IV SA/Wa 886/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2012 r. sprawy ze skargi P. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2011 roku nr [...] Decyzją z dnia [...] marca 2012r. Nr [...] Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej działając na podstawie art. 138 §1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 wraz z późn. zm), w związku z art. 31 ust. 2, art. 125 pkt 3 oraz art. 126 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 wraz z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. od decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. odmawiającej udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wydobywanie piasku z [...] utrzymał w mocy w/w decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w wyniku rozpatrzenia wniosku Spółki [...], z dnia 28 lutego 2008 r. oraz po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Marszałek Województwa [...] kolejny raz odmówił udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wydobywanie piasku z [...]. W trakcie prowadzonego postępowania, pismem z dnia 16 maja 2011 r. Spółka przedłożyła opracowanie "[...] Przekroje poprzeczne" wykonane w kwietniu 2011 r. Zawarto również informację, że uwzględniając wskazania zawarte w decyzji Prezesa KZGW z dnia [...] marca 2011 r. uchylającej wcześniej wydaną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, organ wystosował zapytanie ofertowe do ośmiu podmiotów działających w zakresie projektowania dokumentacji związanej z hydrologią oraz wykonywaniem urządzeń wodnych. Nie uzyskując żadnej oferty organ nie miał możliwości przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego i oparł się na dostępnych materiałach, w tym pomiarach przekroi poprzecznych [...] wykonanych dla przedmiotowego odcinka rzeki, w lutym i październiku 2008 r., kwietniu 2010 r. oraz w kwietniu 2011 r. Pomiary te obrazują zmiany jakie zaszły w korycie rzeki po powodzi maj-lipiec 2010 r. Wyciągając wnioski z powyższych pomiarów organ uznał, że zauważa się trend w kierunku spadku objętości piasku możliwego do pozyskania, a odwrócenie tego spadku zauważa się jedynie po pomiarach z roku 2011, tj. po powodzi 2010 r. jednakże pomimo długiego czasu tej powodzi, wielkość odbudowanego złoża nie osiągnęła nawet połowy maksymalnych wartości zaobserwowanych w analizowanym okresie. Obserwowany aktualnie stosunkowo równomierny rozkład piasku jest korzystny z punktu widzenia stabilności koryta, wobec czego brak jest przesłanek przemawiających za kontynuowaniem prac związanych z poborem piasku. Za całkowitym ograniczeniem poboru piasku w rejonie [...] przemawia argument zawarty w opracowaniu [...], że nadmierny [...] odsłania istniejącą w tym rejonie [...], która ulega degradacji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka [...] zwracając uwagę na kilka czynników pominiętych w merytorycznej ocenie problemu. Jednorazowe pomiary wykonywane dla określenia wielkości poboru piasku obrazują tylko cząstkowo kwestie odkładania się piasku w krótkim okresie czasu. Stanowiły one bazę do wniosków przedstawionych w decyzji, tymczasem częste jest zjawisko, że podczas wydobywania piasku ubytki są odtwarzane natychmiast. Na kwestię ilości pomiarów zwraca uwagę prof. T. F. w swoim opracowaniu stwierdzając, że do określenia limitów poboru rumowiska w różnych warunkach przepływu rzeki, pomiary standardowe powinny być uzupełnione obserwacjami zmienności morfologii dna wraz z poborem próbek osadu. Zdaniem skarżącego wykonane przez Spółkę pomiary są wystarczające tylko dla jednorazowego poboru kruszywa, wynikającego z pracy pogłębiarki na tym odcinku przez około 2 - 3 tygodnie w roku. Jednocześnie spółka wskazuje, iż nieuzasadnione są obawy co do degradacji [...], gdyż zauważa się wypiętrzanie tej [...], co potwierdzają obserwacje poczynione w czasie [...] lat eksploatacji piasku z tego rejonu rzeki. Powołując tezę zawartą w opracowaniu prof. T. F., że głównym czynnikiem odpowiedzialnym za obniżanie się poziomu przepływu wód [...] jest regulacja koryta, Spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Analizując akta sprawy organ odwoławczy stwierdził, że nie może podzielić stanowiska odwołującego o błędnych wnioskach wyciąganych przez organ z posiadanych materiałów, jak również poglądu o wypiętrzaniu się [...], gdyż nie udokumentowano tego zjawiska bezwzględnymi pomiarami rzędnych a jedynie odniesieniem do głębokości wody, co może być skutkiem obniżania się dna rzeki w wyniku nadmiernej erozji, a nie wynikiem jej wypiętrzenia. Oceniając dołączone do akt pomiary [...] w miejscu projektowanego poboru piasku, czyli na odcinku [...] uwzględniono przesunięcie punktu odniesienia [...], jak również zmianę wielkości strefy ochronnej od brzegu [...] ([...]). W świetle powyższych zmian porównanie bezwzględnych ilości piasku możliwego do wydobycie jest utrudnione. Z porównania przekroi koryta rzeki w operatach pomiarowych z listopada 2008 r., kwietnia 2010 r. oraz kwietnia 2011 r. wykonanych przez [...] według tej samej metody wynika, że przekroje te wykazują tendencję do pogłębiania się dna. Wynika z nich również, że głębokości rzeki w stosunku do poziomu wody średniej wahają się w granicach [...], przekraczając miejscowo dopuszczalną minimalną rzędną poboru kruszywa określoną na [...]. Należy zatem podzielić stanowisko organu I instancji, że na omawianym odcinku rzeki nie występują odkłady piasku wymagające prac pogłębiarskich. Jednocześnie organ wskazał, że nie może podzielić stanowiska zawartego w odwołaniu, iż uzasadnienie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oparto wyłącznie na pomiarach sporządzonych dla potrzeb Spółki. Wykorzystano również wnioski zawarte w opracowaniu [...] z lutego 2009 r., wskazujące na konieczność odbudowy akumulacji w strefie nurtowej rzeki, poprzez ograniczenia poboru kruszywa powyżej [...] i całkowity zakaz poboru poniżej [...] (czyli również na przedmiotowym odcinku [...]).Należy podzielić stanowisko organu I instancji, że w myśl przepisu art. 31 ust. 2 Prawa wodnego, korzystanie z wód nie może powodować pogorszenia stanu wód i ekosystemów od nich zależnych, ani wyrządzać szkód, a realizacja prac objętych wnioskiem prowadziłaby do naruszenia stabilności środowiska rzecznego. Zgodnie z art. 126 ust. 1 Prawa wodnego pozwolenia wodnoprawnego odmawia się jeżeli projektowany sposób korzystania z wody nie spełnia wymagań ochrony środowiska. Wypada uzupełnić, że jeżeli występuje możliwość wyeliminowania przewidywanych szkód w drodze wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, bądź nałożenia na zakład obowiązków wobec innych zakładów narażonych na szkody w związku z wykonywaniem udzielonego pozwolenia wodnoprawnego to, na podstawie przepisu art. 128 ust. 1 pkt 7 i 7a Prawa wodnego, organ nakłada takie obowiązki na uprawnionego. W przedmiotowej sprawie, nie ma takich rozwiązań technicznych, które umożliwiłyby zapobieżenie szkodom lub zrekompensowanie nadmiernego pogłębiania się koryta rzeki, w związku z czym zasadna była odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Z opracowania [...] wynika jednoznacznie, że rozwiązaniem problemu jest stopniowe wybieranie kruszywa z przestrzeni międzybrzegowych, odsypisk i wysp, co na dłuższy czas wyrówna ilości kruszywa ograniczone zakazem poboru z koryta rzeki, a jednocześnie poprzez zwiększenie przekroju czynnego wielkich wód poprawi warunki przepływu tych wód przez [...]. Skargę na powyższą decyzję, jak również decyzję organu I instancji wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka [...] S.A., zarzucając jej naruszenie art. 7,8, 75§ 1, 77§ 1 k.p.a oraz art. 125 pkt 3 i 126 pkt 1 prawa wodnego. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż naruszenie wskazanych przepisów k.p.a. polegało na niewyjaśnieniu pełnego stanu faktycznego sprawy i nie przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania dowodowego, a naruszenie przepisów Prawa wodnego na niewłaściwym ich zastosowaniu. Administrator rzeki [...] w piśmie z dnia 18.10.2010 r., zn. [...] wyraził negatywną opinię o możliwości poboru piasku przez wnioskodawcę na odcinku [...], opierając się na opracowaniu pt. "Zmiany pionowego układu zwierciadła wody oraz morfologii dna koryta [...] na odcinku [...] w świetle materiałów archiwalnych i wyników pomiarów 2008", wykonanym przez [...]. Jak widać, w powołanej ekspertyzie, ani odcinek rzeki, ani czas wykonania pomiarów nie są adekwatne do warunków występujących we wniosku. Wniosek bowiem dotyczy lokalizacji [...], a nie całej tzw. [...]. Zaś pomiary z roku 2008 nie są miarodajne dla oceny zasobów piasku w roku 2011, gdyż jest to stan zmienny. W ciągu różnych okresów tego samego roku występują różne stany dna rzeki. W tej sytuacji organ I stopnia uznał, iż należy dopuścić dowód z opinii biegłego co do niebudzącej wątpliwości możliwości poboru piasku z dna rzeki na odcinku wskazanym we wniosku, w kontekście działalności wnioskodawcy i przyjętej przez niego metody eksploatacji złóż. Stanowisko to było słuszne. W dniu 17 maja 2011 r. wystosowane zostało przez Urząd Marszałka Województwa [...] zapytanie ofertowe do ośmiu podmiotów wyspecjalizowanych w działalności hydrologicznej. Celem zapytania było wyłonienie i zlecenie uprawnionemu podmiotowi wykonania ekspertyzy. Ponieważ w określonym terminie nie wpłynęła żadna oferta, organ I stopnia odstąpił od przeprowadzenia tego dowodu, czym naruszył wskazane przepisy postępowania k.p.a. W tym stanie rzeczy. organ I stopnia dokonał ustaleń we własnym zakresie porównując jednorazowe pomiary ilości kruszywa w poszczególnych latach poczynając od 2007 r. do 2011 r. i stwierdził, że na tej podstawie może odmówić wydania pozwolenia wodnoprawnego na pobór piasku aby zapobiec ewentualnym "negatywnym" zmianom w morfologii koryta rzecznego na tym odcinku, jak również ewentualnego zaburzenia dynamiki procesów sedymentacyjnych. Na podkreślenie zasługuje stwierdzenie (str. 4 uzasadnienia), że udzielenie pozwolenia wodnoprawnego zgodnego z wnioskiem "z dużym prawdopodobieństwem" doprowadziłoby do naruszenia art. 126 pkt 1 ustawy Prawo wodne. Przepis ten odsyła do art. 125 pkt 1) i 2) Prawa wodnego, który stanowi, że uzasadnieniem odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego może być sytuacja, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody jest niezgodny z ustaleniami planu gospodarowania wodami w obszarze dorzecza, ustaleniami warunków korzystania z wód regionu wodnego, lub ustaleniami warunków korzystania z wód zlewni. Ponadto, pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącego, organ I stopnia dokonał naruszenia wymienionych przepisów Prawa wodnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż okoliczności w nich wymienione nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Żaden z wymienionych wyżej warunków nie zachodzi w niniejszym przypadku, a odmowa wydania pozwolenia oparta jest na hipotetycznych i ewentualnych zagrożeniach, przy czym nawet te ewentualne zagrożenia nie zostały bliżej sprecyzowane. Organy rozstrzygające nie odniosły się do argumentów wnioskodawcy, który od [...] lat wydobywa piasek w tym rejonie, ma duże doświadczenie i wiele praktycznych spostrzeżeń, jak np. to, że odtwarzanie się pokładów piasku jest procesem ciągłym, czasami następuje gwałtownie, a jego ilość jest zmienna. Wnioskodawca obserwuje wprost przeciwny proces dotyczący [...], która się nie degraduje, a wręcz postępuje jej narastanie. Istotną okolicznością jest to, że pobór kruszywa na tym odcinku odbywa się raz w roku przez 2-3 tygodni. Ponadto, wnioskodawca dysponuje właściwą technologią wydobywania piasku, tj. pogłębiarką specjalnie zbudowaną z uwzględnieniem warunków pracy na rzece [...], czego organy rozstrzygające nie wzięły pod uwagę. Nie jest też możliwe pobieranie piasku z przestrzeni międzyostrogowych, gdyż na tym odcinku rzeki istnieją tyko dwie małe ostrogi, nie mające istotnego wpływu na gromadzenie się piasku, który nadawałby się do wydobycia. Zmniejszająca się ilość kruszywa wykazana w operatach pomiarowych jest również wynikiem zmiany techniki pomiarowej. Czynnikiem wpływającym na wykazanie mniejszej objętości złoża od rzeczywistej było skrócenie długości obmiaru. Oznacza to, że za podstawę obmiaru nie była przyjęta długość złoża przyjęta w poprzednich obmiarach np. w roku 2008 długość odcinka pomiarowego wynosiła [...] a w roku 2011 obmiaru dokonano tylko na odcinku [...]. Tym samym długość odcinka pomiarowego zmniejszyła się ok. 30%. Ograniczenia powyższe mają na celu ochronę dna rzeki, a zatem wykazana obmiarem objętość piasku powinna być w całości usunięta bez ryzyka jakiejkolwiek szkody dla środowiska rzecznego. Pozyskiwanie kruszywa jest przedmiotem działania spółki wnioskodawcy. Spółka [...] jest wyspecjalizowanym w tym przedmiocie przedsiębiorcą z długoletnią tradycją. Mając [...]-letnie doświadczenie, technologię i bazę, wie jak nie szkodzić środowisku. Spółka jest też pracodawcą dla [...] pracowników. Nie można zatem bez wyczerpującego postępowania dowodowego i wnikliwej analizy całokształtu sprawy pozbawiać wnioskodawcy możliwości dalszego działania w tym rejonie. Istotną okolicznością jest także to, że wielu znawców przedmiotu orzekło, iż [...] jest nieprzewidywalną rzeką. Jeśli sytuacja w najbliższej przyszłości odwróciłaby się w taki sposób, że nastąpiłby gwałtowny wzrost pokładów kruszywa w tym rejonie to wtedy administrator rzeki będzie szukał podmiotu gospodarczego, który będzie wydobywał to kruszywo. Zgodnie z art. 77 §1 k.p.a. organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W niniejszym przypadku organy nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, czym naruszyły wymieniony przepis k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 zwanej w dalszej części p.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia [...] marca 2012r. Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2011 r. odmawiającą udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wydobywanie piasku z [...]. Jak wynika z treści obu decyzji podstawę orzekania w sprawie stanowił art. 31 ust. 2, art. 125 pkt 3 oraz art. 126 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 wraz z późn. zm.). Zgodnie z art. 31 ust. 2 w/w ustawy korzystanie z wód nie może powodować pogarszania stanu wód i ekosystemów od nich zależnych, w szczególności ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, a także marnotrawstwa wody, marnotrawstwa energii wody, ani wyrządzać szkód. Stosownie zaś do treści art. 125 pkt 3 w zw. z 126 pkt 1 ustawy wydania pozwolenie wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób wykorzystania wody nie spełnia wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Rozpoznające niniejszą sprawę organy uznały, że na objętym wnioskiem skarżącego [...] nie występują odkłady piasku wymagające prac pogłębiarskich. Wskazano, iż istniejące obecnie na rozpatrywanym odcinku zasoby piasku, możliwe do pobrania przy założeniu kopania do [...] i szerokości strefy poboru [...], są praktycznie równe wielkości planowanego poboru przez wnioskodawcę. Biorąc więc pod uwagę, że obecna ilość piasku została w znacznej części naniesiona przez powódź z 2010r. i jej ilość w kolejnych latach może się zmniejszyć, przy dalszej eksploatacji piasku mogłoby dojść do całkowitego przebrania złoża co w konsekwencji doprowadziłoby do odsłonięcia bazy erozyjnej. Wskazano także na istnienie w tym rejonie [...], stanowiącą ważną bazę erozyjną w dnie rzeki, która ulega degradacji w wyniku jej odsłonięcia, co jest bezpośrednim skutkiem nadmiernego poboru kruszywa. Podniesiono, iż przy uwzględnieniu opracowanych przez [...] warunkach poboru piasku, nie ma możliwości nałożenia na wnioskodawcę warunków mających ograniczyć negatywny wpływ realizacji pozwolenia wodnoprawnego na rzekę, bowiem w wyznaczonej przez w/w organ strefie poboru, przy uwzględnieniu innych lokalizacji brak jest piasku możliwego do eksploatacji. Tym samym organy wskazały, że udzielenie pozwolenia wodnoprawnego w zakresie określonym we wniosku z dużym prawdopodobieństwem doprowadzi do naruszenia art. 31 ust. 2 ustawy prawo wodne dotyczącego ochrony stabilności środowiska wodnego, co z kolei stanowi podstawę do odmowy wydania takiegoż pozwolenia. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, iż orzekające organy uchybiły obowiązkowi wynikającemu z art. 7,8, 75 § 1, 77§ 1 k.p.a., co mogło mieć wpływ na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. Podstawową kwestia podnoszoną przez stronę skarżącą, jest zarzut nieprzeprowadzenia przez organy rzetelnego postępowania dowodowego, które stanowiłby podstawę do ustalenia ilości piasku jaka znajduje się w obszarze objętym wnioskiem, oraz uwzględnienia technologii jego wydobycia stosowanej przez skarżącego. Jak wynika z akt sprawy dokonując analizy w zakresie ilości piasku organy porównały jednorazowe pomiary ilości kruszywa dla tego obszaru w poszczególnych latach poczynając od 2008 r. do 2011 r. i na tej podstawie ustalono, iż istniejące na rozpatrywanym odcinku zasoby piasku, możliwe do pobrania, są praktycznie równe wielkości planowanego poboru przez wnioskodawcę. Dodatkowo przyjęto, iż jej ilość w kolejnych latach może się zmniejszyć, zaś przy dalszej eksploatacji piasku mogłoby dojść do całkowitego przebrania złoża co w konsekwencji doprowadziłoby do odsłonięcia bazy erozyjnej, a tym samym wystąpienia szkód w środowisku. W ocenie Sądu poczynione przez orzekające organy ustalenia, oparte de facto na pomiarach wykonanych jednorazowo dla poszczególnych lat obrazują jedynie poziomy piasku w danym okresie tj. w okresie kiedy przeprowadzono pomiar. Nie odpowiadają one jednak na pytanie, czy na obszarze objętym wnioskiem ilość znajdującego się tam piasku jest stała, czy też zmienia się w zależności np. od pór roku lub innych czynników np. przemieszczania się mezoform korytowych, Jak również brak jest oceny w zakresie rzetelności dokonanych pomiarów. Tym samym nie ustalono rzeczywistej wielkości złóż piasku na obszarze objętym wnioskiem. Nie odniesiono się także do istotnej w ocenie Sądu kwestii a mianowicie technologii wydobywania piasku stosowanej przez stronę skarżącą Spółkę. Z wyjaśnień poczynionych przez skarżącą wynika, iż dysponuje ona pogłębiarką specjalnie zbudowaną z uwzględnieniem warunków pracy na rzece [...]. Ponadto jest to podmiot, który jak wynika z akt sprawy zajmuje się wydobywaniem piasku z rzeki [...] od wielu lat, a tym samym można uznać, iż organy dysponują odpowiednią wiedzą dotyczącą rzetelności prac prowadzonych przez skarżącą w zakresie wydobyć piasku. Posiadają zatem niezbędne informacje pozwalające na ustalenie, czy stosowana przez Skarżącą spółkę technologia wydobycia piasku może prowadzić do naruszenia stabilności środowiska rzecznego na co powołały się organy tj. degradacji bazy erozyjnej (w tym istniejącej w rejonie objętym wnioskiem [...]) w wyniku jej odsłonięcia poprzez nadmierny pobór kruszywa. Powyższe okoliczności nie zostały przez orzekające w sprawie organy w ogóle wyjaśnione, co stanowi naruszenie art. 7,8, 77§ 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie. Skutkuje to uchyleniem zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a