IV SA/Wa 889/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA – Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. H. K. – prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2013 r. (nr [...]) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadków bez zezwolenia, w wysokości 10 000 zł. Zdaniem skarżącej wykonanie decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska może spowodować dla skarżącej destabilizację ekonomiczną. Skarżąca wskazała, że uiszczenie przez nią kary pieniężnej nie będzie możliwe bez sprzedaży maszyn, co z kolei spowoduje niemożność prowadzenia działalności. Strona podkreśliła, że jej obecna sytuacja finansowa jest skomplikowana, a dochód z działalności gospodarczej za 2012 r. wyniósł 10 235.70 zł. Do wniosku załączyła kopie podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2012 r., potwierdzającej powyższą okoliczność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek jest uzasadniony. Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a. jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązany jest wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Okolicznościami takimi mogą być m.in. wykazanie dochodu skarżącego czy przedstawienie rozliczenia rocznego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Z powyższej regulacji wynika, że instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji nakładającej karę pieniężną przed zbadaniem jej legalności przez właściwy sąd administracyjny może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na uwadze wysokość wymierzonej stronie kary tj. 10 00 zł. oraz dochód osiągany przez skarżącą, stwierdzić należy, że uiszczenie kary może rodzić poważne trudności dla skarżącej. Ze względu na okoliczność, że w razie niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, kara podlegałaby ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, istnieje prawdopodobieństwo spowodowania destabilizacji ekonomicznej [...]. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że zachodzą podstawy do wstrzymania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.