IV SA/Wa 89/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt stały 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącego S. M. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej była decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2016 r. nr [...] wydana na podstawie art. 197 ust. 1 pkt 7 lit. b w związku z art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2014 r. poz. 463 ze zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a.), utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia S. M. zezwolenia na pobyt stały. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. S. M. (dalej również "cudzoziemiec", "skarżący") wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt stały ze względu na polskie pochodzenie ze strony matki. W chwili złożenia wniosku cudzoziemiec przebywał na terytorium Polski na podstawie wizy Schengen wydanej 9 lutego 2015 r. w celu prowadzenia działalności gospodarczej, na czas pobytu 90 dni. Wojewoda [...] (dalej również "Wojewoda", "organ pierwszej instancji") decyzją z [...] kwietnia 2016 r. odmówił udzielenia cudzoziemcowi ww. zezwolenia i wskazał, że cudzoziemiec w toku postępowania, w celu udokumentowania polskiego pochodzenia posłużył się jako autentycznym, sfałszowanym [...] dokumentem nr [...], oznaczonym jako akt urodzenia Z. R. (matki cudzoziemca). Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej również "Szef Urzędu", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania cudzoziemca od decyzji Wojewody [...], decyzją z [...] listopada 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Szef Urzędu wskazał, że cudzoziemiec w celu udokumentowania posiadania polskiego pochodzenia ze strony matki i jej ojca (dziadka cudzoziemca) przedstawił dokument nr [...]. Z treści tego dokumentu wynikało, że dziadek cudzoziemca był narodowości polskiej. Dokument ten miał być duplikatem zarejestrowanego pod nr [...] aktu urodzenia matki cudzoziemca. Organ pierwszej instancji, wobec pojawienia się wątpliwości co do autentyczności ww. dokumentu, podjął kroki przewidziane prawem, tj. zawiadomił Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. [...] umorzono dochodzenie w sprawie użycia za autentyczny, 2 lipca 2015 r. w [...] Urzędzie Wojewódzkim w W., sfałszowanego aktu urodzenia nr [...], przez S. M. podczas składania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały, tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 kodeksu karnego. Z opinii biegłego wynikało, że ww. dokument został sfałszowany przez usunięcie pierwotnych odręcznych zapisów danych personalnych oraz usunięcie pierwotnej okrągłej pieczęci urzędowej i naniesienie wtórnie aktualnie widocznych odręcznych zapisów oraz okrągłej pieczęci urzędowej. Powodem umorzenia dochodzenia było niewykrycie sprawcy czynu oraz brak podstaw do bezspornego przyjęcia, że S. M. miał świadomość, że posługuje się podrobionym dokumentem. Cudzoziemiec zeznał, że przedłożony dokument jest oryginałem aktu urodzenia, który wcześniej znajdował się w jego domu rodzinnym [...] i nie posiada wiedzy, kto mógłby nanosić na nim zmiany. W świetle powyższego Szef Urzędu podzielił stanowisko Wojewody, że posłużenie się podrobionym dokumentem, który miał istotne znaczenie w postępowaniu o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały wyczerpuje przesłankę z art. 197 ust. 1 pkt 7 lit. b ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Odnosząc się do zarzutów odwołania Szef Urzędu wyjaśnił, że organy rozpatrujące sprawę o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały kierując się zasadami wyrażonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności w art. 75 §1 k.p.a. są uprawnione do przeprowadzenia dowodu z ekspertyzy kryminalistycznej i opinii biegłego sporządzonych w innym postępowaniu, w niniejszej sprawie w postępowaniu oznaczonym [...]. Szef Urzędu uznał jednocześnie, że brak możliwości bezspornego przyjęcia w ww. dochodzeniu, że cudzoziemiec miał świadomość, iż posługuje się podrobionym dokumentem nie wiąże organów w kwestii możliwości zastosowania art. 197 ust. 1 pkt 7 lit. b ustawy z 12 czerwca 2013 r. o cudzoziemcach. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że cudzoziemiec nie dołączył do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały żadnych dokumentów wskazujących na posiadanie przez jego przodków polskiej narodowości lub obywatelstwa. Z kolei na wezwanie organu pierwszej instancji cudzoziemiec złożył jako autentyczny podrobiony dokument nr [...]. Przy czym dokument ten, jako jedyny z dokumentów dołączonych w odpowiedzi na wezwanie, zawierał zapis o polskiej narodowości przodka cudzoziemca (dziadka). Organ odwoławczy wskazał, że cudzoziemiec złożył później inne dokumenty, tj. zaświadczenie z [...] listopada 2015 r. nr [...] Wydziału Państwowej Rejestracji Aktów Stanu Cywilnego Rejestracyjnej Służby [...] Miejsko-Rejonowego Urzędu Sprawiedliwości w obwodzie [...] na okoliczność wydania Z. R. powtórnego aktu urodzenia nr [...], w związku z utratą wcześniejszego aktu urodzenia seria [...] nr [...]) oraz pierwotny akt urodzenia Z. R., seria [...] nr [...]. Powyższy pierwotny dokument, w przeciwieństwie do uprzednio dołączonego podrobionego duplikatu aktu urodzenia nr [...], nie zawierał zapisu o polskiej narodowości dziadka cudzoziemca (M. R.). W ocenie organu odwoławczego wobec stwierdzenia w sprawie przesłanki z art. 197 ust. 1 pkt 7 lit. b ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, weryfikacja co najmniej niektórych z dołączonych przez cudzoziemca dokumentów znacznie przedłużyłoby postępowanie, a pozostawałoby bez wpływu na sposób jego rozstrzygnięcia. Tym samym, Szef Urzędu uznał za zasadne odstąpienie od stwierdzenia, czy cudzoziemiec udokumentował posiadanie polskiego pochodzenia. Skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2016 r. wywiódł S. M. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 197 ust. 1 pkt 7 lit. b ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach poprzez jego błędną wykładnię i niesłuszne zastosowanie, tj. poprzez pominięcie, iż dla zastosowania tego przepisu koniecznym jest ustalenie intencjonalnego (zawinionego, świadomego) posłużenia się podrobionym dokumentem. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przytoczył pogląd ugruntowany w orzecznictwie na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz.1175 ze zm.), zgodnie z którym sankcja za wprowadzenie organu administracji prowadzącego postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt jest uzasadnione wówczas, gdy informacja była nieprawdziwa, mogła mieć znaczenie w sprawie i została przekazana przez cudzoziemca ze świadomością jej nieprawdziwości. W ocenie skarżącego dokonując wykładni ww. przepisu należy mieć na uwadze racjonalność ustawodawcy, sankcyjny charakter przepisu i zasadę proporcjonalności. Przedmiotem ochrony jest zapewnienie wiarygodności ustaleń dokonywanych przez organ w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Ochrona takowa może być realizowana przeciwko działaniom uświadomionym przez sprawcę (intencjonalnym), bo w przeciwnym wypadku (nieświadomego posłużenia się podrobionym dokumentem) nie miałaby żadnego sensu. Dlatego – zdaniem skarżącego – sankcja z art. 197 ust. 1 pkt 7 lit. b ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, może być stosowana jedynie w przypadku zawinionego posłużenia się podrobionym dokumentem, albowiem zasada proporcjonalności ma rangę zasady konstytucyjnej, wywodzonej z art. 2 Konstytucji RP. Dalej, powołując się na stanowisko doktryny, skarżący wskazał na elementy zasady adekwatności w stosowaniu sankcji, tj. nakaz przydatności (rodzaj i wysokość kary musi być przydatny dla celu, dla którego jest nakładany), nakaz konieczności (ingerencja ustawodawcy ogranicza się jedynie do tego, co jest konieczne do osiągniecia celu zgodnego z prawem), nakaz proporcjonalności (cel postawiony przez ustawodawcę powinien być w odpowiedniej proporcji do ciężaru i dotkliwości podejmowanych środków). W świetle powyższego skarżący wyraził przekonanie, że organ wymierzając sankcję ma obowiązek ocenić czy cel wyznaczony przez ustawodawcę usprawiedliwia w danej sytuacji wykorzystanie określonych środków prawnych. Tym samym powinien uwzględnić stosunek psychiczny skarżącego do czynu w postaci intencji jakie mu przyświecały gdy posłużył się kwestionowanym dokumentem. W sytuacji gdy organ administracji nie ustalił winy skarżącego w posłużeniu się podrobionym dokumentem, nie powinien być stosowany art. 197 ust. 1 pkt 7 lit. b ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 52 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej osoba, której polskie pochodzenie zostało stwierdzone zgodnie z ustawą, może osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe. Przepis ten ustanawia dla osób, których polskie pochodzenie zostało formalnie, tj. zgodnie z ustawą stwierdzone, prawo podmiotowe do osiedlenia się na terytorium Polski, przy czym, z treści tego przepisu wynika konieczność ustawowej regulacji mechanizmu stwierdzania polskiego pochodzenia osób ubiegających się o prawo pobytu w Polsce. Należy zaznaczyć, że przepis ten nie zawiera regulacji, co do trybu dochodzenia owego konstytucyjnie gwarantowanego prawa. Dlatego zasadne jest przyjęcie, że to na podstawie art. 52 ust. 5 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, którą to ustawę zasadniczą należy zastosować bezpośrednio, osoba której polskie pochodzenie zostało stwierdzone zgodnie z ustawą ma prawo podmiotowe do domagania się od władz publicznych udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe. Ponieważ ustawa zasadnicza nie zawiera szczegółowych mechanizmów pozwalających na realizację tego prawa podmiotowego należy posiłkować się trybem wydawania zezwoleń na pobyt stały przewidzianym w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1990 ze zm.) oraz ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (t.j. Dz. U. z 2004 r. nr 53, poz. 532 ze zm.), która jako jedyna zawiera definicję "osoby polskiego pochodzenia". Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o repatriacji za osobę polskiego pochodzenia, w rozumieniu tej ustawy, uznaje się osobę deklarującą narodowość polską i spełniającą łącznie następujące warunki: - co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej; - wykaże ona swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów. Za osobę polskiego pochodzenia uznaje się również osobę deklarującą narodowość polską, która posiadała w przeszłości obywatelstwo polskie lub co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków posiadało obywatelstwo polskie oraz spełniającą warunek określony w ust. 1 pkt 2 (art. 5 ust. 2 powołanej ustawy). Zgodnie z przepisem art. 6 ustawy o repatriacji, dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być dokumenty, wydane przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze byłego ZSRR, dotyczące wnioskodawcy lub jego rodziców, dziadków lub pradziadków, a w szczególności: - polskie dokumenty tożsamości; - akty stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek z polskością; - dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej; - dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej; - dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości polskiej. Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być również inne dokumenty, a w szczególności: - o rehabilitacji osoby deportowanej, zawierające wpis informujący o jej narodowości polskiej; - potwierdzające prześladowanie osoby ze względu na jej polskie pochodzenie. Z decyzji organu I instancji wynika, że w sprawie okolicznością bezsporną jest, że S. M. wykazał posiadanie związków z polskością. Natomiast kwestią sporną jest okoliczność, czy skarżący w toku postępowania wykazał narodowość polską swoich wstępnych. Skarżący powołał się na narodowość polską swojego dziadka – M. R. ze strony matki – Z. M. z domu R. W toku postępowania administracyjnego, na dowód polskiego pochodzenia dziadka – M. R., skarżący przedłożył duplikat aktu urodzenia matki – Z. R. nr [...] wydany w dniu [...] sierpnia 1957 r. Okolicznością bezsporna jest, że w toku dochodzenia prowadzonego przez Placówkę Straży Granicznej [...] w sprawie: użycia za autentyczny w dniu 2 lipca 2015 r. w [...] Urzędzie Wojewódzkim w W. sfałszowanego aktu urodzenia nr [...] przez S. M. podczas składania wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały, tj. o czyn z art. 270 § 1 kk, został przeprowadzony dowód z opinii Nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej wykonanej w Laboratorium Kryminalistycznym Straży Granicznej w W. Z opinii tej wynika, że akt urodzenia nr [...] został sfałszowany poprzez usunięcie pierwotnych odręcznych zapisów danych personalnych oraz usunięcie pierwotnej okrągłej pieczęci urzędowej i naniesienie wtórnych aktualnie widocznych odręcznych zapisów oraz okrągłej pieczęci urzędowej. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r., wydanym w sprawie [...], Placówka Straży Granicznej [...] umorzyła dochodzenie w wyżej opisanej sprawie. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że dla wypełnienia znamion czynu z art. 270 § 1 kk konieczne jest działanie z zamiarem bezpośrednim kierunkowym, a w sprawie nie wykryto sprawcy czynu zabronionego. Ponadto brak jest możliwości bezspornego przyjęcia, że S. M. miał świadomość, iż posługuje się podrobionym dokumentem. Dokument był w posiadaniu jego rodziny i w dobrej wierze przedłożył go w Urzędzie. Tym samym wyklucza to możliwość przyjęcia, iż umyślnie chciał przedłożyć dokument podrobiony oraz, że działał z zamiarem popełnienia przestępstwa, co uzasadniło przyjęcie braku znamion czynu zabronionego. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, organ uznał, że brak możliwości bezspornego przyjęcia w dochodzeniu prowadzonym w sprawie [...], że skarżący miał świadomość posługiwania się podrobionym dokumentem nie wiąże organów w postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt stały w kwestii możliwości zastosowania w sprawie przesłanki z art. 197 ust. 1 pkt 7 lit. b ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 197 ust. 1 pkt 7 lit. b ustawy o cudzoziemcach, udzielenia zezwolenia na pobyt stały odmawia się cudzoziemcowi, jeżeli w postępowaniu w sprawie udzielenia mu tego zezwolenia zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego. Regulację tę traktować należy jako część katalogu przesłanek negatywnych, których zaistnienie powoduje obligatoryjnie odmowę udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały (art. 197 ust. 1). Nie budzi wątpliwości, że skarżący w toku postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 24 czerwca 2015 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt stały ze względu na polskie pochodzenie ze strony matki, złożył dokument w postaci duplikatu aktu urodzenia jego matki – Z. R. oznaczony numerem [...]. Dokument zawierał zapis o polskiej narodowości dziadka skarżącego – M. R. Zatem dokument ten miał potwierdzać, że skarżący spełnia przesłankę z art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach w zakresie jego polskiego pochodzenia. W toku dochodzenia prowadzonego przez Placówkę Straży Granicznej [...] w sprawie [...] wykazano, że akt urodzenia numer [...] został sfałszowany. W toku dochodzenia nie ustalono jednak kiedy i przez kogo duplikat aktu urodzenia numer [...] został sfałszowany. Jak również nie wykazano, że skarżący umyślnie chciał przedłożyć ten dokument w toku postępowania o udzielenie zezwolenia na pobyt stały. Czyn z art. 270 § 1 kk może być popełniony tylko z winy umyślnej. Okoliczność ta nie pozostaje bez znaczenia na interpretację normy zawartej w art. 197 ust. 1 pkt 7 lit. b ustawy o cudzoziemcach, w zakresie dotyczącym zapisu "podrobił lub przerobił dokument w celu użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego." Organ nie wykazał, że skarżący podrobił duplikat aktu urodzenia numer [...] w celu użycia go jako autentycznego. Zatem wchodzi w sprawie w rachubę zapis "lub takiego dokumentu używał jako autentycznego". Słowa "takiego dokumentu" należy rozumieć jako dokument przez inną osobę podrobiony w celu użycia go jako autentycznego. W ocenie Sądu, nie można wypełnić przesłanki z art. 197 ust. 1 pkt 7 lit. b ustawy o cudzoziemcach w ww. zakresie, nie mając świadomości, że składany w toku postępowania administracyjnego dokument jest podrobiony (przez inną osobę niż składający) w celu użycia go jako autentycznego, a osoba go składająca składa go jako autentyczny. Organ w toku postępowania nie wykazał, że skarżący składając duplikat aktu urodzenia numer [...], miał świadomość jego podrobienia, a mimo to składał go jako autentyczny. Z akt sprawy wynika jedynie, że dokument ten był w posiadaniu jego rodziny, a on w dobrej wierze przedłożył go w [...] Urzędzie Wojewódzkim w dniu 2 lipca 2015 r. Oznacza to, że odmowa udzielenia zezwolenia na pobyt stały z powodu złożenia przez cudzoziemca podrobionego dokumentu jako autentycznego w rozumieniu art. 197 ust. 1 pkt 7 lit. b ustawy o cudzoziemcach jest uzasadniona wówczas, gdy dokument ten ma istotne znaczenie w sprawie i został złożony przez cudzoziemca ze świadomością jego podrobienia. Zatem znaczenie ma nie tylko fakt o charakterze obiektywnym (stwierdzenie złożenia podrobionego dokumentu jako autentycznego), ale również subiektywne nastawienie cudzoziemca do wymogu przedstawienia prawdziwych danych istotnych w sprawie. Wobec powyższego, Sąd podziela zarzut skargi, że sankcja z art. 197 ust. 1 pkt 7 lit. b ustawy o cudzoziemcach może być stosowana jedynie w przypadku zawinionego posłużenia się podrobionym dokumentem. Ponownie rozpatrując sprawę organ dokona oceny czy duplikat aktu urodzenia numer [...] został złożony przez skarżącego ze świadomością jego podrobienia. Jeżeli okoliczność ta nie zostanie wykazana, organ musi rozpoznać wniosek w oparciu o wszystkie dokumenty przedłożone w toku postępowania administracyjnego przez skarżącego. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.