IV SA/Wa 893/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 10.06.2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] odmawiającej nadania statusu uchodźcy w sprawie ze skargi V. P. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2013 r. nr [...] o umorzeniu postępowania o nadanie V. P. statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Decyzja objęła również małoletnie dzieci wnioskodawczyni H. K. i Z. K. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła V. P. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy z powodu oczywistej bezzasadności wniosku, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz o wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Skarżąca wskazała, że udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji nakazującej cudzoziemcowi opuszczenie terytorium RP do czasu zakończenia postępowania sądowo-administracyjnego w sprawie decyzji odmawiającej nadania statusu uchodźcy jest związane ze standardami rzetelnej procedury. Wzgląd na ryzyko naruszenia podstawowych praw człowieka w przypadku wykonania decyzji dodatkowo uzasadnia wniosek. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych pisma Zastępcy Naczelnika Strzeżonego Ośrodka dla Cudzoziemców w K. z dnia [...] lutego 2014 r., skarżąca wraz z małoletnimi dziećmi została doprowadzona do lotniczego przejścia granicznego W. w celu wydalenia z terytorium RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego. Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny, nie zawiera rozstrzygnięcia w postaci orzeczenia o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Polski. Ponadto, w przypadku złożenia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie jest przewidziana specjalna ochrona przed wydaleniem, tak jak w przypadku złożenia pierwszego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy (art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 680). Wniesienie kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie powoduje więc wstrzymania z mocy prawa wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej. Przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że skarżąca wraz z małoletnimi dziećmi opuściła terytorium RP. Wobec informacji przekazanej przez Zastępcę Naczelnika Strzeżonego Ośrodka dla Cudzoziemców w K. dotyczącej wykonania decyzji o wydaleniu skarżącej z terytorium RP, argumentacja podniesiona we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie znajduje uzasadnienia. W sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.