IV SA/Wa 898/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Małgorzata Małaszewska-Litwiniec po rozpoznaniu w dniu13 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia 19 stycznia 2004 r. skarżąca Spółka wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy K. o ustalenie warunków zagospodarowania i zabudowy terenu dla inwestycji budowlanej polegającej na realizacji budynków mieszkalnych – wielorodzinnych. Wobec braku reakcji ze strony Burmistrza, w dniu 21 marca 2005 r. Spółka złożyła w trybie art. 37 kpa, zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na bezczynność organu samorządowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając wniesione zażalenie, decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. uznało je za nieuzasadnione. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, iż Burmistrz Miasta i Gminy K. nie pozostawał bezczynnym, gdyż postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. zawiesił postępowanie w sprawie, a następnie [...] maja 2005 r. podjął wcześniej zawieszone postępowanie. Z taką argumentacją organu skarżąca Spółka nie zgodziła się i pismem z dnia 15 lipca 2005 r. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca.2005 r. Skarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie art. 37 § 2 i 104 § 2 kpa, a także art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1 i 107 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zaskarżona decyzja została w trybie art. 113 § 1 kpa sprostowana postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. w ten sposób, że: - zmieniono tytuł wpisując zamiast "Decyzja" słowo "Postanowienie", - ostatniemu zdaniu przed pouczeniem nadano brzmienie "Zatem należało orzec jak w części wstępnej niniejszego postanowienia"’ - zamiast dotychczasowego pouczenia wpisano pouczenie "Postanowienie niniejsze jest niezaskarżalne" Podstawą materialno prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 37 kpa, który stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia oraz, że organ administracji publicznej wyższego stopnia, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. W przedmiotowej sprawie zwrócić trzeba uwagę na tezę postanowienia NSA z 12 stycznia 2001 r. Sygn. akt IV SAB 177/00 (nie publikowane), w którym stwierdzono, że "rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 kpa, nie następuje ani w formie decyzji administracyjnej, ani w formie postanowienia, na które przysługiwałoby zażalenie, ale w drodze czynności nadzorczej, która – gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia – nie mogłaby być zaskarżona do sądu administracyjnego". Stwierdzić należy, że zarówno ustawa z dnia 11 maja 1995 r. – O Naczelnym Sądzie Administracyjnym jak i ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują tego rodzaju przedmiotów zaskarżenia. Wskazać jedynie należy, iż wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 kpa, umożliwia wniesienia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, ale tylko wobec organu pierwszej instancji, a nie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak na wstępie.