IV SA/Wa 87/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 9 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 87/16 oddalającego skargę J. S. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 87/16, oddalił skargę J. S. (dalej zwanej "skarżącą") na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Uzasadnienie powyższego orzeczenia zostało sporządzone na wniosek skarżącej i jej zostało doręczone wraz z pouczeniem o sposobie i trybie wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z 7 lipca 2016 r. referendarz sądowy ustanowił dla skarżącej adwokata z urzędu. Skarżąca pismem z 20 sierpnia 2016 r. sporządzonym osobiście zakwestionowała stanowisko Sądu zawarte w wyroku z 23 maja 2016 r., zarzucając popieranie błędnego stanowiska organu administracji oraz wnosząc o przekazanie sprawy wyższej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej zwanej "P.p.s.a") wojewódzki sąd administracyjny dokonuje wstępnej kontroli skargi kasacyjnej. Kontrola ta obejmuje zbadanie zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jej dopuszczalność oraz dochowanie wymogów formalnych. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że wniesione przez skarżącą pismo z dnia 20 sierpnia 2016 r. należało zakwalifikować jako skargę kasacyjną. W orzecznictwie sądów administracyjnych bezspornie bowiem zostało ustalone, że o rzeczywistym charakterze pisma decyduje jego treść i wola strony postępowania administracyjnego ustalona ponad wszelką wątpliwość w świetle stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2015 r., sygn. akt II OSK 410/14). W niniejszej sprawie treść ww. pisma skarżącej nie pozostawia żadnych wątpliwości, gdyż zakwestionowana została zasadność i prawidłowość wyroku z dnia 23 maja 2016 r., zatem pismo to należało potraktować jako skargę kasacyjną, bowiem tylko ten środek zaskarżenia zmierza do eliminacji z obrotu prawnego wyroku sądu pierwszej instancji. Skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej uzależnione jest natomiast od dopełnienia wymogów wskazanych w przepisach P.p.s.a. W myśl art. 175 § 1 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3. Z kolei z art. 175 § 2 P.p.s.a. wynika, że tzw. przymus adwokacki nie obowiązuje w sytuacji, gdy skargę sporządził sędzia, prokurator, notariusz, albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będących stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Zgodnie natomiast z art. 175 § 3 pkt 1 i 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego – w sprawach zobowiązań podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej, a w sprawach własności przemysłowej przez rzecznika patentowego. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że niedopuszczalne jest wnoszenie do sądu skarg kasacyjnych, które nie zostały sporządzone przez osoby mające status zawodowy, o którym mowa w tych przepisach. Sąd, przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy stwierdził, że skarga kasacyjna została sporządzona osobiście przez skarżącą, pomimo pouczenia, iż w tym wypadku powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca był adwokatem lub radcą prawnym albo spełniała inne ww. kryteria zawodowe. Skarżąca nie powoływała się również na takie okoliczności ani w skardze kasacyjnej, ani w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto skarżąca złożyła wniosek o ustanowienie jej profesjonalnego pełnomocnika, który został rozpatrzony pozytywnie. Tym samym stwierdzić należało, że skargę kasacyjną wniesiono z naruszeniem przymusu adwokacko-radcowskiego. Zgodnie z art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.