IV SA/Wa 887/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. M. i T. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi I. M. i T. M. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] września 2010 r. znak [...] - I. M. i T. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. utrzymującą w części decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] września 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia "Budowa obwodnicy K. na drodze wojewódzkiej nr [...] – etap I i II". Wraz ze skargą został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podnieśli, iż postępowanie prowadzone przez organy orzekające w niniejszej sprawie jest dotknięte szeregiem naruszeń prawa, które miały istotny wpływ na wynika sprawy. W związku z tym istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jak też spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Wystąpienie tych negatywnych skutków może wystąpić przed wydaniem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wedle skarżących inwestor – [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] złożył wniosek o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Tym samym, fizyczna realizacja inwestycji może rozpocząć się w niedalekim okresie. Może to wywołać nieodwracalne szkody dla środowiska naturalnego w postaci skażeń terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie, wycinką bardzo dużej ilości drzew, a co najgorsze może stanowić zagrożenie dla chronionych gatunków występujących na tym terenie. Trudne do odwrócenia skutki, mogą polegać na zajęciu i zniszczeniu gruntów rolnych będących własnością skarżących, jak też wyburzeniem budynków mieszkalnych należących do innych stron postępowania. Trudne do odwrócenia skutki zdaniem skarżących zajdą także w sferze prawa własności. W przypadku wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przed rozpatrzeniem skargi, koniecznym będzie po uwzględnieniu skargi wykonanie szeregu czynności odwracających skutki prawne jakie wywoła wskazana decyzja. Narazi to zarówno Województwo [...] jak, też Skarb Państwa na dodatkowe koszty. Co więcej realizacja przedsięwzięcia w oparciu o wadliwą decyzję, może spowodować niemożliwość uzyskania środków unijnych bądź zwrot pozyskanych środków wraz z sankcjami jakie przewidują odpowiednie regulacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Natomiast sąd może uwzględnić taki wniosek, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka, określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków będących następstwem wykonania aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie stanowi aktu, który upoważniałby inwestora do rozpoczęcia i realizacji inwestycji. Nie przesądza o jej lokalizacji i nie wywołuje żadnych skutków prawnorzeczowych. Tym samym zaskarżona decyzja nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tym etapie procesu inwestycyjnego nie może więc dojść do naruszenia praw skarżących, o jakich wyżej mowa. Pokreślić przy tym należy, iż zaskarżona decyzja wydana została w toku postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć uregulowanego w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) i jedynie określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ust. 1 tej ustawy). Dla inwestora stanowi natomiast wyłącznie podstawę do wystąpienia o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Bezpośrednie skutki, o jakich wyżej mowa, mogą wystąpić dopiero w wyniku realizacji przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, która to decyzja może być przedmiotem odrębnego postępowania przed sądami administracyjnymi, w ramach którego skarżący będą mogli domagać się wstrzymania jej wykonania. Tym samym uznać należy, iż nie zachodzą określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosków skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów na mocy art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.