IV SA/Wa 859/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 2 marca 2013 r. J. B. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] umarzające postępowanie odwoławcze zainicjowane zażaleniem wniesionym na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] o przekazaniu według właściwości Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniosku J. B. z dnia [...] lutego 2006 r. o wznowienie postępowania o umorzeniu postępowania o stwierdzenie nieważności aktu własności ziemi wydanego K. i H. małż. O.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi stanowi warunek jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Badanie zachowania terminu do wniesienia skargi jest możliwe tylko wówczas, gdy postanowienie lub decyzja administracyjna zostały prawidłowo doręczone, a co za tym idzie wprowadzone do obrotu prawnego, bowiem dopiero z chwilą doręczenia stronie postępowania administracyjnego decyzji lub postanowienia otwiera się bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W myśl art. 44 § 1 pkt 1 kpa w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. Stosownie do treści art. 44 § 2 kpa zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Natomiast z art. 44 § 3 kpa wynika, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. W świetle art. 44 § 4 kpa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Powołany przepis reguluje zatem instytucję doręczenia zastępczego, kiedy to pomimo faktycznego braku doręczenia przesyłki uznaje się ją za doręczoną, co ma miejsce wówczas, gdy organ nie może doręczyć przesyłki w sposób określony w art. 42 kpa i art. 43 kpa. Podkreślić należy, że domniemanie prawne doręczenia pisma adresatowi uregulowane w art. 44 kpa ma charakter niewzruszalny, skoro Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje trybu składania oświadczeń woli i dochodzenia ich do wiadomości adresata, lecz normuje samą czynność procesową doręczenia pisma. Tak więc adresat pisma ma możliwość jedynie wykazania, że przepis art. 43 lub 44 kpa nie powinien być stosowany albo został zastosowany wadliwie, a wobec tego brak było przesłanek do wywołania skutków prawnych związanych z domniemaniem ustanowionym w tych przepisach. Powyższe przepisy należy odczytywać w sposób całościowy, a to oznacza, że warunkiem uznania pisma za doręczone, w rozumieniu art. 44 § 4 kpa, jest spełnienie wszystkich wymogów płynących z powołanego artykułu. Oznacza to, że adresat postanowienia lub decyzji administracyjnej musi być o niej zawiadomiony w sposób nie budzący wątpliwości, bowiem doręczenie jest czynnością procesową organu administracji publicznej, z którą przepisy Kodeksu wiążą skutki prawne, na przykład od daty doręczenia rozpoczynają bieg niektóre terminy do dokonania czynności proceduralnych, w szczególności postanowienie lub decyzja administracyjna wywiera skutki prawne dopiero od daty ich prawidłowego doręczenia lub ogłoszenia. Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że do doręczenia skarżącemu zaskarżonego postanowienia doszło w trybie zastępczym. Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała skarżącego o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (awizo z dnia 3 lipca 2012 r. i awizo powtórne z dnia 10 lipca 2012 r.), po czym w dniu 18 lipca 2012 r. zwróciła nieodebraną przesyłkę organowi. Wobec powyższego, przyjąć należy, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 lipca 2012 r. Tymczasem skarga opatrzona datą 2 marca 2013 r. została wniesiona do organu w dniu 20 marca 2013 r. Zestawiając datę doręczenia skarżącemu zaskarżonego postanowienia z datą wniesienia przez niego skargi, stwierdzić należy, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu – za pośrednictwem organu – bezskutecznie upłynął w dniu 16 sierpnia 2012 r. Zatem skarga wniesiona została z uchybieniem ustawowego terminu. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.