IV SA/Wa 889/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez H.K. decyzją z dnia [...] lutego 2013r. (nr [...]) Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2011r. (znak: [...]) o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł, za prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w dniu [...] czerwca 2011r. w miejscu prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej (pod nazwą: P. [...]) przeprowadzono kontrolę dotyczącą spełniania wymagań ochrony środowiska przy gospodarowaniu odpadami. Na podstawie kontroli ustalono, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na zbieraniu odpadów - magazynuje m.in. folie, makulaturę, tworzywa sztuczne (szuflady lodówek, szpule, beczki i inne odpady z tworzy sztucznych), wiadra plastikowe, zderzaki samochodowe, nie posiadając stosownego zezwolenia. Okoliczność ta została stwierdzona i udokumentowana w protokole kontroli z dnia [...] czerwca 2011r., do którego skarżąca nie wniosła zastrzeżeń. W zarządzeniu pokontrolnym z dnia 5 lipca 2011r. zobowiązano H.K. m. in. do przedłożenia stosownych dokumentów w Starostwie [...] w celu uzyskania zezwolenia na zbieranie i odzysk odpadów. W ocenie organów orzekających w sprawie działania skarżącej wypełniają znamiona zbierania odpadów, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 23 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz. U. z 2010r., Nr 185, poz. 1243). Taka działalność wymaga, według art. 28 tej ustawy uzyskania stosownego zezwolenia. Uzasadniało to wymierzenie skarżącej kary pieniężnej na podstawie art. 79b ustawy o odpadach. H.K. w skardze na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzuciła Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska naruszenie prawa materialnego polegające na niewłaściwym, bo "automatycznym" zastosowaniu art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach, tj. bez uwzględnienia przyczyn nieposiadania przez skarżącą wymaganego zezwolenia na zbieranie odpadów. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że organy administracji nie wzięły pod uwagę przyczyny, która spowodowała że w terminie określonym w zarządzeniu pokontrolnym [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (tj. do dnia [...] lipca 2011r.) nie złożyła dokumentów wymaganych dla uzyskania zezwolenia na zbieranie i na odzysk odpadów. Podkreśliła, że w dniu [...] czerwca 2011r. dokonała zmiany we wpisie w ewidencji działalności gospodarczej w zakresie miejsca prowadzonej działalności gospodarczej (K., poprzednio S.), a w dniu [...] czerwca 2011r. wystąpiła do Starostwa Powiatowego w [...] z wnioskiem o wydanie zezwolenia na odzysk odpadów w nowym miejscu - K. Brak zezwolenia nie wynikał z winy skarżącej lecz był konsekwencją problemów zdrowotnych pełnomocnika, który w imieniu strony skarżącej prowadzi działalność gospodarczą. Skarżąca wyjaśniła ponadto, że dotychczas nie uzyskała zezwolenia na prowadzenie zbierania odpadów. Zalecenie pokontrolne dotyczące wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie zezwolenia wykonała w wyznaczonym terminie. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Podstawą decyzji wymierzającej skarżącej karę pieniężną w niniejszej sprawie były przepisy art. 79b ust. 2 pkt 5 i art. 79d ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach w związku z art. 246 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz. U. z 2013r., poz. 21). Według tych przepisów posiadacz odpadów prowadzący działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł., którą w drodze decyzji wymierza właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska. Zgodnie z art. 3 pkt 23 tej ustawy, przez zbieranie odpadów rozumie się każde działanie, w szczególności umieszczanie w pojemnikach, segregowanie i magazynowanie odpadów, które ma na celu przygotowanie ich do transportu do miejsce odzysku lub unieszkodliwiania. Stosownie natomiast do art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach, prowadzenie zbierania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, które wydaje w drodze decyzji właściwy organ, z zastrzeżeniem art. 31 ust.1, art. 32 ust. 1 i art. 33 ust. 1a tej ustawy. Skarżąca nie kwestionuje faktu, że jest posiadaczem odpadów i że nie posiada zezwolenia na zbieranie odpadów. Stan faktyczny sprawy jest zatem bezsporny. Skarżąca zarzuca organom administracji nieuwzględnienie istotnych w jej ocenie okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, a mianowicie przyczyn nieposiadania przez nią wymaganego zezwolenia oraz niedokonanie oceny ich wpływu w kontekście ewentualnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Te zarzuty skargi są nieuzasadnione. W zarządzeniu pokontrolnym organ kontrolny wyznaczył co prawda termin do złożenia przez skarżącą wniosku o uzyskanie zezwolenia na zbieranie i na odzysk odpadów i skarżąca spełniła to wymaganie w wyznaczonym terminie. Nie mniej jednak decyzja o ukaraniu karą pieniężną została wydana za zbieranie odpadów bez wymaganego zezwolenia, stwierdzone w dniu kontroli. Nie była więc decyzją warunkowaną niewykonaniem przez skarżącą zaleceń pokontrolnych. Trzeba podkreślić, że odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny, niezależny od winy sprawcy. Karę wymierza się za samo naruszenie prawa (w tym przypadku zbieranie odpadów bez zezwolenia), bez względu na okoliczności, którymi kierował się naruszający prawo. Mając na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjnej nie można uwzględnić podanych przez skarżącą przyczyn, które spowodowały jej zdaniem, że nie uzyskała w odpowiednim czasie zezwolenia na działalność, którą rozpoczęła znacznie wcześniej, przed datą kontroli. Skarżąca zamierzając rozpocząć działalność gospodarczą w zakresie zbierania odpadów, powinna najpierw uzyskać wymagane zezwolenie na zbieranie odpadów. Wystąpienie o stosowne zezwolenie po rozpoczęciu zbierania odpadów, nawet w terminie zaleconym w zarządzeniu pokontrolnym, nie zwalnia jej od odpowiedzialności administracyjnej za prowadzenie takiej działalności do tej pory bez zezwolenia. Sąd podkreśla, że kara pieniężna została nałożona za naruszenie prawa polegające na magazynowaniu odpadów bez wymaganego zezwolenia, stwierdzone w dniu [...] czerwca 2011r. Ostateczna decyzja w tej sprawie została wydana w dniu [...] lutego 2013r. W tym czasie (tj. w dniu [...] lutego 2013r.) w zakresie dotyczącym zbierania odpadów nie obowiązywało, wydane z mocy art. 33 ust. 4 ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001r., rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2003r. w sprawie rodzajów odpadów, których zbieranie lub transport nie wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności (DZ.U. z 2004r., Nr 16, poz. 154 ze zm.). Zostało ono bowiem uchylone (we wskazanym zakresie), na mocy art. 250 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach, z dniem 23 stycznia 2013r. W takiej sytuacji do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy ma zastosowanie przepis art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach w związku z art. 33 ust. 4 tej ustawy, co oznacza, że nie wchodziły w grę przewidziane w art. 33 ust. 4 jakiekolwiek wyłączenia, na mocy rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2003r. od obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów. W chwili wydania decyzji przez organ drugiej instancji wymogiem uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach, objęte były wszelkiego rodzaju odpady. Samo zakwalifikowanie danych rzeczy jako odpadu, niezależnie od kodu tego odpadu, powoduje obowiązek uzyskania zezwolenia na ich zbieranie. Co prawda organ odwoławczy rozpatrywał kwestię wyłączeń od obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie określonych odpadów, biorąc pod uwagę wspomniane rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej, niemniej jednak ze względu na to, że nie dopatrzył się możliwości objęcia spornych odpadów zakresem tych zwolnień, uchybienie organu polegające na potraktowaniu tego rozporządzenia jako aktu obowiązującego w chwili wydania ostatecznej decyzji w tej sprawie, nie stanowi naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Z przedstawionych powodów Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ją oddalił.