IV SA/Wa 861/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Przesław, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości ul. [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości ul. [...] w W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2014r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] reprezentowanej przez Zarząd Wspólnoty działając na podstawie art. art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. Prezydenta W. ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego mieszkalnego z usługami wraz z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu, planowanej na działkach ew. nr [...] oraz pod infrastrukturę część ew. nr [...] w obrębie [...], część dz. ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ wskazał, że Prezydent W. wskazaną w sentencja decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego mieszkalnego z usługami wraz z garażem podziemnym i elementarni zagospodarowania terenu, planowanej na działkach ew. nr [...] oraz pod infrastrukturę część ew. nr [...] w obrębie [...], część dz. ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] reprezentowana przez Zarząd Wspólnoty, podnosząc, iż dla przedmiotowego terenu została już wydana decyzja o warunkach zabudowy, zaś planowana zabudowa zagraża stabilności budynku Wspólnoty, co może prowadzić do zagrożenia katastrofą budowlaną. Wspólnota wskazuje również na brak technicznych możliwości posadowienia budynku z uwagi na problemy geotechniczne. Zakwestionowano również określone w decyzji warunki komunikacyjne poprzez nieuwzględnienie uwag w zakresie konieczności przeprowadzenia analizy, albowiem w ocenie odwołującej tak duża inwestycja spowoduje zmniejszenie możliwości parkowania samochodów, jak również przejezdności sąsiednich ulic. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy wskazał, na czym polega postępowanie odwoławcze i jakie są kompetencje organu je prowadzącego. Następnie przywołał brzmienie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) ustalenie warunków zabudowy oraz § 3 i § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W konsekwencji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji dokonał niezbędnych uzgodnień, jak również prawidłowo wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził jego analizę. Również zaskarżona decyzja odpowiada powyższym wymogom. Po zapoznaniu się z aktami sprawy organ nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, bowiem decyzja nie narusza prawa. Odnosząc się zaś do zarzutów podnoszonych w odwołaniu organ stwierdził należy, iż decyzja o warunkach zabudowy nie jest aktem prawa lokalnego. Jest ona wydawana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) na wniosek inwestora, który określa zakres planowanej inwestycji i jest zobowiązany do podania elementów dotyczących planowanej inwestycji, jakie wynikają z przepisów prawa. Na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, iż decyzja o warunkach zabudowy konkretyzuje możliwość zabudowy terenu inwestycji wskazanego przez inwestora w zakresie zgodności planowanej inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu przestrzennym oraz ustaw szczególnych, a także przepisami wydanymi na podstawie tych ustaw - aktami wykonawczymi. Wykonując analizę organ przesądza o możliwości realizacji danej inwestycji lub też, o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zatem wniosek inwestora, wszczynający postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy określa, w jakim zakresie będzie prowadzone postępowanie, a więc jakie przepisy prawa umożliwiają, lub też nie, realizację przedmiotowej inwestycji. Zauważyć należy, iż z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wynika, iż aby ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji musi istnieć przynajmniej jedna zabudowana działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej. Działka sąsiednia powinna być przy tym zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - chodzi o to, aby dostosować zamiary inwestycyjne do istniejących w danym miejscu standardów. Zasada dobrego sąsiedztwa uzależnia bowiem zmianę zagospodarowania przestrzennego terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa oznacza zatem konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Zatem powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa, jak i planowany nowy sposób użytkowania obiektu budowlanego, powinny odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Zwrócić też należy uwagę, iż decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji. Na tym etapie inwestor nie ma obowiązku przedłożenia projektu budowlanego, a jedynie koncepcję zabudowy poprzez określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, zaś obowiązek ten wynika wprost z art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu przestrzennym. Kwestie wpływu na sąsiednie nieruchomości, a więc możliwość ewentualnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie czy określenia możliwości posadowienia budynku może być rozważane na etapie ubiegania się inwestora o pozwolenia na budowę na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (tj. z 2010r., Dz. U. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), gdzie następuje konkretyzacja ustaleń wynikających z decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ wskazał, iż stosownie do brzmienia art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. Zatem, okoliczność wydania przez organ I instancji kolejnej decyzji o warunkach zabudowy dla tego samego terenu inwestycji jest prawnie dopuszczalna. W toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy organ ma obowiązek dokonania uzgodnień z organami wymienionymi w art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Z akt sprawy wynika, iż organ I instancji dokonał stosownych uzgodnień w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanej zabudowy, jak również określił wymaganą liczbę miejsc parkingowych (pkt 1.5 zaskarżonej decyzji). Zwrócić też należy uwagę, iż nie jest możliwe zobowiązanie inwestora, jak również organu I instancji do sporządzenia analizy obsługi komunikacyjnej, zgodnie z wnioskiem Wspólnoty, albowiem brak jest przepisu prawa, który mógłby stanowić podstawę do dokonania takich ustaleń. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W., zarzucając jej naruszenie art. 61 w zw. z art. 54 pkt 4 i 64 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Poz. 647 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", oraz mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.: naruszenie art. 138 §1 pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie i nie uchylenie skarżonej decyzji mimo jej wadliwości obejmującej zarówno uchybienia proceduralne, jak i materialnoprawne. Skarżąca powołując się na art. 145 § 1 p.p.s.a. wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2012 r.) oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zarówno w postępowaniu objętym niniejszą skargą, jak i w innych postępowaniach dotyczących inwestycji planowanych w bezpośrednim sąsiedztwie, wydano decyzje o warunkach zabudowy, których zrealizowanie - jak wynika ze złożonych przez skarżącą dokumentów (w tym opinii geotechnicznej, prognozy oddziaływania na środowisko sporządzonej na potrzeby miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...]), wiązałoby się z poważnym zagrożeniem dla istniejących już budynków mieszkalnych. Skarżąca wyrażała swoje zaniepokojenie warunkami hydrologicznymi panującymi na przedmiotowym obszarze, zagrożeniem zanieczyszczenia środowiska wodnego, co może prowadzić wręcz do katastrofy budowlanej w przypadku realizacji planowanej inwestycji. Z dużym zagrożeniem może wiązać się zdaniem skarżącej, dopuszczenie w skarżonej decyzji dopuszczenie do realizacji wielorodzinnego budynku XI- kondygnacyjnego z dwoma głębokimi kondygnacjami podziemnymi. Ponadto, w treści skarżonej decyzji Organ nie uwzględnił ustanowionej w art. 61 omawianej ustawy tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, mającej na celu zapewnienie ładu przestrzennego, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględniać winno, z zachowaniem stosownych relacji, wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne terenu podlegającego zagospodarowaniu. Przede wszystkim jednak decyzja o warunkach zabudowy winna uwzględniać w swej treści istniejące na danym obszarze standardy i wymuszać dostosowanie zamierzenia inwestycyjnego do tychże standardów, w tym do parametrów zabudowy, zarówno pod względem urbanistycznym jak i architektonicznym. Skarżąca nie kwestionuje faktu, iż decyzja o warunkach zabudowy nie jest aktem prawa lokalnego (miejscowego) i że konkretyzuje ona możliwość zabudowy terenu inwestycji wskazanego przez inwestora w zakresie zgodności planowanej inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu przestrzennym oraz ustaw szczególnych oraz przepisów wykonawczych do tych ustaw. Jednakże, wbrew twierdzeniom organu II instancji, stwierdza, że inwestycja, o której mowa w zaskarżonej decyzji nie odpowiada w całości charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Zdaniem skarżącej organ dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. utrzymując decyzję Organu I instancji w mocy. Pozytywne zaopiniowanie przez organ decyzji w zakresie obsługi komunikacyjnej dla planowanych inwestycji bez sporządzenia analizy możliwości obsługi komunikacyjnej dla tego obszaru (organ takiej analizy nie przeprowadził) doprowadzi bowiem do całkowitego paraliżu komunikacyjnego dla jedynej istniejącej tutaj drogi publicznej (140 metrowy sięgacz ul. [...]). Mając świadomość faktu, iż określone kwestie związane z uszczegółowieniem kwestii technicznych planowanej inwestycji, jak również z ewentualnym oddziaływaniem na sąsiednie nieruchomości powinny być rozpatrywane dopiero na etapie wystąpienia przez inwestora o pozwolenie na budowę, skarżąca zwraca uwagę, iż organ administracji architektoniczno -budowlanej rozpatrując wniosek o pozwolenie na budowę będzie się opierał przede wszystkim na decyzji o warunkach zabudowy, która pomija wiele istotnych kwestii związanych z planowaną inwestycją. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe unormowania Sąd uznał, że skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Podstawę materialno-prawną wydania przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy stanowił m.in. art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z jego treścią wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu: 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna przepisami odrębnymi. Warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania przedmiotowej decyzji jest zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującego, a jego spełnienie lub niespełnienie determinuje działanie organu. W przypadku, gdy inwestycji sprzeciwia się przepis prawa, organ, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie może wydać pozytywnej decyzji. Jeśli natomiast żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu (art. 54 pkt 2), to organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję, stosownie do art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, opierając ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu na normach prawnych. Przesłanki ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji określone w punktach od 1 do 3 art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustala organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sposób ustalania tych wymagań określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Dla ustalenia wymagań niezbędnych do określenia sposobu realizacji nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ właściwy w sprawach decyzji o warunkach zabudowy, działając stosownie do § 3 ust. 1 przywołanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę sytuacji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie możliwości spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przywołane rozporządzenie definiuje pojęcie obszaru analizowanego w § 2 pkt 4 jako teren określony i wyznaczony granicami wykreślonymi na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosowanej do postępowania dotyczącego wydawanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (art. 64 ww. ustawy), objęty wnioskiem inwestora o ustalenie warunków zabudowy, którego funkcję i cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych sprawy będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania pozwala na stwierdzenie, że przeprowadzona analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu pozwalała na ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Wskazać jednak należy, iż rozpoznając przedmiotową sprawę wbrew zasadzie wyrażonej w art. 15 k.p.a tj. dwuinstancyjności postępowania organ odwoławczy nie odniósł się do kwestii podnoszonej w odwołaniu tj. ilości miejsc parkingowych. Jak wynika z akt sprawy we wniosku o ustalenie warunków zabudowy wnioskodawca domagał się ustalenia 105 miejsc parkingowych, w tym 90 miejsc w garażu. Nie określono jak i gdzie usytuowane mają być pozostałe miejsca parkingowe. W decyzji organu I instancji patrz pkt. 1.5 zobowiązano inwestora do zapewnienia minimalnej ilości miejsc parkingowych na działce własnej (terenie) według wskaźnika 1 miejsce na jedno mieszkanie. 10-18 miejsc na 1000 m2 pow. dla biur i 15-25 miejsc na 1000m2 dla handlu i usług, jak również wskazano, że 10 % miejsc parkingowych muszą stanowić miejsca ogólnodostępne sytuowane bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką i przy linii rozgraniczającej ulicę. Określono także wskaźnik miejsc dla rowerów tj. 10 miejsca/100 miejsc parkingowych dla samochodów. Kontrola akt sprawy nie pozwala jednak na dokonanie oceny zasadności przyjętych przez organ wskaźników. W aktach sprawy brak jest bowiem stosownej analizy w tym zakresie. Pomimo zarzutu Wspólnoty, wskazującego na problemy z parkowaniem w tym obszarze organ odwoławczy nie odniósł się do niego w sposób wynikający z wymagań określonych w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Takie rozstrzygnięcie w ocenie Sądu narusza nie tylko w/w przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ale również wyrażoną w art. 8 zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Wskazać bowiem należy, iż w sytuacji gdy organ I instancji określił w decyzji wskaźnik według którego należy ustalić liczbę miejsc parkingowych dla inwestycji, to ustalenia te bez wątpienia są wiążące dla organu wydającego decyzję -pozwolenie na budowę. Zgodnie bowiem z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej zapisuje się w szczególności poprzez określenie sposobu zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną i cieplną, środki łączności, odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami, a także określenie dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych. Zgodnie z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z powołanej treści przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wynika zatem, że określenie liczby miejsc postojowych dla samochodów osobowych jest niezbędnym elementem, który musi znaleźć się w decyzji o warunkach zabudowy. Obowiązkiem orzekających w sprawie organów jest zatem rzetelne wyjaśnienie w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i uzasadnienie zgodnie z obowiązującym je w tym zakresie przepisami prawa dlaczego i na jakiej podstawie uznały, iż dla planowanej inwestycji zasadnym było przyjęcie wskazanego przez organ I instancji wskaźnika oraz czego nie uczyniono w niniejszej sprawie dokonania rozstrzygnięcia w zakresie obowiązku uwzględnienia przez inwestora miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Tymczasem organ odwoławczy, jak wskazano powyżej nie rozpoznał sprawy w powyższym zakresie, przyjmując rozstrzygnięcie organu I instancji, dokonane bez żadnej analizy za zasadne, co w ocenie Sądu uzasadnia konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 7, 8, 15, 77§1 i 107§3 k.p.a w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, iż wydając zaskarżone decyzje organy nie uwzględniły zmiany wniosku dokonanej przez inwestora (korekta) w dniu 10 sierpnia 2009r., w którym nie widnieje już działka (część) [...] w obrębie [...] i dokonały ustalenia warunków zabudowy w odniesieniu do działki nie objętej wnioskiem, co stanowi naruszenia art. 52 ust. 1 w zw. z 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się z kolei do zarzutu nieodniesienia się przez organ do kwestii związanych z obawami strony skarżącej związanymi z ewentualnym posadowieniem tak wysokiego budynku- z garażami podziemnymi na problemy geotechniczne -(hydrologiczne), należy wskazać, iż kwestie techniczne w zakresie możliwości i sposobu posadowienia budynku o parametrach określonych w decyzji o warunkach zabudowy rozstrzygane są na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. decyzja o warunkach zabudowy jak słusznie wskazał organ odwoławczy ma za zadanie uwzględniać w swej treści istniejące na danym obszarze standardy i wymuszać dostosowanie zamierzenia inwestycyjnego do tychże standardów, w tym do parametrów zabudowy, pod względem urbanistycznym jak i architektonicznym. Nie rozstrzyga zaś w zakresie możliwości faktycznych- technicznych posadowienia konkretnego budynku. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżoną decyzję w celu wyjaśnienia przez organ do kwestii związanych z analizą miejsc parkingowych oraz ustaleniem warunków zabudowy dla działki (części) nieobjętej wnioskiem. Jednocześnie na podstawie art.152 i 200 w/w ustawy Sąd rozstrzygnął w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i zwrotu kosztów postępowania sądowego.