IV SA/Wa 872/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi Prezydenta O. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego -oddala skargę- Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007r. Dyrektor Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta miasta O. o nieodpłatne udzielenie informacji, odmówił udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego o [...] osobach - pracownikach Urzędu Miasta O.. Prezydent miasta O. skierował powyższe zapytania w związku z wejściem z życie ustawy z dnia 25 sierpnia 2006. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych ( Dz. U. Nr 169 poz. 1201) mocą której nałożono obowiązek uzyskania danych o niekaralności pracowników samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż organy samorządu terytorialnego mają ograniczony dostęp do informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000r. o Krajowym Rejestrze Karnym ( Dz. U. Nr 50, poz. 580 z późn. zm. ) organy samorządu terytorialnego mogą uzyskać taką informację, jeżeli jest to uzasadnione potrzebą nałożonych na nie zadań publicznych, określonych w ustawie. Mogą również, na zasadzie art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, uzyskać informacje w zakresie niezbędnym do zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej. W dalszej części uzasadnienia wskazano, iż do Prezydenta Miasta O. jako pracodawcy ma bezpośrednio zastosowanie przepis art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, gdzie pracodawcy samorządowi występujący do Krajowego Rejestru Karnego z zapytaniem o pracownika samorządowego zatrudnionego na stanowisku urzędniczym na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych ( Dz. U. Nr 169, poz. 1201 ) ponoszą opłatę za udzielenie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego, stosownie do art. 24 ust. 1 cyt. ustawy. W zażaleniu na postanowienie Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego Prezydent Miasta O. uznał, iż w omawianym przypadku ma zastosowanie art. 24 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym zwalniający organy samorządu terytorialnego z opłaty za wydanie informacji z Krajowego IV SA/Wa 872/07 Rejestru Karnego w przypadku, kiedy jest to uzasadnione wykonaniem nałożonych na nie zadań publicznych, określonych w ustawie. Ponadto w zażaleniu podniesiono, że w omawianym przypadku ma zastosowanie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne ( Dz. U. Nr 64, poz. 565 z późn. zm. ), ponieważ podmiot prowadzący rejestr publiczny winien zapewnić podmiotowi realizującemu zadania publiczne nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Po rozpatrzeniu tego zażalenia Minister Sprawiedliwości postanowieniem z dnia [...] lutego 2007r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] stycznia 2007r. W uzasadnieniu swojego postanowienia Minister Sprawiedliwości wskazał, że sprawy związane z zatrudnieniem pracowników, ustaleniem uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, nie mieszczą się w kategorii wykonywanych zadań publicznych przez organy samorządu terytorialnego określonych w art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym jak również w przepisie art. 15 ust.1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Organ naczelny podkreślił, że ustawodawca zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych, zobowiązał w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy pracodawcę samorządowego zatrudniającego osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym do wystąpienia z zapytaniem o udzielenie informacji o tej osobie do Krajowego Rejestru Karnego. Zgodnie z wykładnią przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych, należy uznać, że organ samorządu terytorialnego występuje jako pracodawca samorządowy, zatrudniający osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym. Z uwagi na powyższe organ stwierdził, iż w omawianym przypadku Prezydent Miasta O. powołując w nadesłanych zapytaniach art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych występuje jako pracodawca mający prawo do uzyskania informacji o osobach na podstawie art. 24 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym. Prezydent Miasta O., występując do Krajowego Rejestru Karnego jako pracodawca o uzyskanie informacji o osobach, nie wniósł należnych opłat. Ustawa o Krajowym Rejestrze Karnym w art. 6 ust. 1 pkt 10 nie różnicuje pracodawców i pod względem pobierania opłat za wydanie zaświadczenia traktuje ich jednakowo. Dlatego też, zdaniem organu naczelnego, w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 6 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy i stosowne opłaty powinny zostać wniesione. Na powyższe postanowienie Ministra Sprawiedliwości skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Prezydent Miasta O., zarzucając temu postanowieniu naruszenie art. 24 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym zwalniający organy samorządu terytorialnego z opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego w przypadku, kiedy jest to uzasadnione wykonaniem nałożonych na nie zadań publicznych, określonych w ustawie oraz naruszenie, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne poprzez uznanie, że przepis ten nie stanowi podstawy do zwolnienia skarżącego z obowiązku uiszczenia opłaty. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oceniając zaskarżone postanowienia w oparciu o wskazane kryteria Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2007r utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] stycznia 2007r. odmawiające Prezydent Miasta O. wydania informacji z Krajowego Rejestru Karnego o [...] pracownikach z uwagi na nieuiszczenie wymaganej przepisami prawa opłaty nie narusza prawa. Tym samym Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej, iż Prezydent Miasta O. kierując powyższe zapytania, występuje jako organ samorządu terytorialnego i wobec tego na podstawie art. 24 ust. 1 w zw. z art. 6 ust.1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000r. o Krajowym Rejestrze Karnym ( Dz. U. Nr 50 poz. 580 ze zm., zwana dalej ustawą o KRK) zwolniony jest z obowiązku uiszczenia opłaty za udzielenie informacji o osobie. Stosownie do treści art. 24 ustawy o KRK za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobiera się opłatę stanowiącą dochód budżetu państwa. Od uiszczenia opłaty zwolnione są podmioty wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 1-9 i 11 w tym m.in. organy samorządu terytorialnego wykonujące zadania publiczne, gdy jest to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na niego zadań, określonych w ustawie. Z ustawowego zwolnienia nie korzystają natomiast pracodawcy, którzy uprawnieni są do uzyskiwania informacji z Rejestru w zakresie niezbędnym dla zatrudniania pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej. Podkreślić należy, iż obowiązek wystąpienia z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o pracowniku samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym nałożony został nie na organy gminy (którym w świetle ustawy o samorządzie gminnym niewątpliwe jest prezydent miasta) lecz na "pracodawców samorządowych". Na podstawie przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych ( Dz.U.06.169.1201) zobowiązano "pracodawcę samorządowego" zatrudniającego osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym do wystąpienia w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o tej osobie. W ust. 2 powołanego przepisu natomiast postanowiono, iż w przypadku gdy z informacji, o której mowa w ust. 1, wynika, że pracownik samorządowy zatrudniony na stanowisku urzędniczym nie spełnia warunku określonego w art. 3 ust. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, pracodawca niezwłocznie rozwiązuje z takim pracownikiem stosunek pracy za wypowiedzeniem lub odwołuje go ze stanowiska (art. 2 ust.2 ). W celu zdefiniowania tego pojęcia "pracodawca samorządowy" należy się odwołać do ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U.01.142.1593 ze zm.). I tak z treści art. 4 w zw. z art. 1 pkt 3 ustawy o pracownikach samorządowych wynika, iż "pracodawcą samorządowym" dla pracowników zatrudnionych w urzędzie gminy jest urząd gminy. Jednocześnie zgodnie z art. 4 pkt 4 czynności w sprawach z zakresu prawa pracy za jednostki, o których mowa w art. 1, zwane dalej "pracodawcami samorządowymi", dokonują- wójt, burmistrz lub prezydent miasta. A zatem Prezydent Miasta O. występując z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o pracownikach samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych wykonywał w imieniu "pracodawcy samorządowego" tj. Urzędu Miasta O. obowiązki nałożone na "pracodawcę samorządowego" ustawą z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych. Uzyskanie zaś informacji z Krajowego Rejestru Karnego przez "pracodawcę samorządowego" było niezbędne w celu ustalenia uprawnienia zatrudnionych pracowników samorządowych do dalszego zajmowania określonych stanowisk urzędniczych. Dlatego też w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do przyjęcia, iż z zapytaniem do Krajowego Rejestru karnego zwrócił się organ samorządu terytorialnego wykonujący zadania publiczne oraz że było to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na niego zadań, określonych w ustawie W świetle powyższego za prawidłowe uznać należy stanowisko;, iż "pracodawca samorządowy'" występując z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego zobowiązany był stosownie do treści art. 24 ust 1 do uiszczenia opłaty za wydanie informacji o osobie. Zdaniem Sądu słusznie wskazał Minister Sprawiedliwości, iż ustawodawca w art. 6 ust. 1 pkt10 ustawy o KRK nie różnicuje pracodawców i pod względem pobierania opłat traktuje ich jednakowo. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu naruszenia prawa. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.