IV SA/Wa 878/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym po rozpoznaniu wniosku W. E. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi W. E. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi W piśmie z dnia 25 lutego 2015 r. W. E., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności Naczelnika Dzielnicy [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2015 r. Sąd odrzucił skargę z tego powodu, że w ustawowym terminie nieuzupełniono jej braków formalnych w postaci nadesłania 4 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 kwietnia 215 r. W piśmie z dnia 4 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W jego uzasadnieniu podał, że w przesyłce, której znajdowało się wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi i odpis odpowiedzi na skargę, brak było wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 4 egzemplarzy skargi. Podniósł, że nie mógł wykonać tego zarządzenia, ponieważ nie został o nim powiadomiony. Do wniosku o przywrócenie terminu dołączono 4 egzemplarze skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 cyt. ustawy brak winy w uchybieniu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Skarżący wraz ze złożeniem wniosku nadesłał 4 egzemplarze skargi, oraz dokonał czynności uchybionej w terminie 7 dni, od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Nie można jednak uznać, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi zostało przesłane pełnomocnikowi skarżącego w jednej przesyłce. Praktyka taka, stosowana przez Sąd przy doręczaniu korespondencji nie budzi zresztą wątpliwości. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że dla prawidłowości dokonania w taki sposób doręczenia jest wymagane, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru (por. postanowienie NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 707/11). W aktach sprawy znajdują się odpowiedniki pism, jakie wysłano do pełnomocnika skarżącego. Na karcie 19 akt sądowych znajduje się wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, z adnotacją pracownika sekretariatu "przekazano na biuro podawcze dn. 25 marca 2015 r." Ponadto należy wskazać, że pełnomocnik skarżącego pokwitował odbiór przesyłki zawierającej również wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zawarta była bowiem adnotacja, co zawiera przesyłka. Na dokumencie tym, w rubryce rodzaj przesyłki widnieje, że zawiera ona "wezwanie do uzupełnienia brakującej kwoty wpisu + nadesłanie odpisów skargi + doręczenie odpowiedzi na skargę". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument urzędowy, potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1929/09). W orzecznictwie wskazuje się również, że w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2871/12, z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 2285/10, z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 707/11). Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki. To w interesie pełnomocnika skarżącego leży sprawdzenie zawartości przesyłki z adnotacją, poczynioną przez nadawcę na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru. W przypadku stwierdzenia ewentualnych braków doręczonej przesyłki, bądź jakichkolwiek wątpliwości co do zawartości przesyłki, strona dbająca należycie o swoje interesy winna fakt taki niezwłocznie zgłosić Sądowi. W przeciwnym wypadku bowiem, w sytuacji uchybienia terminowi do dokonania czynności procesowej, naraża się na zarzut braku dochowania należytej staranności. W rozpatrywanej sprawie, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wskazana została zawartość przesyłki. Skoro profesjonalny pełnomocnik nie zweryfikował zawartości przesyłki odbierając ją z rąk doręczyciela nie można przyjąć, że dochował w niniejszej sprawie należytej staranności. Brak zatem jest podstaw do uwzględnienia wniesionego w niniejszej sprawie wniosku. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 86 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.