IV SA/Wa 890/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2012 r. sprawy ze skarg Stowarzyszenia E. z siedzibą w L. , A. B. i J. D. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargi - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., uchylił w części decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. z dnia [...] marca 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (zwaną dalej "decyzją środowiskową") polegającego na budowie drogi ekspresowej [...] na odcinku: węzeł K. do włączenia do drogi krajowej nr [...] (odcinek obwodnicy L.). Orzeczenie uchylono w zakresie, punktów określających poszczególne wymagania przy realizacji przedsięwzięcia i w tym zakresie orzeczono, o umorzeniu postępowania, natomiast w pozostałym zakresie utrzymano decyzję organu I. instancji w mocy. Uzasadniając decyzję organ II instancji przytoczył m.in. zarzuty zawarte w środkach odwoławczych i odnosząc się do nich, wskazał, iż nie trafne są te, co do nie prawidłowej kolejności uzyskiwania orzeczeń (decyzja o lokalizacji drogi krajowej zwaną dalej "lokalizacyjną", przed decyzją środowiskową), nie przeprowadzenia wariantowania przed uzyskaniem decyzji środowiskowej oraz nie wskazania wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, co uchybia wymaganiom dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.Urz. UE wyd. spec. 15/t.1 s.248 ze zm.). Swoje stanowisko organ uzasadnił następującymi uwarunkowaniami: - na dzień składania wniosku o ustalanie lokalizacji (z dnia 2 lutego 2005 r.), na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania 1. realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), nie istniała w krajowym porządku prawnym instytucja decyzji środowiskowej; w świetle wskazanej ustawy inwestor musiał uzyskać decyzję lokalizacyjną a następnie pozwolenie na budowę; inwestor uzyskał decyzje lokalizacyjne na realizację odcinka objętego przedmiotową decyzją środowiskową (z dnia [...] maja oraz [...] sierpnia 2005 r.); - instytucja decyzji środowiskowej została wprowadzona ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz. 954), zwaną dalej "nowelą 2005", przy czym art. 19 ust. 2 tej ustawy zawierał odstępstwa - o ile do wejścia w życie ustawy uzyskano decyzję lokalizacyjną, na wniosek uprawnionego podmiotu, było możliwe zastosowanie przepisów dotychczasowych - inwestor skorzystał z tej instytucji; - nie przeprowadzono wariantowania przebiegu drogi, ponieważ inwestor dysponował decyzją lokalizacyjną, co było zgodne z art. 52 ust. 1d. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), w raporcie analizowano natomiast rozwiązania techniczne w zakresie urządzeń ochrony środowiska (przejścia dla zwierzą odprowadzanie wód itp.), - wariantowanie drogi zostało szczegółowo przeanalizowane przed uzyskaniem decyzji lokalizacyjnej (wymieniono, jakie warianty były analizowane w ramach kolejnych opracowań planistycznych i jakie stanowiska były zajmowane m.in. przez organy Gminy K. i grupy obywateli); do analiz stasowano równe kryteria w zależności od etapu oceny poszczególnych wariantów - na etapie prac studialnych (poszukiwania korytarza) brano głównie pod uwagę aspekt społeczny inwestycji tj. konflikty, wnioski, postulaty, rodzaje i klasy gruntów oraz możliwości techniczne; gdy chodzi o kryteria środowiskowe polegały one na ominięciu terenów przyrodniczych podlegających ochronie prawnej i cennych przyrodniczo pod względem składu gatunkowego krajobrazu i rzeźby terenu; takie kwestie jak naruszenie ciągłości ekologicznej dolin, kolizje z korytarzami ekologicznymi, kolizje z terenami, gdzie występują chronione gatunki roślin i zwierząt, zagrożenia dla wód powierzchniowych i podziemnych, naruszenia wartości kulturowych, obiektów objętych ochrona konserwatorska uszczuplenia terenów leśnych były natomiast analizowane na etapie uzyskiwania decyzji środowiskowej; - analiza wariantów na etapie uzyskania decyzji lokalizacyjnej wykazała, iż najmniej kolizyjnym pod względem społecznym (najmniej konfliktowa) jak i najkorzystniejszym z punktu ochrony środowiska jest wybrany do realizacji wariant wynikający z połączenia oznaczonego w analizach, jako V i VI, - rozpatrzenie uwag i wniosków dotyczących procedury lokalizacyjnej nie należy do organu właściwego w sprawie decyzji środowiskowej, Organ uznał także za niezasadne inne zarzuty dotyczące: przeniesienia problemu ochrony przed hałasem na etap analizy porealizacyjnej, zbyt małej szczegółowości obowiązków dotyczących gospodarowania odpadami, wadliwego podania do publicznej wiadomości informacji o postępowaniu, potraktowania wniosków dowodowych stron, jako wniosków społeczeństwa, utrudnienia udziału w sprawie organizacji ekologicznej - "Stowarzyszenie E. ", zbytniej ogólnikowości warunków wskazanych w decyzji środowiskowej, i wadliwości przy przeprowadzaniu rozprawy administracyjnej. W treści decyzji wskazano także przesłanki, jakimi kierował się organ odwoławczy dokonując weryfikacji treści decyzji organu I. instancji zauważając, iż wymagania zakreślone w zakwestionowanych punktach stanowiły powielenie lub opisanie z innym stopniem szczegółowości innych zawartych w treści decyzji. W skargach wniesionych przez stowarzyszenie zwykłe "Stowarzyszenie E. ", A.B. oraz J.D., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika - adwokata, sformułowano zarzuty naruszenia następujących przepisów: - art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 1, 3 lit b, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 2 i 3 oraz p 2 załącznika do dyr. 1985/337/EWG, - art. 19 ust. 2 noweli 2005, - art. 33 ustawy - Prawo ochrony środowiska, - art. 7, 8, 9, 49, 77 § 1, art. 68 § 2, art. 78, 81, 90 § 1 i 2 w zw. z art. 91 § 1 i 2 oraz art. 95 i 107 § 3 K.p.a.. Uzasadniając zarzuty przywołano następującą argumentację: 1. dyrektywa 1985/337/EWG nakłada obowiązek, przez wydaniem zezwolenia na realizacje przedmiotowego przedsięwzięcia, przeprowadzenia procedury ocen oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z udziałem społeczeństwa, w ramach której są analizowane warianty m.in. najkorzystniejszy dla środowiska także w kontekście przebiegu drogi: w rozpoznawanej sprawie nie miało to miejsca m.in. w wyniku odwrócenia kolejności uzyskiwania decyzji (najpierw lokalizacyjna, potem środowiskowa, gdzie kwestia przebiegu drogi nie była już analizowana), uchybiono wymaganiu stosowania prawa wspólnotowego, także stanowionego w formie dyrektyw, wprost (przywołano w tym zakresie orzecznictwo ETS - sprawy o sygn. akt C-106/77, C-158/80, C-14/83, C-224/97, C-435/97, C-106/98 C-201/02); oparto się na regulacjach, które zostały następnie zmienione - ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o ocenach" - w następstwie procedury o naruszanie nr 2006/2281 oraz zarzutów przekazanych przez Komisje Europejską w trybie roboczym, 2. nowela 2005 weszła w życie 28 lipca 2005 r. (art. 25 w związku z opublikowaniem dnia 27 czerwca 2005 r.) a jedna z decyzji lokalizacyjnych została wydania dnia 30 sierpnia 2005 r. stąd art. 19 ust. 2 nie mógł mieć w sprawie zastosowania, 3. informacja przekazana w ogłoszeniu publicznym nie czyniła zadość wymaganiu znowelizowanej dyr.1985/337/EWG - nie zawierała m.in. informacji o organie właściwym do wydania ostatecznego orzeczenia, wskazania czego mogą dotyczyć uwagi i wnioski itd., 4. strony nie mogły składać wniosków dowodowych, ponieważ organ administracji nie ustalił prawidłowo, kto jest stroną, kto zaś uczestniczy w postępowaniu w ramach tzw. udziału społeczeństwa - skutkiem było zaniechanie przeprowadzenia ważnych w sprawie dowodów w postaci zeznań stron i wyjaśnień świadków; nie udzielenie odpowiedzi w trakcie rozprawy na zadane przez strony pytania powinno być traktowane procesowo, jak brak możliwości wypowiedzenia się, co do przebiegu i wyniku czynności dowodowej, 5. strony nie zostały imienne poinformowane o terminie i miejscu rozprawy, protokół z niej nie został odczytany i przedłożony do podpisu stronom, lecz rozesłany, następnie zmieniono jego treść zamiast dokonać poprawek, 6. w trakcie postępowania utrudniano udział organizacji społecznej, na etapie jej dopuszczenia do udziału w sprawie żądano np. bezzasadnie przedłożenia pewnych dokumentów (wypis z KRS). Skarżący wnieśli o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 14 lipca sygn. akt IV SA/Wa 524/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. z dnia [...]marca 2009 r. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że z uwagi na termin wszczęcia postępowania (tj. 4 stycznia 2008 r.), w związku z treścią art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., zwana dalej ustawą z 3 października 2008 r.), w sprawie znalazły zastosowanie przepisy dotyczące przeprowadzania procedury oceny oddziaływania na środowisko zawarte uprzednio w ustawie p.o.ś. Sąd zaznaczył, że zasadą wynikająca z regulacji traktatowych jest stosowanie właściwej wykładani prawa stanowionego na szczeblu państwa członkowskiego, tak, aby zapewnić skuteczność dyrektyw. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy administracji uchybiły powyższemu obowiązkowi stosując prostą wykładnię językową treści art 52 ust. 1d ustawy p.o.ś., jako wyznaczającego zakres rozważania wariantów przedsięwzięcia, zamiast odwołać się do wykładni systemowej i celowościowej. Prowadziło to do mylnego uznania, iż treść normatywną wskazanego przepisu, jako materialnie wyznaczającego granice rozważania wariantów przedsięwzięcia, można odnosić do wszystkich przypadków, gdy decyzja środowiskowa była poprzedzona wydaniem decyzji lokalizacyjnej. Natomiast może się ona wyłącznie odnosić do tych przypadków, kiedy decyzja lokalizacyjna była poprzedzona uzyskaniem decyzji środowiskowej, w myśl art. 46 ust. 4 pkt 9 ustawy p.o.ś. Ogólna procedura oceny oddziaływania na środowisko (niekończąca się wydawaniem odrębnej decyzji środowiskowej) nie mogła znaleźć zastosowania w procesie wydawania decyzji lokalizacyjnej z uwagi na stosowne wyłączenia zawarte w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Do wejścia ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska i niektórych innych ustaw, ustawa ta wyłączała obowiązek przeprowadzania ogólnej procedury oceny oddziaływania na środowisko na zasadach wskazanych ustawą p.o.ś. Bez znaczenia jest to, iż wcześniejsza procedura oceny (przed ustawą z 2005 r.) nie kończyła się wydaniem decyzji środowiskowej. Procedura zawarta w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych nie przewidywała również wyłożenia sporządzonej pełnej dokumentacji (raportu), aby umożliwić społeczności zapoznanie się z nimi i zgłoszenie uwag. Wobec tak zarysowanego stanu faktycznego i prawnego Sąd uznał, iż, gdy chodzi o kwestie wyboru wariantu przedsięwzięcia, co do alternatywnych przebiegów drogi ekspresowej kwestie te nigdy nie były badane z zachowaniem wymagań prawa UE. Ostateczne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie nastąpiło przed dniem akcesji, a więc nie można uznać, aby na Polsce, jako państwie członkowskim, nie ciążyło zobowiązanie stosowania w tym zakresie prawodawstwa UE. Skoro zatem określona wykładnia przepisów ustanawianych na szczeblu krajowym prowadziłaby do ograniczenia zasady zapewnienia skuteczności prawodawstwa UE, to nie może być uznana za właściwą. Prawidłowe, zdaniem Sądu I instancji, odkodowanie znaczenia normy prawnej art. 52 ust. 1d ustawy p.o.ś. jest możliwe przy odwołaniu do reguł wykładani systemowej (założenie spójności prawodawstwa stanowionego na poziomie wspólnotowym i kraju członkowskiego) jak i celowościowej - zapewnienie skuteczności prawa wspólnotowego. Przepis ten powinien być bowiem odnoszony wyłącznie do sytuacji, gdy uprzednio została faktycznie przeprowadzona ocena przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej. Jak wskazuje organ administracji w uzasadnieniu orzeczenia, wybór wariantu przebiegu drogi w pełnym kontekście uwarunkowań środowiskowych, z udziałem społeczeństwa i organu właściwego w sprawie ochrony środowiska nie był analizowany. Stosownych ustaleń w tym zakresie nie zawiera również dokumentacja spawy. W raporcie zamieszczono wyłącznie informacje o wcześniej przeprowadzonych analizach, bez szczegółowego wskazania czy zdaniem jego autorów, posiadających wiedzę ekspercką, przeanalizowano pełne oddziaływanie wariantów w kontekście skutków środowiskowych wariantów i trafnie wskazano wariant najbardziej korzystny dla środowiska. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w L. domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku. Wyrokiem z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2583/11 Naczelny Sąd Administracyjny uznając za uzasadnione zarzuty wniesionej skargi kasacyjnej uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2011 r. sygn. akt IV 3A/Wa 524/10 i przekazał sprawę ponownie do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi DZ.U. z 2012r. poz. 270). Sąd, któremu sprawa została przekazana w wyniku skargi kasacyjnej, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. A zatem Wojewódzki Sąd rozpoznający ponownie sprawę zobowiązany był uwzględnić ocenę w wydanym w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 20 października 2009r. Orzekający w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 marca 2012r. sygn. akt. akt II OSK 2583/11 uwzględnił skargę kasacyjną organu uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż skarga kasacyjna okazała się zasadna, albowiem w istocie Sąd pierwszej instancji naruszył wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej przepisy prawa. Skarżące "Stowarzyszenie E. ", A.B. oraz J.D., zarzucali naruszenie przepisów dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. Nr 85/337 EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne w związku z nieprawidłową wykładnią art. 52 ust. 1d ustawy p.o.ś. w zakresie braku analizy wariantowania lokalizacyjnego tego przedsięwzięcia, które to zarzuty jednak w świetle ww. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogą być uwzględnione. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, iż w tym postępowaniu nie może być badana zgodność z prawem decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] sierpnia 2005 r. dotyczącej danego przedsięwzięcia, a utrzymanej w mocy decyzją ostateczną Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2005 r. Zwłaszcza, iż w sprawie tej został wydany prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2006 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2462/05) po oddaleniu skargi kasacyjnej od tego wyroku co nastąpiło wyrokiem NSA z dnia 9 sierpnia 2007 r. (sygn. akt II OSK 763/07). Natomiast, zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania dotyczące dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Z kolei dyspozycja art. 170 p.p.s.a. stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Wobec powyższego za zasadne uznać należało działanie organów prowadzących postępowanie środowiskowe, które nie przeprowadziły na tym etapie wariantowania przebiegu drogi, ponieważ inwestor dysponował decyzją lokalizacyjną, co było zgodne z art. 52 ust. 1d. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. W raporcie analizowano natomiast rozwiązania techniczne w zakresie urządzeń ochrony środowiska (przejścia dla zwierzą odprowadzanie wód itp.), Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż w realiach przedmiotowej sprawy jest oczywiste, że osnowa powyższej decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi ekspresowej była poddana kontroli także co do oceny konsultacji społecznych w sprawie lokalizacji tej drogi ekspresowej zgodnie z dyspozycją art. 6 ust. 1 lit. a i ust. 8 cyt. Konwencji z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. z 2003 r. Nr 78, poz. 706). Oznacza to, że wybór wariantu realizacji tej drogi ekspresowej określony w osnowie tej decyzji nie naruszył żadnego z przepisów prawa materialnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi ekspresowej. Za bezpodstawny uznać również należy zarzut naruszenia art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy p.o.ś. oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 28 lipca 2005 r. i implementowała chociaż nie całkowicie dyrektywę z dnia 27 czerwca 1985 r., stanowi, że do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy - czyli dniem 28 lipca 2005 r. - stosuje się przepisy dotychczasowe na wniosek uprawnionego podmiotu. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, iż oczywiście pełna implementacja tej dyrektywy nastąpiła dopiero ustawą z dnia 3 października 2008 r., jednak w świetle art. 5 ust. 3 tiret czwarty cyt. dyrektywy w odniesieniu do decyzji lokalizacyjnej wydanej przez Wojewodę [...] w dniu [...] sierpnia 2005 r. brak jest w tym postępowaniu podstaw prawnych do stosowania wykładni celowościowej i systemowej art. 52 ust. 1d ustawy p.o.ś. w związku z art. 46 ust. 4 pkt 9 ustawy p.o.ś. - w brzmieniu nadanym cyt. nowelą z 2005 r. do ustawy p.o.ś. - iż w ramach decyzji środowiskowej dotyczącej realizacji danego przedsięwzięcia już ustalonego w decyzji ustalającej lokalizację danej drogi ekspresowej wymagane jest ponowne badanie wariantów jej realizacji przed wydaniem pozwolenia na budowę. Wynika to także z tego, że podczas postępowania zakończonego wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji tej drogi ekspresowej jak i w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2006 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2462/05) po oddaleniu skargi kasacyjnej wyrokiem NSA z dnia 9 sierpnia 2007 r. (sygn. akt II OSK 763/07) były analizowane i oceniane warianty realizacji drogi ekspresowej, także w aspekcie wymagań ochrony środowiska, biorąc pod uwagę nie tylko wariant docelowy i wariant tzw. "zerowy" realizacji tego przedsięwzięcia. Wynika to z tego, co należy podkreślić, że na etapie przygotowywania dokumentacji projektowej do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji danej drogi ekspresowej [...]rozpatrywano początkowo dwanaście wariantów jej przebiegu, a następnie siedem wariantów. Były to następujące warianty: Wariant 1 - odpowiadający wariantowi podstawowemu, przy czym węzeł D. usytuowany jest na południe od miejscowości B.; Wariant II - początek i koniec trasy odpowiada wariantowi I natomiast w części środkowej (po wschodniej stronie miejscowości P.) poprowadzono go po terenach mniej zainwestowanych; Wariant III - trasa rozpoczyna się od węzła D. usytuowanego bliższej L. - na południe od miejscowości B., przebiega przez wsie K. oraz P. i dalej w kierunku południowym wzdłuż linii energetycznej wysokiego napięcia, po czym w węźle K. łączy się z trasą wariantu I, Wariant IV - odpowiada w znacznej części przebiegowi wariantu III z wyjątkiem odcinka w rejonie P., gdzie w celu ominięcia lokalnego ujęcia wód poprawiono geometrie trasy, odchylając ją w kierunku wschodnim; Wariant V - trasa tego wariantu na znacznej długości przebiega wzdłuż linii energetycznej wysokiego napięcia, w północnej części gminy K. łączy się z wariantem IV, który stanowi jej kontynuacje na terenie gminy J.; Wariant VI - rozpoczyna się w węźle D. i kończy w węźle K. , łącząc się jednocześnie z trasą wariantu V; Wariant VII - zaproponowany przez grupę radnych K., przebiega na zachód od dotychczas proponowanych wariantów, obok Urzędu Gminy K., przez stacje kolejową M., las K. oraz łączącą się z istniejąca drogą krajową Nr [...] w Z. Dodatkowy wariant przebiegu został opracowany przez zrzeszonych w tzw. Komitecie Protestacyjnym mieszkańców gminy K. Ponadto przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji tej drogi ekspresowej Wojewoda [...], w ramach ówczesnej procedury oceny oddziaływania na środowisko, poddał wszystkie powyższe warianty lokalizacyjne także ocenie środowiskowej, dokonując w szczególności oceny raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., ponieważ wniosek o wydanie danej decyzji lokalizacyjnej musiał zawierać w szczególności raport o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, zaś jego zakres przedmiotowy regulował załącznik nr 1 do ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Z kolei art. 5 ust. 3 tiret czwarty dyrektywy z dnia 27 czerwca 1985 r. stanowi, że informacje dotyczące tego rodzaju przedsięwzięć powinny zawierać m.in. zarys zasadniczych alternatywnych rozwiązań rozważanych przez wykonawcę, łącznie ze wskazaniem głównych powodów dokonanego przez niego wyboru, uwzględniającego skutki środowiskowe. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż brak jest przesłanek do stwierdzenia naruszenia powyższego przepisu przez właściwe organy orzekające w tej sprawie z powodu braku dokonania wykładni systemowej i celowościowej art. 52 ust. 1d ustawy p.o.ś. Za bezzasadne uznać należało również zarzuty naruszenia organów I i II instancji art. 7, 77 i 80 k.p.a. w zakresie postępowania dowodowego kończącego się wydaniem danej decyzji środowiskowej, co jednoznacznie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny. Dodatkowo skarżące Stowarzyszenie w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2012 r. wnosiło o ponowne wnikliwe przeanalizowanie sprawy i uwzględnienie skargi. Jednakże w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w świetle oceny prawnej zawartej w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uwzględnienia skargi zarówno "Stowarzyszenia E." jak i A.B. oraz J.D., Dlatego też Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił.