IV SA/Wa 869/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.), Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2017 r. sprawy ze skargi T. G. i Z. G. w przedmiocie wymierzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. grzywny za niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2016 r. sygn. akt IV SAB/Wa 393/15 1. wymierza Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. grzywnę w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych; 2. przyznaje od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz każdego ze skarżących T. G. i Z. G. sumę pieniężną po 500 (pięćset) złotych; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących T. G. i Z. G. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Przedmiotem skargi wniesionej w dniu [...] marca 2017 r. przez T. G. i Z. G. (dalej: "skarżący") jest niewykonanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO w [...]" lub "Kolegium") wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 marca 2016 r. (sygn. akt IV SAB 393/15; dalej: "Wyrok WSA z 14 marca 2016 r."). II. Skarga została wniesiona w następującym stanie sprawy. II.1. Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] sierpnia 2005 r. nr [...] orzekł o pobraniu od skarżących jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki o numerach [...] (księga wieczysta [...]) i [...] (księga wieczysta [...]), obręb [...], położonych w rejonie ulicy [...], spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]. Decyzja ta – po rozpatrzeniu odwołania skarżących – została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2005 r. nr [...]. II.2. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r., które wpłynęło do Kolegium w dniu [...] sierpnia 2013 r., skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...] i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującej ją w mocy, a która stała się ostateczna w dniu [...] października 2005 r. II.3. SKO w [...] [...] listopada 2013 r. wydało decyzję nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z [...] października 2005 r. Po rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, SKO w [...] utrzymało własną decyzję w mocy - decyzją z [...] lutego 2014 r. nr [...] Decyzja SKO w [...] z [...] lutego 2014 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 czerwca 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wa 694/14). Następnie SKO w [...] decyzją z [...] września 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z [...] listopada 2013 r. Wyrokiem z 30 stycznia 2015 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2285/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję SKO z [...] września 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] czerwca 2015 r. nr [...] uchyliło decyzję z [...] listopada 2013 r. i stwierdziło nieważność decyzji SKO z [...] października 2005 r. II.4. Skarżący wnieśli w dniu [...] sierpnia 2015 r. do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Kolegium, które nie rozpoznało dotychczas wskazanego wyżej podania z [...]sierpnia 2013 r. w części, w jakiej dotyczyło ono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2015 r. W odpowiedzi na tę skargę Kolegium wskazało, że wydając decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. zakończyło postępowanie prowadzone pod sygnaturą [...] i rozstrzygnięcie to jest korzystne dla skarżących. W ocenie organu, wobec stwierdzenia nieważności decyzji SKO z [...] października 2005 r. w przedmiocie ustalenia renty planistycznej od skarżących, SKO w [...] ponownie będzie rozpoznawało odwołanie skarżących od decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r. (sprawa o sygnaturze [...]). Za niemożliwe SKO w [...] uznało natomiast stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r. nr [...]. Na poparcie swojego stanowiska organ przytoczył treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 sierpnia 2002 r. sygn. akt I SA 843/00. II.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 marca 2016 r. (sygn. akt IV SAB 393/15) zobowiązał SKO w [...] do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 roku w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 roku w ciągu miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżących z [...] sierpnia 2013 r. w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r. nr [...] jest zasadna. W oparciu o przedłożone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] akta sprawy Sąd ustalił, że pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r., które wpłynęło do Kolegium w dniu [...] sierpnia 2013 r., skarżący wnieśli o "stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...] i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującej ją w mocy, a która stała się ostateczna w dniu [...].10.2005 r.". Przebieg nieważnościowego postępowania wszczętego wnioskiem skarżących z [...] sierpnia 2013 r. świadczy zdaniem Sądu o bezczynności organu w rozpatrzeniu tego wniosku w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r. Nie może budzić wątpliwości, że wniosek z [...] sierpnia 2013 r. dotyczy stwierdzenia nieważności zarówno decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r. jak i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2005 r. Kolegium nie wskazało innego wniosku skarżących, niż wniosek z dnia [...] sierpnia 2013 r., który miałby być podstawą wszczęcia postępowania nieważnościowego. W tej sytuacji niewątpliwie terminy przewidziane na załatwienie sprawy w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r., wynikające z art. 35 k.p.a. zostały w niniejszej sprawie przekroczone. Z uwagi na to, że przedmiotowe postępowanie administracyjne, wszczęte wnioskiem z [...] sierpnia 2013 r. nie zostało zakończone w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r., świadczy to o bezczynności organu. Zgłoszone przez stronę roszczenie musi zostać procesowo zakończone. Jednocześnie należy zauważyć, że organ administracji publicznej nie jest uprawniony do swobodnego interpretowania żądania strony. O tym, jaka jest treść żądania strony w postępowaniu administracyjnym decyduje strona, a nie organ, do którego żądanie zostało skierowane. Skoro żądanie skarżących dotyczyło m.in. stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r., to żądanie to musi zostać rozstrzygnięte w trybie nieważnościowym w jakim zostało zgłoszone. W konsekwencji Sąd stwierdził, że na dzień wyrokowania organ nadal był bezczynny, tym samym żądanie skargi dotyczące wydania stosownego orzeczenia w sprawie należało uznać za uzasadnione. W tym zakresie Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku, zobowiązując organ do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r. w ciągu miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy. Sąd podniósł, iż stanowisko Kolegium, że wobec stwierdzenia nieważności decyzji SKO w [...] z dnia [...] października 2005 r. należy ponownie rozpatrzeć odwołanie skarżących od decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r. nie jest zasadne, z uwagi na to, że wnioskiem o stwierdzenie nieważności objęte zostały dwie decyzje: decyzja Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r. i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z [...] października 2005 r. Zdaniem Sądu, powołane przez Kolegium w odpowiedzi na skargę orzeczenie NSA z 14 sierpnia 2002 r., sygn. akt I SA 843/00 dotyczy stwierdzenia nieważności jedynie decyzji organu I instancji w sytuacji gdy w trybie zwykłym orzekał również organ odwoławczy. Zatem powyższy stan faktyczny nie znajduje odzwierciedlenia w niniejszej sprawie. II.6. Wyrok WSA w Warszawie z 14 marca 2016 r. uprawomocnił się w dniu 18 czerwca 2016, a Kolegium otrzymało akta sprawy w dniu [...] lipca 2016 r. Postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r , nr [...] Kolegium zawiesiło, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku T. G. i Z. G. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r., nr [...] o pobraniu jednorazowej opłaty do czasu rozstrzygnięcia sprawy z odwołania T. G. i Z. G. od decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r., nr [...], o pobraniu jednorazowej opłaty. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Kolegium z [...] września 2016 r. nr [...]. Postanowienia te zostały uchylone prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 10 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2894/16. W uzasadnieniu do tego wyroku przywołano art. 153 p.p.s.a. oraz wskazano, że stan prawny nie uległ zmianie od czasu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 marca 2016 r., wydanego w sprawie skarżących. Wyrok ten zatem w pełni znajduje zastosowanie i wiąże zarówno SKO [...], jak i skład orzekający. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna. SKO [...] zawieszając przedmiotowe postępowanie naruszyło bowiem przepisy obowiązującego prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, pomijając wskazania Sądu zawarte w powołanym wyroku WSA z 14 marca 2016 r. i interpretując je w sposób niezgodny ze stanowiskiem Sądu, zawartym w tym wyroku. Przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. pozwala na zawieszenie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie postępowania administracyjnego w takiej sytuacji prowadzi zatem do wstrzymania prowadzonego postępowania głównego, z uwagi na pojawienie się zagadnienia wstępnego, które ma zasadniczy wpływ na sposób rozstrzygnięcia danej sprawy. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, taka sytuacja nie miała miejsca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 14 marca 2016 r. wyraźnie stwierdził bowiem, że "organ administracji publicznej nie jest uprawniony do swobodnego interpretowania żądania strony. O tym, jaka jest treść żądania strony w postępowaniu administracyjnym decyduje strona, a nie organ, do którego żądanie zostało skierowane. Skoro żądanie skarżących dotyczyło m.in. stwierdzenia nieważności Prezydenta [...] z [...].08.2005 r., nr [...] [o pobraniu jednorazowej opłaty od Wnioskodawców], to żądanie to musi zostać rozstrzygnięte w trybie nieważnościowym w jakim zostało zgłoszone." WSA, jak wynika z uzasadnienia wskazanego wyroku, miało na uwadze fakt, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z [...] czerwca 2015 r. nr [...] uchyliło własną decyzję z [...] listopada 2013 r., nr [...] i stwierdziło nieważność własnej decyzji z [...] października 2005 r., nr [...]. Sąd ten wyraźnie stwierdził wówczas, że stanowisko SKO [...], iż wobec stwierdzenia nieważności decyzji SKO [...] z [...] października 2005 r., należy ponownie rozpatrzeć odwołanie Skarżących od decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r. nie jest zasadne, z uwagi na to, że wnioskiem o stwierdzenie nieważności objęte zostały dwie decyzje: decyzja Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r. i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z [...] października 2005 r. Nie było więc podstaw do uprzedniego rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r., w postępowaniu zwykłym. SKO [...] nie było więc uprawnione (wobec wiążącego wyroku WSA z 14 marca 2016 r.) do zawieszania postępowania nieważnościowego, tyczącego decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r., z tej przyczyny. Sąd zwrócił również uwagę, że SKO [...] przed zawieszeniem przedmiotowego postępowania zwróciło się do stron o zajęcie stanowiska, czy godzą się na przekazanie sprawy do organu odwoławczego, zważywszy, że w postepowaniu zwykłym mogą wystąpić drobniejszej wagi uchybienia, prowadzące do uchylenia decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r., niż mogą być brane pod uwagę w postępowaniu nieważnościowym, tyczącym tej decyzji. Skarżący (pismem, które do Kolegium wpłynęło [...] czerwca 2016 r.) odpowiedzieli, że ani oni, ani też organ nie mają możliwości wyboru drogi postępowania w tej sprawie, wobec jednoznacznego stanowiska WSA o prymacie postępowania nieważnościowego, przed odwoławczym. W tym stanie rzeczy, należało uchylić oba postanowienia SKO [...] w przedmiocie zawieszenia niniejszego postępowania administracyjnego, jako wydane z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. III.1. W skardze na niewykonanie wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2016 r. skarżący opisali stan sprawy i powołali się na art. 154 § 1 i 7 p.p.s.a. Na rozprawie w dniu 17 listopada 2017 r. skarżący wskazali, że wnoszą również o zasadzenie na ich rzecz sumy pieniężnej, pozostawiając jej wysokość uznaniu Sądu. III.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. III.3. Z akt sprawy IV SA/Wa 1884/17 wynika, że decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., znak [...], SKO [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z [...] kwietnia 2017 r., znak [...] umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że przyczyną umorzenia przedmiotowego niezwinnościowego było wydanie przez SKO [...] decyzji z [...] marca 2017 r. uchylającej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2015 r. i przekazującej sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania (skargę na tę decyzję Kolegium WSA w Warszawie rozpoznał w dniu 17 listopada 2017 r., IV SA/Wa 868/17 – decyzja ta została uchylona). Decyzja SKO z [...] czerwca 2017 r. została przez skarżących zaskarżona do Sądu i sprawa obecnie toczy się po sygn. akt IV SA/Wa 1884/17. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. IV.2.1. Podstawą wniesienia skargi w niniejszej sprawie był art. 154 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Powołany przepis p.p.s.a. stanowi jeden z instrumentów służących zdyscyplinowaniu organów administracji publicznej i mających na celu przestrzeganie przez te organy zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Zasada ta jest równocześnie jedną z gwarancji realizacji zasady zaufania do działań organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.). Równocześnie zauważyć należy, że celem wprowadzenia art. 154 p.p.s.a. jest nie tylko zapewnienie sprawności postępowania administracyjnego, ale również wykonanie prawomocnego wyroku sądu administracyjnego dotyczącego skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W tym aspekcie rzeczona instytucja chroni również prawo jednostki do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), a ściślej rzecz ujmując wynikające z powołanego przepisu Konstytucji RP prawo do skutecznego wykonania wyroku sądowego (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 19 września 2016 r., IV SA/Wa 1315/16, CBOSA oraz cyt. tam orzecznictwo i piśmiennictwo). Reasumując, obowiązek wykonywania przez organy administracji publicznej prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych ma kluczowe znaczenie dla porządku demokratycznego. IV.2.2. Skarżący wypełnili warunek uprzedniego wezwania Kolegium do wykonania wyroku WSA w Warszawie z 14 marca 2016 r. lub załatwienia sprawy. W szczególności w aktach sprawy (k. 4) znajduje się uwierzytelniona kopia pisma skarżących z dnia [...] sierpnia 2016 r. skierowanego do SKO [...] i zatytułowanego "zażalenie na bezprawne działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego". W piśmie tym skarżący domagają się wykonania przez Kolegium wspominanego wyroku WSA w Warszawie z 14 marca 2017 r. Należy podkreślić, że przy ocenie, czy spełniony został uprzedni warunek wezwania organu, istotne znaczenie ma rzeczywista treść wezwania oraz intencja strona, a nie ścisłe powtórzenie formuły ustawowej wprowadzającej warunek wezwania (por. np. postanowienie NSA z 8 czerwca 2017 r., II OSK 1262/17, CBOSA). Wskazać tu można również na pismo skarżących w sprawie ewentualnego zawieszenia postepowania skierowane do Kolegium przez skarżących po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Warszawie z 14 marca 2016 r., o którym mowa w uzasadnieniu wyroku tego Sadu z 10 lutego 2017 r. (IV SA/Wa 2894/16). IV.2.3. Okolicznością uzasadniającą oddalenie skargi w niniejszej sprawie nie mogło być zawieszenie przez Kolegium postępowania na mocy wskazanych wyżej postanowień z [...] sierpnia i [...] września 2016 r. Zawieszenie to było bowiem niezgodne z prawem, o czym przesądził prawomocnie WSA w Warszawie wskazanym wyżej wyrokiem z 10 lutego 2017 r. (por. też w tej kwestii uzasadnienie wyroku NSA z 31 maja 2016 r., II OSK 1903/15, CBOSA). IV.2.4. Również wydanie przez Kolegium już po wniesieniu skargi wskazanych wyżej decyzji Kolegium o umorzeniu postępowania nieważnościowego z [...] czerwca 2017 r. oraz [...] kwietnia 2017 r. nie mogło doprowadzić do oddalenia skargi lub umorzenia postępowania (argumentum ex art. 154 § 3 p.p.s.a.). IV.3. Uwzględnienie skargi na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego następuje przede wszystkim poprzez wymierzenie organowi grzywny (art. 154 § 1 p.p.s.a.). Grzywna ta może być wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Rzeczone przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w roku 2016 r. wynosiło 4047,21 zł (zob. Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2017 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2016 r. M.P. z dnia 10 lutego 2017 r., poz. 183). Maksymalna kwota grzywny, jaka mogła być wymierzona Kolegium to 40 472,10 zł. Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy adekwatną grzywną będzie kwota 1000 zł. Z jednej strony kwota ta nie ma charakteru symbolicznego i realizuje funkcje prewencyjne grzywny. Z drugiej strony, Sądu wziął pod uwagę względnie niedługi okres, jaki minął od doręczenia organowi wyroku WSA w Warszawie z 14 marca 2016 r. do dnia wydania wskazanych wyżej decyzji o umorzeniu postępowania nieważnościowego (zgodność z prawem tych decyzji nie jest przedmiotem niniejszego postępowania), a także okoliczność, że Kolegium nie pozostawało w sprawie w bezczynności, ale podejmowało określone czynności (które okazały się jednak błędne). IV.4. Sąd uznał, że w sprawie zasadne było przyznanie każdemu ze skarżących po 500 zł tytułem sumy pieniężnej na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a. Należy podkreślić, że suma ta ma przede wszystkim na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej, ale nie stricte odszkodowania za poniesioną szkodę (por. np. wyrok NSA z 1 marca 2017 r., I OSK 1427/16, CBOSA). W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z sytuacją, w której skarżący od 2013 r. nie mogą uzyskać od Kolegium orzeczenia merytorycznego w sprawie ich podania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2005 r. Sądy administracyjne kilkukrotnie uwzględniały skargi skarżących, a mimo to sprawa stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji Prezydenta [...] nie została dotychczas zakończona rozstrzygnięciem co do istoty. Orzeczenie takie nie zostało wydane również pomimo jednoznacznej treści wyroku WSA w Warszawie z 14 marca 2016 r. Zasądzone sumy nie są symboliczne, a równocześnie stanowią łącznie zaledwie około 5 % wysokości możliwej do orzeczenia kwoty (art. 154 § 7 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.). IV. 5. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty te składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł