IV SA/Wa 869/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. i B. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi J. P. i B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: 1. zwolnić skarżących od kosztów sądowych ponad kwotę 100 zł; 2. ustanowić dla skarżących radcę prawnego z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.. Wnioskami z dnia 11 października 2010 r. J. P. i B. P. wystąpili do Sadu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2010 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustanowił dla skarżących radcę prawnego z urzędu oraz oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W ustawowym terminie skarżący wnieśli od powyższego postanowienie sprzeciw, w zakresie dotyczącym odmowy zwolnienia od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej Ppsa), wniesienie w terminie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego powoduje, iż postanowienie to traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, że mimo zaskarżenia postanowienia referendarza sądowego w części, Sąd na nowo rozpoznaje cały wniosek o przyznanie prawa pomocy, ponieważ poprzednie postanowienie upada. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 Ppsa prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Jak wynika z dokumentów przedstawionych przez skarżących są oni współwłaścicielami nieruchomości 50–letniego drewniany domu, poza tym nie posiadają żadnego innego majątku ani rzeczy wartościowych. Jedynymi źródłami ich dochodu są świadczenia emerytalne: B. P. w kwocie 1095 zł oraz J. P. w kwocie 1045 zł miesięcznie. Z akt sprawy wynika, iż J. P. nie posiada odrębnego konta bankowego, jest jedynie pełnomocnikiem do konta bankowego B. P., którego saldo na dzień 10 listopada 2010 r. wynosiło 1438,89 zł. Wśród miesięcznych wydatków ponoszonych przez nich wymienili: opłatę za energię elektryczną, ogrzewanie, telefon, wywóz nieczystości, wskazując, że ich łączna kwota wynosi 900 zł. Ponadto wskazali, iż znaczne wydatki ponoszą w związku z leczeniem specjalistycznym i zakupem lekarstw- 500 zł miesięcznie oraz wydatki na wyżywienie, środki higieny osobistej i odzież- 600 zł miesięcznie. Oceniając sytuację majątkową wnioskodawców Sąd doszedł do wniosku, że znajdują się on w takiej sytuacji materialnej, która kwalifikuje ich do przyznania prawa pomocy obejmującym ustanowienie radcy prawnego i zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w części. Wnioskodawcy utrzymują się z dwóch emerytur w łącznej wysokości 2139 zł. Po pomniejszeniu osiąganego dochodu przez ponoszone wydatki skarżącym pozostaje niewielka kwota, jednakże jak wynika z akt sprawy dysponują wolnymi środkami zgromadzonymi na rachunku bankowym w wysokości 1438,89 zł. Ponadto jak ponieśli skarżący, z uzyskiwanych dochodów spłacają także kredyt konsumencki w kwocie 438 zł. Okres spłaty tego kredytu skończył się, jak wskazali, w grudniu 2010 r., wobec tego obecnie posiadają więcej wolnych środków, które mogą zostać przeznaczone na uiszczenie wpisu sądowego. W ocenie Sądu uiszczenie przez skarżących kwoty 100 zł, nie spowoduje pogorszenia ich sytuacji finansowej i mieści się w ich możliwościach płatniczych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 260 Ppsa postanowił jak w sentencji.