IV SA/Wa 868/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] marca 2010 r. Znak [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji do odzysku odpadów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Pełnomocnik radca prawny M. K. wniósł w imieniu F. sp. z o.o. w L. skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2010 r., znak [...], uchylającą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], wstrzymującej użytkowanie instalacji do odzysku odpadowej tkanki zwierzęcej o zdolności przetwarzania ponad 10 ton na dobę, eksploatowanej bez pozwolenia zintegrowanego, zlokalizowanej w miejscowości L., ul. [...] [...], do której tytuł prawny posiada F. Sp. z o.o., ul. [...] [...], [...] [...] oraz określającej termin wstrzymania użytkowania opisanej instalacji – uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia użytkowania – do dnia 01.03.2010 r., w części dotyczącej terminu wstrzymania użytkowania instalacji i orzekającej wstrzymać użytkowanie instalacji przeznaczonej do odzysku odpadowej tkanki zwierzęcej o zdolności przetwarzania ponad 10 ton na dobę, eksploatowanej przez F. Sp. z o.o., ul. [...] [...], [...] [...], bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego z dniem 30 czerwca 2010 r., a w pozostałej części utrzymującej tą decyzję w mocy. W skardze pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie przez Sąd wykonania w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...]. Pismo zawierające skargę oraz wniosek o wstrzymanie decyzji zawiera również uzasadnienie. Z układu tego pisma wynika, że uzasadnienie odnosi się zarówno do skargi jak i do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu pełnomocnik zawarł szereg zarzutów dotyczących zasadności i prawidłowości wydania decyzji. Nie przedstawił jednak okoliczności, świadczących o tym, iż w związku z wykonaniem decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W myśl art. 61 § 3 zd. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W ocenie Sądu okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują na to, ażeby wstrzymanie użytkowania instalacji do odzysku odpadowej tkanki zwierzęcej mogło rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności należy wskazać na fakt, iż w zaskarżonej decyzji określono termin wstrzymania użytkowania instalacji do dnia 30 czerwca 2010 r. Z akt sprawy wynika, iż w celu ustalenia bezpiecznego terminu wstrzymania użytkowania instalacji [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] pismem z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] wezwał stronę na rozprawę administracyjną w dniu 18 czerwca 2009 r. Podczas rozprawy pełnomocnik F. Sp. z o.o. w L., na wniosek którego termin rozprawy został przesunięty na 9 lipca 2009 r., zapoznał się z zebranym materiałem dowodowym oraz wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, odmawiając podania terminu bezpiecznego dla środowiska zakończenia użytkowania instalacji, a tym samym nie wskazał również okoliczności świadczących o tym, iż wstrzymanie użytkowania instalacji mogło by rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie przed organem I instancji zostało zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], w której organ I instancji samodzielnie ustalił na dzień 1 marca 2010 r. termin wstrzymania użytkowania instalacji przeznaczonej do odzysku odpadowej tkanki zwierzęcej, mając na uwadze potrzebę wykorzystania zgromadzonych zapasów odpadowej tkanki zwierzęcej oraz cykl hodowlany ferm. W odwołaniu od ww. decyzji pełnomocnik strony nie kwestionował zasadności ustalenia ww. terminu, nie podając tym samym okoliczności świadczących o tym, iż w związku z wstrzymaniem użytkowania instalacji może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Jako wskazanie takiej okoliczności, potraktować można byłoby jedynie argument o ewentualnej zagładzie zwierząt futerkowych, który to argument w związku z tym, że skarżący prowadzi działalność związaną z produkcją karmy, a nie z hodowlą norek, organ odwoławczy słusznie uznał za chybiony. W związku z upływem terminu wyznaczonego przez organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., organ odwoławczy ustalił w zaskarżonej decyzji nowy termin wstrzymania użytkowania instalacji. Ustalając ww. termin na dzień 30 czerwca 2010 r. organ odwoławczy, biorąc pod uwagę potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia eksploatacji, umożliwił stronie wykorzystanie zgromadzonych zapasów magazynowych i rozwiązanie umów z kontrahentami. Należy ponadto wskazać, iż w związku z treścią art. 61 § 3 w zw. z § 2 p.p.s.a., sąd może wstrzymać jedynie wykonanie zaskarżonego aktu, a w przedmiotowej sprawie zaskarżona została decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] marca 2010 r., a nie decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Skarga na decyzję organu I instancji jest poza tym niedopuszczalna ze względu na treść art. 3 § 2 p.p.s.a. i jako taka zasługiwałaby na odrzucenie. Mając powyższe względy na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, uznając, że nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.