IV SA/Wa 871/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2010 r. sprawy ze skargi N. Spółka z o.o. W. Spółka Komandytowa z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] marca 2009r. - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie -utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] stycznia 2009r, ustalającą na wniosek W. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie plombowego, komunalnego budynku mieszkalnego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną, wjazdem i zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...] i [...] w obrębie [...] oraz na działkach nr [...] i [...] z obrębu [...] (infrastruktura techniczna i wjazd) przy ul. [...] na terenie dzielnicy [...] w W. Rozpoznając odwołanie N. Sp. z. o. o, [...] Sp. Komandytowa - użytkownika wieczystego działki nr [...], graniczącej bezpośrednio z planowaną inwestycją - Kolegium podało, iż zarzuty w nim podniesione nie są zasadne. Przedmiotowa inwestycja ma mieć dostęp do drogi publicznej przez działkę nr [...], która stanowi własność W. (inwestora), a więc brak jest podstaw do ustanawiania służebności drogowej na tej działce. Nadto na etapie ustalania warunków zabudowy, nie podlega badaniu szerokość drogi dojazdowej, tzn, dostępu do drogi publicznej - dostęp taki będzie musiał spełniać warunki określone w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 65 ze zm.) na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) nie ma obowiązku załączania do decyzji "wstępnej koncepcji planowanej inwestycji". Elementy niezbędne dla decyzji o warunkach zabudowy określa art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 powołanej ustawy. Nadto odnosząc się do zarzutu dotyczącego pominięcia przez organ I instancji podmiotów, które winny być stronami tego postępowania oraz braku ustosunkowania się do zgłoszonych uwag (pismo z 18 grudnia 2008 r), Kolegium wskazało, iż Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] zrzesza 7 właścicieli lokali, a więc zgodnie z art. 19 i 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80 poz. 903 ze zm.) nie ma obowiązku Sygn. akt IV SA/Wa 871/09 powoływania zarządu. Pisma w przedmiotowym postępowaniu, tak jak decyzja, doręczone zostały właścicielom lokali, co zdaniem organu, należy uznać za prawidłowe. W ocenie Kolegium, gabaryty przedmiotowej inwestycji (powierzchnia zabudowy, wysokość) zostały podane we wniosku, jak i w decyzji organu I instancji (podano również maksymalną dopuszczalną szerokość elewacji frontowej). Zatem pomimo omyłkowego wskazania w decyzji z [...] stycznia 2009 r., że po wystosowaniu do stron zawiadomienia o zebraniu dowodów, "zastrzeżeń nie wniesiono", decyzja ta daje odpowiedź w kwestiach przedstawionych w piśmie odwołującego się z 18 grudnia 2008 r. W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności art. 61 ust. 1, a także jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). N. Sp. z. o. o. [...] Sp. komandytowa wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] marca 2009 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. * art. 2 pkt 14 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez błędne przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji w sytuacji, gdy przedmiotowy teren nie ma dostępu do drogi publicznej (faktycznie ona nie istnieje, a jest dopiero planowana przez działkę nr [...]), * art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., przez błędne przyjęcie, iż szerokość drogi dojazdowej nie podlega badaniu na etapie decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy ustalone w takiej decyzji warunki zabudowy są podstawą dla projektu budowlanego, winny więc one być ustalone precyzyjnie, * art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., przez błędne przyjęcie, iż elementy decyzji Prezydenta W. z [...] stycznia 2009 r., * Sygn. akt IV SA/Wa 871/09 takie jak wysokość budynku, szerokość elewacji frontowej i wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej mogą być określone w sposób nieprecyzyjny. Skoro projekt budowlany musi być zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, to musi być ona precyzyjna, nie może określać wskazanych parametrów używając pojęć "maksymalnie" czy "do"; 2) naruszanie przepisów postępowania, tj. art. 10 K.p.a., przez nierozpatrzenie uwag skarżącej co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań, a przedstawionych w piśmie z 18 grudnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - w odpowiedzi na skargę - wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. Uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] marca 2009r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. z [...] stycznia 2009r., naruszają prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. W przedmiotowej sprawie, wobec braku na terenie inwestycji, obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) - zwanej dalej: ustawą o p.z.p., zamierzona inwestycja wymagała ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego tego rodzaju decyzji jest zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa, a konkretnie z treścią art. 61 ust. 1-5 Sygn. akt IV SA/Wa 871/09 ustawy o p.z.p., określającym pozytywne przesłanki jej wydania. Z treści tego przepisu wynika, że warunki zabudowy można ustalić tylko dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi, a ponadto spełniającej łącznie następujące wymogi: planowana inwestycja musi stanowić kontynuację istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, działka, na której planowana jest inwestycja musi mieć dostęp do drogi publicznej oraz zapewnione wystarczające uzbrojenie terenu, a także teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 15, ze zm.). Skoro treść decyzji ustalającej warunki zabudowy determinują przepisy prawa, to stwierdzić należy, iż decyzja tego rodzaju nie ma charakteru uznaniowego. Zgodnie z utrwalonym już w doktrynie poglądem - decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd, jeśli stwierdzi niezgodność, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi - ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc, zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania decyzji pozytywnej (art. 56 ustawy o p.z.p.). Z treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) - zwanego dalej; rozporządzeniem) wynika, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności wskazać należy na rozbieżności w określeniu terenu planowanej inwestycji, które dostrzec można miedzy określeniem tego terenu wskazanym we Sygn. akt IV SA/Wa 871/09 wniosku, w analizie obszarowej (załącznik nr 2) i ostatecznie w decyzji z [...] stycznia 2009 r. Wniosek inwestora dotyczył inwestycji polegającej na budowie budynków komunalno - socjalnych na działkach nr [...] i [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W. Analiza obszarowa również dotyczyła tych samych działek, tj. [...] i [...] i zabudowy budynkiem mieszkalnym, komunalnym. Zaś decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2009 r. została wydana dla inwestycji obejmującej działki nr [...] i [...] oraz działki nr [...] i [...]. Dodatkowe przywołanie w decyzji działek nr [...] i [...] spowodowane było prawdopodobnie okolicznością, iż na tychże działkach inwestor planuje infrastrukturę techniczną i wjazdy. Organ jednakże bez wyraźnej inicjatywy w tym przedmiocie inwestora nie mógł objąć zakresem ustaleń decyzyjnych nieruchomości, których nie wymieniono we wniosku o ustalenie warunków zabudowy (działek [...] i [...]), Kwestia ta wymagać będzie więc wyjaśnienia przez organ przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została - w ocenie Sądu - przeprowadzona nieprawidłowo, czym naruszono art. 61 ust, 1 pkt 1 ustawy o p.z.p. w związku z § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust, 1 i § 8 rozporządzenia, a także z naruszeniem art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy o p.z.p. w związku z § 9 ust. 3 rozporządzenia. W myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy (§ 5 ust. 2 rozporządzenia). W decyzji z [...] stycznia 2009 r. wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy dla planowanej inwestycji w stosunku do powierzchni terenu określono na max. 70 % (przy uwzględnieniu projektowanych w otoczeniu budynków). Jednakże z analizy dla tego terenu (załącznika nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy) taki wskaźnik nie wynika. W analizie zawarto informację, iż wskaźniki na badanym terenie wynoszą od ok. 52 % do ok. 81 %, a zatem średni wskaźnik wynosi 67, 33 %. Z kolei dla planowanej zabudowy przyjmuje się wskaźnik przewyższający wskazany średni wskaźnik zabudowy sąsiedniej, niemniej jednak nie uzasadnienia się takiego ustalenia. Ponadto nie wiadomo na jakiej podstawie przejęto w/w wyniki co do średniego wskaźnika powierzchni zabudowy, skoro w analizie brak jest określenia go dla poszczególnych, Sygn. akt IV SA/Wa 871/09 wymienionych w niej działek. Dodatkowo parametr ten określono przy uwzględnieniu zabudowy projektowanej, podczas gdy do określenia warunków zabudowy wymagany jest co najmniej stan surowy zamknięty zabudowy sąsiedniej. Podnoszona kwestia wymaga wyjaśnienia i prawidłowego ustalenia oraz wskazania na jakiej podstawie prawnej określono ów wskaźnik przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Również ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej dla planowanej inwestycji zostało ustalone w decyzji w sposób naruszający § 7 ust, 1 rozporządzenia. W analizie funkcji i zagospodarowania terenu, wysokość zabudowy sąsiedniej została określona w kondygnacjach - "obiekty o wysokości od 3 do 8 kondygnacji. Wysokość najbliższych budynków przy ul. [...] - 6 kondygnacji". W decyzji ten sam wskaźnik określono w metrach - max. 12 m. Nie można zatem przyjąć, iż został on określony na podstawie powołanej analizy. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy obowiązkiem organu będzie ustalenie, że planowana inwestycja nie odbiega od zabudowy sąsiedniej również pod względem wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, czyli w pełni spełnia warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o p.z.p. Organ wykaże w oparciu, o który ustęp § 7 ustalano wysokość i czy jest to wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Nadto, jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1 § 7 rozporządzenia na działkach sąsiednich będzie tworzyć uskok (będzie zróżnicowana) przyjmie jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym, nie określając jej wyłącznie przez ilość kondygnacji. Wysokość bowiem przyjęta dla kondygnacji może być różna i takie określenie wysokości zabudowy na terenie analizowanym nie odda rzeczywistej wysokości istniejącej zabudowy. Z kolei wyznaczenie innej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki będzie musiało wynikać z analizy. Brak ustalenia wysokości w oparciu o zabudowę istniejącą wokół zamierzonej inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy mógłby doprowadzić na etapie dalszego procesu inwestycyjnego do niejasności w tej kwestii i wykorzystania takiego ustalenia do realizacji inwestycji naruszającej ład przestrzenny w zakresie wysokości sąsiedniej zabudowy. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach na obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to Sygn. akt IV SA/Wa 871/09 z analizy (§ 6 ust. 2 rozporządzenia), W decyzji z [...] stycznia 2009 r. szerokość elewacji frontowej określono na max. 15 m (do ul. [...]). Tymczasem z analizy wynika, że szerokość ta dla planowanej inwestycji ograniczona jest przebiegiem nieprzekraczalnej linii zabudowy, jednakże znów nie wiadomo jak ją określono, skoro brak jest w analizie odniesienia do szerokości zabudowy sąsiedniej określonej zgodnie z § 6 rozporządzenia. Dalej wskazać należy, iż warunki i wymagania dotyczące geometrii dachu dla planowanej inwestycji zostały w decyzji o warunkach zabudowy określone zbyt ogólnikowo. W myśl § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Wskazanie w decyzji, jak również w analizie - dach kalenicowy o średnim nachyleniu połaci dachowych i wysokość projektowanego budynku do kalenicy max. 14 m - nie spełnia, w ocenie Sądu, wymagań wskazanych w powołanych § 8 rozporządzenia. Brak bowiem określenia kąta nachylenia, układu połaci dachowych, a także kierunku głównej kalenicy dachu dla planowanej zabudowy. Uwaga ta także odnosi się do zabudowy sąsiedniej, której kształt dachów określono w sposób generalny, a nie jednostkowy, na podstawie którego dopiero można byłoby ustalić geometrię dachu wnioskowanej inwestycji. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę naruszony został również art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy o p.z.p w związku z § 9 ust. 3 rozporządzenia, albowiem mapy załączone do decyzji oraz do analizy obszarowej nie spełniają wymogów wskazanych w w/w przepisach prawa. Z map tych bowiem nie wynika, że mapy te są kopiami mapy zasadniczej lub mapy katastralnej, przyjętymi do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wskazane w decyzji organu pierwszej instancji uchybienia dowodzą naruszeniu przez ten organ wymienionych przepisów prawa materialnego z którym wiąże się również naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., z racji niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, czyli niepodjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Z kolei wobec faktu niekonwalidowania przez organ odwoławczy wykazanych uchybień jakich dopuścił się organ pierwszej instancji, jak również nierozpoznania na nowo sprawy w wyniku wniesienia środka zaskarżenia, Sygn. akt IV SA/Wa 871/09 należy wymienionemu organowi zarzucić także naruszenie zasady dwuinstancyjności unormowanej w art. 15 K.p.a. Powyższe uchybienia dowodzą, że stanowisko organów, iż wnioskowana zmiana w zagospodarowaniu terenu nie odbiega od cech zagospodarowania terenu sąsiedniego, czyli spełnia warunek z pkt 1 ust. 1 art. 61 ustawy o p.z.p., jest przedwczesne. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślić należy, iż niezasadny jest zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o p.z.p., w którym podnosi się iż teren planowanej inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej. W decyzji zostało określone, iż obsługa komunikacyjna inwestycji nastąpi od ul. [...] przez teren działki nr [...]. Dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust 1 pkt 2 ustawy o p.z.p. jest to dostęp, który zapewnia bezpośrednie połączenie, pośrednie -przez drogę wewnętrzną, a także ustanowienie ograniczonego prawa rzeczowego, polegającego na możliwości przejazdu na nieruchomości oddzielającej działkę sąsiednią do drogi publicznej. W niniejszej sprawie inwestor jest właścicielem zarówno działek, na których planowana jest inwestycja, jaki i działki o nr [...], którą miałby się odbywać wjazd. Mając na względzie przedstawione okoliczności należało uznać, iż planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej. Nadto rację ma Kolegium stwierdzając, iż na etapie ustalania warunków zabudowy nie bada się szerokość drogi dojazdowej. Analiza akt sprawy prowadzi również do wniosku, iż nie został naruszony art. 10 K.p.a. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej decyzji. Właścicielom lokali przy ul. [...] zostały doręczone decyzje, a treść obu decyzji odpowiada na pytania postawione przez skarżącą spółkę w piśmie z 18 grudnia 2008 r. Nie można także podzielić poglądu skarżącej, iż w decyzji o warunkach zabudowy nie jest dopuszczalne określenie jej wymagań (parametrów) przez sformułowania "maksymalnie" czy "do". Takie ograniczenia nie wynikają z żadnych przepisów prawa. Decyzja o warunkach zabudowy odpowiada jedynie na pytanie czy planowane przedsięwzięcie jest możliwie do realizacji na danym terenie, tj. czy spełnia wymogi wskazane w art. 61 ustawy o p.z.p. Skonkretyzowanie tych warunków następuje w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, a konkretnie w projekcie budowlanym. Decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ budowlany jednakże w takim zakresie w jaki "zezwala" na realizację inwestycji wskazując na przykład maksymalną, możliwą zabudowę na danej nieruchomości. Sygn. akt IV SA/Wa 871/09 Organy - przy ponownym rozpoznawaniu sprawy - zastosują się do oceny prawnej i wytycznych sformułowanych w niniejszym wyroku, w efekcie wydadzą decyzje zgodne z prawem. Ustalając warunki nowej zabudowy będą pamiętać, iż granice obszaru analizowanego należy wyznaczyć stosownie do wymogów wynikających z § 3 rozporządzenia. Sąd mając na względzie przytoczone regulacje prawne, poczynione wywody i przedstawiony stan sprawy uznał, iż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji są niezgodne z prawem. W tym stanie rzeczy -na mocy art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. aicw zw. z art. 135 oraz art. 152 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I i II sentencji wyroku.