § 6 ust. 5 rozporządzenia. Zgodnie bowiem z art. 156 k.p.a. stwierdzeniu nieważności podlegają decyzje administracyjne, a na mocy art. 126 k.p.a. także postanowienia, na które służy zażalenie oraz postanowienia wydawane na postawie art. 134 k.p.a. Nie mogą natomiast podlegać stwierdzeniu nieważności czynności materialno-techniczne, a taki ma charakter kwestionowane przez stronę zawiadomienie z dnia 8 czerwca 2015r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniosła E. B. Skarżąca w skardze "żąda" aby doręczono jej kartę parkingową dla osoby niepełnosprawnej, wydaną na okres bezterminowy. W uzasadnieniu podkreśla, że jest inwalidką II grupy i kwalifikuje się do przyznania jej stałej renty od 1 stycznia 2003r. Uważa, że w pełni kwalifikuje się do wydania owej karty parkingowej. Upatruje swoich roszczeń zarówno w Konstytucji RP, jak i Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona i jako taka podlegała oddaleniu. Na wstępie konieczne jest przypomnienie, że zaskarżone orzeczenie nie rozstrzyga o przyznaniu lub odmowie przyznania skarżącej karty parkingowej. W tym przedmiocie toczy się odrębne postępowanie zainicjowane wnioskiem z dnia 8 maja 2015r. W tamtym postępowaniu organ jest władny do wypowiedzenia się co do uprawnienia, którego domaga się skarżąca. Faktem jest natomiast, że w tamtym postępowaniu organ zwrócił się do wnioskodawczyni o złożenie dokumentacji lekarskiej na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia. Dokonano tego wezwaniem z dnia 8 czerwca 2015r. i owo wezwanie skarżąca kwestionuje domagając się stwierdzenia jego nieważności. Wskazany przepis w ust. 1 wskazuje jakie elementy musi zawierać wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności składany do powiatowego zespołu. Do wniosku tego dołącza się dokumentację medyczną, w tym zaświadczenie lekarskie określone w § 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, wydane nie wcześniej niż na 30 dni przed dniem złożenia wniosku, oraz inne dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Do wniosku o wydanie orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień, o którym mowa w § 2 pkt 3, dołącza się posiadaną przez osobę zainteresowaną dokumentację medyczną, orzeczenie o inwalidztwie lub niezdolności do pracy oraz inne posiadane dokumenty, mogące mieć wpływ na ustalenie wskazań do ulg i uprawnień. Jeżeli natomiast przedłożona przez stronę dokumentacja medyczna jest niewystarczająca do wydania orzeczenia o niepełnosprawności, stopniu niepełnosprawności lub o wskazaniach do ulg i uprawnień, przewodniczący powiatowego zespołu zawiadamia na piśmie osobę zainteresowaną lub przedstawiciela ustawowego dziecka o konieczności jej uzupełnienia oraz wyznacza termin złożenia brakującej dokumentacji z pouczeniem, że nieuzupełnienie jej w określonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Ta ostatnia czynność organu podjęta w postępowaniu o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności, została zakwestionowana przez skarżącą, która domaga się stwierdzenia jej nieważności. Obecnie zatem toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności czynności stanowiącej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie decyzji w zakresie niepełnosprawności skarżącej. Jak wynika ze szczególnej regulacji zawartej w § 6 ust. 5 rozporządzenia nieuzupełnienie dokumentacji medycznej w zakreślonym przez organ terminie może skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Powyższe unormowanie stanowi analogiczną regulację jaka zawarta jest w k.p.a., a mianowicie w art. 64 § 1 k.p.a., zgodnie z którym nieusunięcie braków formalnych podania skutkuje pozostawieniem go bez rozpoznania. Jak słusznie wywodzi organ postępowanie szczególne jakim jest postepowanie o stwierdzenie nieważności za swój przedmiot może mieć jedynie decyzję administracyjną i odpowiednio postanowienie, czyli rozstrzygnięcie administracyjne. Rozstrzygnięcie podlegające postępowaniu nieważnościowemu rozstrzyga o prawach i obowiązkach stron, natomiast zawiadomienie o uzupełnienie materiału dowodowego nie ma takiego charakteru. Jest to czynność, którą organ podejmuje celem prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego. Nie kształtuje ona natomiast w żadnym stopniu sytuacji prawnej podmiotu. Z tego względu - wobec takiego zawiadomienia nie może być wszczęte i prowadzone postępowanie nadzorcze, co zasadnie uznał organ w zaskarżonym postanowieniu. Przepis art. 61a § 1 k.p.a. stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Ustawodawca wprowadził zatem w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną (przyczyna podmiotowa), a drugą zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania (przyczyna przedmiotowa). Przyczyny o charakterze przedmiotowym nie zostały w wymienionym przepisie skonkretyzowane jednakże nie ulega wątpliwości, że dotyczy to sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Taką sytuacje stanowi okoliczność, że nie istnieje przedmiot postępowania nieważnościowego, czyli rozstrzygnięcie. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie bowiem kwestionowane przez skarżącą zawiadomienie nie stanowi ani decyzji administracyjnej, ani postanowienia. Z tego względu zasadnie organ odmówił wszczęcia postępowania nieważnościowego na podstawie art. 61 a k.p.a., co skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.