IV SA/Wa 86/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia uchybienia oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii ([...]) utrzymał w mocy decyzję nr [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] (PLW) z dnia [...] września 2020 r. znak: [...] nakazującą stronie – A. B., usunięcie uchybienia, stwierdzonego podczas kontroli identyfikacji i rejestracji zwierząt (kóz) należących do A. B., utrzymywanych w gospodarstwie położonym w miejscowości [...], przeprowadzonej w dniu 18 czerwca 2020r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 18 czerwca 2020 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] przeprowadził kontrolę identyfikacji i rejestracji zwierząt w ww gospodarstwie rolnym należącym do A. B., której wyniki udokumentowane zostały w protokole kontroli z dnia 18 czerwca 2020r. Podczas przeprowadzonej kontroli stwierdzono naruszenie polegające na braku oznakowania 7 kóz stosownymi identyfikatorami. Skarżący odmówił przyjęcia i podpisania protokołu informując, że nie zgadza się z poczynionymi ustaleniami i finalnie z konsekwencjami kontroli oraz, że złoży dodatkowe wyjaśnienia na piśmie. W dniu [...] czerwca 2020r. PLW w [...] zawiadomił A. B. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzonych uchybień. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., poinformowano stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zgłoszenia nowych wniosków dowodowych, żądań jak i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w terminie 5 dni od otrzymania pisma. W konsekwencji powyższego pismem z dnia 29 czerwca 2020 r. skarżący wniósł zastrzeżenia i wyjaśnienia do ustaleń kontrolnych, w którym m.in. poinformował, iż pomimo stosownego wniosku, Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] odmówiła skarżącemu możliwości rejestracji nieoznakowanych zwierząt (kóz) zaś on sam odstąpił od kolczykowania kóz aby uniknąć ich okaleczenia i zadawania bólu. W dniu 16 lipca 2020 r. do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w [...] wpłynęła z Biura Powiatowego ww Agencji informacja o zarejestrowaniu na wniosek A. B. zwierząt jako dotychczas niezarejestrowanych tj. dwóch kóz o przydzielonych numerach identyfikacyjnych [...], [...]). Wobec powyższego, celem uaktualnienie stanu faktycznego niniejszej sprawy, organ poinformował skarżącego o terminie ponownej kontroli, wyznaczonej na dzień 10 sierpnia 2020 r. W toku jej przeprowadzenia potwierdzono fakt zgłoszenia do ww Agencji przez skarżącego 7 kóz o przydzielonych numerach identyfikacyjnych a także fakt, iż kozy nadal nie były oznakowane kolczykami. Kontrolowany okazał otrzymane oryginalne kolczyki dla kóz o stosownych numerach. Tym razem skarżący podpisał protokół kontroli nie wnosząc do niego jakichkolwiek zastrzeżeń i wyjaśnień. W dniu 12 sierpnia 2020 r. PLW w [...] zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania administracyjnego oraz poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w ciągu 7 dni od otrzymania pisma, jednocześnie informując o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy (21 września 2020 r.) celem umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. W toku postępowania administracyjnego do organu I instancji wpływały pisma skarżącego o udzielenie mu informacji kiedy i gdzie odbywają się szkolenia dla rolników w sprawie znakowania zwierząt, w tym także o wskazanie sposobu kolczykowania kóz. Na powyższe organ udzielał stosowne odpowiedzi. Ostatecznie, Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] w dniu [...] września 2020r. wydał decyzję nr [...], nakazującą skarżącemu usunięcie stwierdzonego podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 18 czerwca 2020 r. uchybienia. Nie zgadzając się z powyższym A. B. od ww rozstrzygnięcia wniósł odwołanie, żądając jego uchylenia, w uzasadnieniu wskazując na sprzeczność przedmiotowej decyzji z obowiązującymi przepisami ustawy o ochronie zwierząt a także na błędne ustalenia stanu faktycznego. W wyniku rozpoznania odwołania [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii, powołując się na przepis art. 17 ust. 2 pkt. 2 lit a ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt uznał zasadność stanowiska organu I instancji. Podniósł, iż nie sposób zgodzić się z zarzutem strony wskazującym na sprzeczność przedmiotowej decyzji z obowiązującymi przepisami albowiem przywołany przepis art. 17 w sposób jednoznaczny wskazuje obowiązek znakowania zwierząt, którem skarżący winien był się podporządkować, a czego rozmyślnie nie uczynił. A także, skoro wskazana regulacja obliguje do stosownego oznakowania zwierząt, to brak jest podstaw do twierdzenia, iż "kolczykowanie" odbywa się w sposób niehumanitarny, poprzez świadome zadawanie cierpienia zwierzętom. Skarżący na powyższe rozstrzygnięcie wystąpił do tut. Sądu ze skargą wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zarzucając naruszenie: - art. 7, art. 77, art. 107 k.p.a., w części na brak podstawy prawnej; - art. 7, art. 8, i 9 k.p.a. a także art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, rozporządzenia Rady (WE) nr 21/2004 oraz art. 12 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt; - art. 9 ust. 6 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, art. 11 pkt 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003r., a także ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 2 ust. 1 ustawy). W uzasadnieniu skargi skarżący m.in. podniósł, iż decyzja organu II instancji narusza przepisy postępowania, prawa materialnego i zawiera błędne ustalenia faktyczne. Wskazał, iż rozstrzygnięcie w sprawie powinno zostać wydane w odniesieniu do decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., na podstawie której Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] nadał A. B. - weterynaryjny numer identyfikacji [...], w zakresie organizowania pokazów zwierząt, bowiem posiadane przez niego zwierzęta nie są zwierzętami produkcyjnymi czy gospodarskimi ale zwierzętami utrzymywanymi na potrzeby własne (towarzyszącymi). Stąd też, analogicznie do art. 6, art. 9 i art. 20 ww ustawy powinny być wyłączone z obowiązku znakowania jako zwierzęta towarzyszące, które dodatkowo służą do celów agroturystycznych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu ustalony stan prawny i faktyczny nie budzi żadnych zastrzeżeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią przepisu art. 17 ust. 2 pkt. 2 lit a ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (Dz.U. z 2019, poz. 1149 z późn. zm.), oznakowaniu zwierząt gospodarskich z gatunku kozy polega na założeniu na prawą małżowinę uszną kolczyka z numerem identyfikacyjnym zwierzęcia. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 3c i ust. 4 ww ustawy, za prawidłowe oznakowanie zwierząt gospodarskich odpowiada ich posiadacz, który jednocześnie ponosi koszty związane z oznakowaniem zwierzęcia gospodarskiego. Nadto posiadacz powinien, w myśl przepisu art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 21/2004, fakt oznakowania zwierząt zgłosić kierownikowi biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w każdym przypadku przed opuszczaniem przez to zwierzę siedziby stada, w którym się urodziło, nie później jednak niż w terminie 180 dni od dnia urodzenia tego zwierzęcia. Pomimo iż z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 10 sierpnia 2020 r. wynika, że strona zgłosiła do biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa fakt posiadania 7 sztuk kóz i w konsekwencji powyższego otrzymała kolczyki dla tych kóz, to jednak w jej trakcie stwierdzono, że kozy nadal nie zostały oznakowane (okoliczność bezsporna). W tych okolicznościach zasadnie organy obu instancji stwierdziły, iż A. B. naruszył wskazane powyżej przepisy, gdyż nie oznakował posiadanych przez siebie zwierząt. Sam fakt posiadania kolczyków, na które powołuje się strona, nie jest równoznaczny z wypełnieniem obowiązku wynikającego z art. 17 ust. 2 ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, nakazującego posiadaczowi oznakowanie posiadanych zwierząt. Zatem, w ocenie Sądu, decyzja organu I instancji była w pełni uzasadniona, co znalazło swój wyraz także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu II instancji z dnia [...] listopada 2020 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego, przepisy ww ustawy w zacytowanym powyżej art. 17 w sposób jednoznaczny wskazują, że zwierzęta muszą być oznakowane. Skoro zatem strona pomimo wiedzy o obowiązku oznakowania posiadanych przez siebie zwierząt nie dopełniła tego obowiązku, organ I instancji zobligowany był do nakazania stronie w drodze decyzji jego wykonanie. W stanie faktycznym sprawy trudno też mówić o świadomym zadawaniu cierpienia zwierzętom, na które to powołuje się strona, jako podstawę odmowy przeprowadzenia oznakowania zwierząt. Wskazać bowiem należy, iż sposób dokonania oznakowania zwierząt stanowi dozwolony prawem zabieg, a zatem nie przynoszący zwierzęciu cierpienia. A jednocześnie, ponownie podkreślenia wymaga, iż skoro istnieje przepis nakazujący stronie oznakowanie zwierząt, strona zobligowana jest go wykonać. Także, odnosząc się do zasadności zastosowania per analogiam przepisu art. 6, art. 9 i art. 20 ustawy o identyfikacji i rejestracji zwierząt w sprawie niniejszej i wyłączenia kóz skarżącego z obowiązku znakowania Sąd za organem wskazuje, iż zarzut ten pozostaje również bezzasadny, a powoływane przepisy nie znajdują zastosowania w przedmiotowym postępowaniu. Trzeba mieć m.in. na uwadze, iż Minister Rolnictwa, zgodnie z brzmieniem art. 6 powoływanej ustawy, występuje do Komisji Europejskiej w sprawach dotyczących wyłączenia z obowiązku oznakowania, prowadzenia księgi rejestracji i zgłaszania zwierząt gospodarskich do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych przez posiadacza zwierzęcia, utrzymującego nie więcej niż jedną świnię, z przeznaczeniem na własne potrzeby (...). Istotnym w sprawie pozostaje fakt, iż wnioski dotyczą takiego posiadacza zwierzęcia, który utrzymuje nie więcej niż jedno zwierzę. Tymczasem skarżący jest posiadaczem siedmiu kóz i wbrew jego stanowisku, reprezentowanego dla celów niniejszego postępowania, posiadane przez skarżącego zwierzęta nie są zwierzętami towarzyszącymi. Reasumując Sąd stwierdza, iż materiał w przedmiotowej sprawie był kompletny, a tym samym wystarczający do obiektywnego rozpatrzenia sprawy. Zarzuty zawarte w przedmiotowej skardze są powieleniem zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...], które wszystkie zostały wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji [...]. Skarżący natomiast, w toku postępowania, pomimo stosownego pouczenia, nie wniósł żadnych dowodów w sprawie, którymi mogłby poprzeć swoje stanowisko. Sąd także, wbrew twierdzeniu skarżącego wskazuje, iż organ I instancji udzielał stronie stosownych wyjaśnień na wszystkie uwagi i zastrzeżenia, w tym także udostępniał jej stosowne akty prawne. Ponadto weryfikował w Systemie Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt prowadzonym przez Agencję Rejestracji i Modernizacji Rolnictwa, czy strona zgłosiła fakt oznakowania zwierząt. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie został w sposób należyty wyjaśniony, materiał dowodowy zebrano w sposób właściwy i kompletny. Organ odwoławczy dokładnie i rzetelnie rozpoznał podniesione zarzuty, szczegółowo i wyczerpująco odnosząc się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Fakt, iż zaskarżona decyzja [...] oraz decyzja organu I instancji, zawiera w części podobne argumenty uzasadnienia, nie świadczy o braku merytorycznego rozpoznania sprawy a o zbieżnym do niej podejściu przez organy obu instancji. Zdaniem Sądu obie decyzje wydane zostały po wnikliwym i merytorycznym poddaniu analizie całokształtu sprawy a wyrażone w obu decyzjach stanowisko zostało szeroko i szczegółowo uzasadnione, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Mając zatem powyższe na uwadze, działając na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.