IV SA/Wa 869/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku małoletniego V. A. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego L. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi V. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia zwolnić V. A. od kosztów sądowych. V. A. (dalej: "skarżący") wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, złożył wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych. Wniosek ten został podpisany przez matkę małoletniego skarżącego – L. A. Z wniosku sporządzonego na urzędowym formularzu PPF z dnia 16 lutego 2015 r. wynika, że skarżący mieszka wraz z rodzicami, bratem oraz babcią. Nie posiadają nieruchomości, zasobów pieniężnych czy przedmiotów wartościowych. Jedynym źródłem ich utrzymania jest pomoc socjalna udzielana w procedurze uchodźczej, w łącznej kwocie 3100 zł miesięcznie. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżący wykazał, że spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Rodzina skarżącego nie posiada majątku. Otrzymują jedynie świadczenie w procedurze uchodźczej, czyli pozostają na utrzymaniu państwa polskiego. W tej sytuacji uznano, że uiszczenie kosztów sądowych (w tym wpisu od skargi w wysokości 300 zł) mogłoby narazić skarżącego oraz jego rodzinę na uszczerbek utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.