IV SA/Wa 875/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] marca 2010 r. (data stempla pocztowego) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika J. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymującej w mocy decyzję Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w G. z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 40.000 zł. Uzasadniając swój wniosek Skarżący wskazał, iż rozmiar wymierzonej kary oraz kar w dwóch innych postępowaniach jest bardzo wysoki, gdyż łącznie przekracza 100.000 zł. Wyegzekwowanie takiej kary zagraża w realny sposób egzystencji Skarżącego jak też i członkom jego rodziny. Podniósł, iż wysokość kary nie pozostaje w żadnej relacji do sytuacji majątkowej Skarżącego, a wymierzona kara wielokrotnie wykracza poza rozmiar korzyści osiągnięty przez Skarżącego, będącego kapitanem statku połowowego. Skarżący nie posiada środków majątkowych, w tym oszczędności które mógłby spożytkować na opłacenie kar. Obecnie nie uzyskuje dochodów, a utrzymuje się jedynie dzięki pomocy bliskich mu osób. Ponadto samotnie wychowuje niepełnoletnią córkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż na skarżącym ciąży obowiązek jedynie uwiarygodnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ppsa. Podnieść należy, iż w ppsa brak jest definicji pojęcia "uprawdopodobnienie", stąd przyjąć należy, że ustawodawca miał na względzie jego potoczne rozumienie. W doktrynie przyjmuje się, iż uprawdopodobnienie jest niższym stopniem pewności i mamy z nim do czynienia wówczas, gdy istnieją podstawy do przyjęcia pewnego stanowiska, mimo nieusuniętych wątpliwości. Wypowiadając się w powyższym przedmiocie Sąd Najwyższy w orzeczeniach z dnia 19 czerwca 1951 r., sygn. akt C 398/51 (OSN 1951, nr 3, poz. 89), z dnia 9 września 1961 r., sygn. akt 4 CZ 54/61 (OSPiKA 1962, nr 11, poz. 289) i z dnia 13 lipca 1966 r., sygn. akt II CZ 74/66 (OSPiKA 1967, nr 3, poz. 68) stwierdził, że sąd może uznać jakieś twierdzenie za uprawdopodobnione tylko wtedy, gdy nabierze przekonania, iż prawdopodobnie tak właśnie było lub jest. Stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący uprawdopodobnił, iż wykonanie decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 40.000 zł (co łącznie w trzech sprawach za prowadzenie ukierunkowanych połowów dorszy jakie wpłynęły do Sądu stanowi kwotę 104.000 zł) powoduje trudne do odwrócenia skutki. Wskazać należy, iż trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z wyjaśnień Skarżącego wynika, że nie posiada środków pieniężnych na pokrycie tak wysokich kar, w dodatku wykonanie decyzji doprowadzi do utraty przez niego płynności finansowej (w momencie składania skargi utrzymywał siebie i córkę dzięki pomocy bliskich). Mając na względzie oświadczenie Skarżącego oraz wysokość nałożonej kary pieniężnej (biorąc pod uwagę całokształt sytuacji finansowej Skarżącego, a więc nałożenie kar łącznie w trzech sprawach na kwotę 104.000 zł), Sąd uznał, że uiszczenie należności przed prawomocnym rozpoznaniem sprawy może spowodować dla niego trudne do odwrócenia skutki. Bowiem zapłata wskazanej kwoty w sposób znaczący wpłynęłaby na sytuację majątkową Skarżącego. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.