IV SA/Wa 898/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, asesor WSA Michał Sułkowski, , po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "H." Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 lutego 2025 r. nr DIŚ-III.415.3.2025.KCJ w przedmiocie ograniczenia pozwolenia zintegrowanego oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z 24 lutego 2025r nr DIŚ-III.415.3.2025.KCJ Minister Klimatu i Środowiska utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego (dalej: "Marszałek") z dnia 16 grudnia 2024 r. znak: WOŚ.II.7221.3.2024.PM, ograniczającą pozwolenie zintegrowane spółce H. Sp. z o.o. z siedzibą w B., udzielone decyzją Marszałka z dnia 8 grudnia 2023 r. znak: WOŚ.II.7222.37.2023.PM,. Stan sprawy przedstawia się następująco. Spółka H. Sp. z o.o. z siedzibą w B. prowadziła instalację do odlewania metali żelaznych o zdolności produkcyjnej ponad 20 ton wytopu na dobę przy ul. F. w B. na podstawie pozwolenia zintegrowanego udzielonego decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 21 czerwca 2007 roku, znak: SR-Ś-8/6619/34/07 zmienionego decyzją z 18 sierpnia 2023 r. ujednolicone decyzją z 8 grudnia 2023 r. W zakresie uciążliwości odorowej pochodzącej z eksploatowanej przez Spółkę odlewni żeliwa zlokalizowanej, do Marszałka zgłaszane były skargi lokalnej społeczności zamieszkałej na osiedlu "G." w B.. Kierowana była również do Marszałka liczna korespondencja przez lokalny Samorząd B., celem podjęcia działań ograniczających negatywny wpływ na ochronę powietrza w B.. W związku ze skargami Marszałek wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu cofnięcia spółce pozwolenia zintegrowanego i wezwał Spółkę do bezzwłocznego wdrożenia najlepszych dostępnych technik określonych w art. 3 pkt 10 ustawy Prawo ochrony środowiska (dalej p.o.ś), polegających na zastosowaniu takich rozwiązań technicznych i dobrania takich parametrów eksploatacyjnych, aby prowadzona działalność odlewni nie była uciążliwa dla otoczenia i nie powodowała uciążliwości odorowej dla mieszkańców B., co powinno zostać osiągnięte m.in. poprzez bezzwłoczne zamontowanie urządzenia filtracyjnego ze złożem z węglem aktywnym (centralnej instalacji wyciągowej wraz z filtrem węglowym - emitor E-9). Marszałek wyznaczył sześciotygodniowy termin na dostosowanie instalacji. Pomimo wyznaczonego terminu Spółka nie zastosowała się do wykonania warunków posiadanego pozwolenia zintegrowanego. Wobec powyższego Marszałek zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego wskazując, że zaistniały przesłanki do tego, aby cofnąć pozwolenie zintegrowane na podstawie art. 195 ust. 1 pkt 1 p.o.ś. W wyznaczonym terminie Spółka wyjaśniła, że w wyniku szczegółowych analiz technologicznych oraz przeprowadzanych badań analitycznych, udało się ustalić faktyczne oddziaływanie zapachowe. Okazało się, że największym udziałem w emisji odorów przez Spółkę cechuje się źródło, którego emitorem nie jest emitor E-9, na którym zakład zobowiązany był do zamontowania centralnej instalacji wyciągowej wraz z filtrem węglowym, a jest nim emitor E-2/3, który posiada największą emisję z instalacji. Jednocześnie w ww. piśmie Spółka zobowiązała się do ograniczenia źródła o największym udziale emisji w trybie pilnym i zaplanowała wdrożenie rozwiązań mających na celu ograniczenie uciążliwości zapachowych na emitorze E-2/3. W wyniku zebranych materiałów i uzyskanych wyjaśnień Marszałek podjął decyzję o ograniczeniu pozwolenia zintegrowanego. Spółka przesłała swoje uwagi do przedstawionego projektu decyzji ograniczającej pozwolenie zintegrowane. Spółka wskazała na możliwość jedynie redukcji liczby godzin pracy emitorów z grupy 4 oraz 5, tj. Komin Hali Odlewni Nr 1 (E-5/5; E-5/6; E-5/3; E-5/4; E-5/1; E-5/2) t Komin Hali Odlewni Nr 2 (E-4/8; E-4/6; E-4/4; E-4/2; E-4/1; E-4/3; E-4/5; E-4/7) z 4 160 godzin rocznie do 2 080 godzin rocznie oraz to, że Spółka nie wnioskowała o ograniczenie liczby godzin pracy emitora E-2/3. Ponadto Spółka zauważyła, że do obowiązku monitoringu dotyczącego emitorów grupy 4 i grupy 5 została dodana substancja - kwas p-toluenosulfonowy, dla której brak jest akredytowanej metody pomiaru, a zatem Spółka nie miałaby możliwość przeprowadzenia pomiarów tej substancji. Decyzją z dnia 16 grudnia 2024 r. znak: WOŚ.II.7221.3.2024.PM Marszałek w punkcie I ograniczył pozwolenie zintegrowane na prowadzenie instalacji do odlewania metali żelaznych o zdolności produkcyjnej ponad 20 ton wytopu na dobę, udzielone decyzją Marszałka z dnia 8 grudnia 2023 r. znak: WOŚ.II.7222.37.2023.PM, poprzez: - skrócenie maksymalnego czasu pracy dwóch żeliwiaków koksowych nr 1 i 2 do wytopu żeliwa (emitor E-2/3) z 3 640 godzin rocznie, jak określono w pozwoleniu zintegrowanym, do 2 080 godzin rocznie (do czasu realizacji działań określonych w dziale II decyzji ograniczającej); - skrócenie maksymalnego czasu pracy emitorów w Hali odlewni Nr 1 (emitory: E-5/5; E-5/6; E-5/3; E-5/4; E-5/1; E-5/2) oraz w Hali formierni ręcznej Nr 2 (E-4/8; E-4/6; E-4/4; E- 4/2; E-4/1; E-4/3; E-4/5; E-4/7) z 4 160 godzin rocznie, jak określono w pozwoleniu zintegrowanym, do 2 080 godzin rocznie; Powyższe skutkowało zmianami następujących punktów decyzji z dnia 8 grudnia 2023 r,: punkt II.1.1, "Instalacja do odlewania metali żelaznych, punkt V.l.l. "Wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza z instalacji do odlewania metali żelaznych, punkt VI.2. "Monitoring emisji do powietrza", punkt 11.1.1.1.4. "Zalewanie form", a także punkt V.3.1. "Charakterystyka źródeł hałasu". W pozostałej części decyzję z dnia 8 grudnia 2023 r. znak: WOŚ.II.7222.37.2023.PM Marszałek pozostawił bez zmian. W pkt 11 decyzji z dnia 16 grudnia 2024 r. znak: WOŚ.II.7221.3.2024.PM Marszałek nakazał Spółce: niezwłoczne wdrożenie skutecznego systemu filtracji gazów odlotowych na emitorze E-2/3, jednak nie później niż do końca drugiego kwartału 2025 r.; niezwłoczne zamontowanie, uruchomienie i kalibrację urządzenia filtrującego gazy odlotowe na emitorze E-2/3, jednak nie później niż do końca drugiego kwartału 2025 r.; wystąpienie z wnioskiem o zmianę warunków udzielonego pozwolenia zintegrowanego z dnia 8 grudnia 2023 r. znak: WOŚ.II.7222.37.2023.PM w zakresie dostosowania do stanu zgodnego z faktycznym, to jest uwzględniającym wyżej wymienione działania związane z ograniczeniem uciążliwości odorowej powstającej na emitorze E-2/3 w terminie nie późniejszym niż do dnia 30 kwietnia 2025 r. Marszałek wyjaśnił dalej, że decyzja ta ma charakter ograniczający pozwolenie zintegrowane dla eksploatowanej przez Spółkę instalacji do odlewania metali żelaznych o zdolności produkcyjnej ponad 20 ton wytopu na dobę, która w myśl art. 195 Poś jest eksploatowana z naruszeniem warunków tego pozwolenia, co zostało potwierdzone w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Marszałek zaznaczył, że Spółka powinna prowadzić działalność w taki sposób, aby jej działania nie były uciążliwe dla otoczenia, nie wykraczały poza granice terenu, do którego ma ona tytuł prawny, a przede wszystkim nie powodowała uciążliwości odorowej dla mieszkańców B.. Spółka złożyła odwołanie od decyzji Marszałka z dnia 16 grudnia 2024 r. W toku postępowania odwoławczego Minister Klimatu i Środowiska (dalej: Minister, Organ odwoławczy) podtrzymał ustalenia stanu faktycznego przedstawione przez Marszałka w decyzji z 16 grudnia 2024r. Ponadto Minister wskazał, że Spółka zdecydowała się na ograniczenie źródła o największym udziale emisji w trybie pilnym oraz planuje wdrożenie rozwiązań mających na celu ograniczenie uciążliwości zapachowych na emitorze E-2/3. W tym zakresie Spółka podała też harmonogram działań oraz wskazała na potrzebę dostosowania posiadanego przez Spółkę pozwolenia zintegrowanego. W ocenie Ministra, biorąc pod uwagę złożone przez Spółkę wyjaśnienia oraz zadeklarowane przez Spółkę działania, Marszałek zasadnie podjął decyzję o ograniczeniu, a nie o cofnięciu pozwolenia zintegrowanego. Minister zauważył, że Spółka w decyzji Marszałka została zobowiązana do wdrożenia skutecznego systemu filtracji gazów odlotowych, w tym zamontowania urządzenia filtrującego gazy odlotowe na emitorze E-2/3, a także wystąpienia z wnioskiem o zmianę warunków udzielonego pozwolenia zintegrowanego z dnia 8 grudnia 2023 r. w zakresie dostosowania do stanu zgodnego z faktycznym, uwzględniającym wskazane działania związane z ograniczeniem uciążliwości odorowej powstającej na emitorze E-2/3. Ograniczenie to ma, więc na celu zmniejszenie uciążliwości odorowej zakładu do czasu wdrożenia nowego rozwiązania do filtracji gazów odlotowych na emitorze E-2/3. Dalej Minister powołał się na art. 195 ust. 1 pkt 1 p.o.ś i wskazał, że celem decyzji wydanej w oparciu o art. 195 p.o.ś jest wyłącznie ograniczenie uprawnień wynikających z pozwolenia zintegrowanego w sytuacji, gdy eksploatacja instalacji jest prowadzona z naruszeniem warunków pozwolenia, innych przepisów ustawy lub ustawy o odpadach. Decyzja taka nie ma natomiast na celu wprowadzania do pozwolenia zintegrowanego zapisów związanych ze zmianami w instalacji, co wynika z zapisów tego punktu zaproponowanego przez Spółkę. Dalej organ odwoławczy odniósł się do zarzutu podniesionego w odwołaniu dotyczącego uciążliwości odorowej i prowadzonej przez spółkę działalności. Minister zauważył, że odlewnie należą do przedsięwzięć, których funkcjonowanie może wiązać się z ryzykiem powstawania uciążliwości zapachowych a nadto z akt sprawy wynika, że były liczne zgłoszenia i skargi związane z uciążliwością odorową odlewni prowadzonej przez Spółkę. Minister zauważył również, że przeprowadzone na zlecenie Spółki badania i analizy emisji z emitora E-2/3 (załączone do pisma Spółki z dnia 1 lipca 2024 r.) wskazują, że emisja z emitora E-2/3 nie przebiega w sposób stabilny, w szczególności następuje duża zmienność rzędu 3-krotnie wyższych stężeń w stosunku do średniej w zidentyfikowanych "pikach". Wykonano w związku z tym dwa odrębne modelowania, gdzie wariantem podstawowym jest wariant, który zakłada uwzględnienie emisji uzyskanej z pomiaru, natomiast drugi wariant (maksymalny) stanowi wariant, w którym uwzględniono tzw. "piki" emisji, czyli zwiększono emisję uzyskaną na podstawie badań 3-rotnie (zgodnie z różnicą średniej emisji do największej). Na podstawie wykonanych badań stwierdzono, że wszystkie zanieczyszczenia mieszczą się w granicach dopuszczalnych wartości odniesienia zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem; wyniki wskazują, że wartość stężenia zanieczyszczeń na terenach zabudowanych przekracza wartości progu wyczuwalności zapachowej na terenach zabudowanych, czyli zanieczyszczenia gazowe (aldehyd octowy, siarkowodór, trimetyloaina) emitowane w takiej ilości mogą powodować uciążliwość zapachową w wariancie maksymalnym. Minister nie zgodził się z zawartymi w odwołaniu zarzutami Spółki uznając je za bezzasadne. Organ odwoławczy wskazał na konkluzje BAT wynikające z decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2024/2974 z dnia 29 listopada 2024 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w sprawie emisji przemysłowych, w odniesieniu do sektora kuźni i odlewni. Zdaniem Ministra opublikowanie konkluzji BAT wiąże się z koniecznością przeprowadzenia przez Marszałka procedury określonej w art. 215 p.o.ś, polegającej na analizie warunków pozwolenia zintegrowanego, a następnie, w przypadku gdy analiza wykaże konieczność zmiany pozwolenia zintegrowanego, przekazaniu prowadzącemu instalację informacji o konieczności dostosowania instalacji do wymagań określonych w konkluzjach BAT, a także wezwaniu prowadzącego instalację do wystąpienia z wnioskiem o zmianę pozwolenia. Organ odwoławczy stwierdził, że konkluzje BAT, nie zwalniają Spółki z prowadzenia instalacji w sposób najmniej uciążliwy dla środowiska jako całości i w sposób zgodny z warunkami ustalonymi w pozwoleniu zintegrowanym, w tym również w zakresie ograniczenia uciążliwości oborowych. Skargę na powyższą decyzję wniosła H. sp. z o.o z siedzibą w B. reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego - przez niewywiązanie się przez Ministra z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności przez niezebranie całego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem, że zgłaszana uciążliwość odorowa ma źródło w działalności zakładu Skarżącej - co skutkowało wydaniem Decyzji utrzymującej decyzję w przedmiocie ograniczenia Pozwolenia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w toku rozpatrywania sprawy Minister nie wywiązał się z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez niezebranie całego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny. W konsekwencji nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co skutkowało błędnym uznaniem, że zgłaszana uciążliwość odorowa ma źródło w działalności zakładu Skarżącej. W rezultacie powyższe skutkowało wydaniem decyzji utrzymującej decyzję w przedmiocie ograniczenia Pozwolenia. Zdaniem Skarżącej Minister nie dokonał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności nie wyjaśnił, czy zgłaszana uciążliwość odorowa ma źródło w działalności zakładu Skarżącej. Minister nie przeprowadził żadnego dowodu wskazującego na związek pomiędzy zgłaszanymi uciążliwościami a działalnością zakładu Skarżącej. W ocenie Skarżącej sama liczba skarg nie stanowi dostatecznej podstawy uzasadniającej ograniczenie pozwolenia, w rozpatrywanej sprawie Minister nie dysponował dostatecznym dowodem na istnienie związku między zgłaszanymi uciążliwościami a działalnością zakładu Skarżącej. Zwrócono uwagę również, że wskazany przez Ministra ogólny charakter branży odlewni nie może zastępować przeprowadzenia odpowiedniego dowodu na okoliczność związku pomiędzy zgłaszanymi uciążliwościami a działalnością zakładu Skarżącej. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Minister Klimatu i Środowiska wniósł oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W myśl art. 183 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 647 ze zm. – dalej "P.o.ś."). o wygaśnięciu, cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia na eksploatację instalacji (w tym pozwolenia zintegrowanego) orzeka organ właściwy do wydania pozwolenia. W rozdziale 3 działu IV Prawa ochrony środowiska, określono ogólne warunki lub przesłanki wygaśnięcia, cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia na wprowadzanie substancji lub energii do środowiska. I tak przesłanki do cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia, ustawodawca uregulował w przepisach art. 194, art. 195 i art. 196 Prawa ochrony środowiska. Zgodnie z art. 194 ust. 1 P.o.ś., pozwolenie podlega (obligatoryjnie) cofnięciu lub ograniczeniu bez odszkodowania, jeżeli instalacja nie jest należycie eksploatowana, przez co stwarza zagrożenie pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Jednocześnie, w myśl przepisu art. 195 ust. 1 pkt 1 P.o.ś., pozwolenie może być cofnięte lub ograniczone bez odszkodowania, jeżeli eksploatacja instalacji jest prowadzona z naruszeniem warunków pozwolenia, innych przepisów ustawy lub ustawy o odpadach. W takim przypadku, przed wydaniem decyzji w przedmiocie ograniczenia pozwolenia, organ wzywa prowadzącego instalację do usunięcia naruszeń w oznaczonym terminie (art. 195 ust. 2 Prawo ochrony środowiska). Zgodnie z art. 199 Prawo ochrony środowiska, postępowanie w przedmiocie m. in. ograniczenia pozwolenia wszczyna się z urzędu albo na wniosek prowadzącego instalację lub zainteresowanego jej nabyciem. W rozpoznanej sprawie podstawę ograniczenia pozwolenia stanowił właśnie art. 195 ust. 1 pkt 1 P.o.ś., w myśl którego że podstawą uruchomienia procedury ograniczenia zezwolenia, o którym mowa w przepisach P.o.ś., w tym pozwolenia zintegrowanego, jest zachowanie posiadacza odpadów, który: narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem; działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, bądź narusza przepisy ustaw P.o.ś. albo ustawy o odpadach. W razie stwierdzenia takiego zachowania organ ma obowiązek, wezwać prowadzającego instalację do usunięcia naruszeń. Wezwanie to nie przyjmuje ani formy decyzji ani postanowienia – jest zwykłym pismem skierowanym do posiadacza odpadów. Jeżeli ten zastosuje się̨ do wezwania i usunie nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, sprawa na tym skończy. Jeżeli jednak nie zastosuje się̨ on do wezwania i nadal narusza przepisy ustawy (ustaw) lub działa niezgodnie z zezwoleniem, organ właściwy wydaje decyzję administracyjną o ograniczeniu zezwolenia. Postępowanie o wydanie takiej decyzji wszczyna się̨ z urzędu lub na wniosek (np. organizacji ekologicznej). Postępowanie kończy się wydaniem decyzji od której przysługuje odwołanie, zgodnie z przepisami k.p.a. Wskazane wyżej wezwanie do usunięcia naruszeń stanowi etap postępowania w sprawie cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia. Podkreślić należy, że wezwanie to nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ma ono bowiem charakter incydentalny, stanowiący jeden z elementów zmierzających do wydania decyzji na podstawie art. 195 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wobec powyższego stwierdzić należy, że strona ma możliwość zakwestionowania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę̨ wystosowanie do strony wezwania do usunięcia naruszeń w odwołaniu od decyzji cofającej lub ograniczającej zezwolenie, czy też skardze od orzeczenia kończącego postępowania. W rozpoznanej sprawie, jak wynika z akt sprawy, postępowanie administracyjne na podstawie art. 195 § 1 ust. 1 P.o.ś. zostało wszczęte przez Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego (pismo z 3 lipca 2024 r., znak WOŚ.II.7221.3.2024.PM), wobec braku dostosowania przez Skarżącą instalacji do warunków posiadanego zezwolenia zintegrowanego. Wezwanie w trybie art. 195 ust. 2 P.o.ś. zawiera się w piśmie z 20 lutego 2024 r. znak WOŚ.II.7221.3.2024.PM. Pomimo upływu wyznaczonego terminu (sześciotygodniowego) Skarżąca nie zastosowała się do wezwania do zastosowania się przez Skarżącą do warunków posiadanego pozwolenia zintegrowanego, które – jak wskazał organ i co wynika z treści ww. pozwolenia – uwzględniało wdrożenie przez Skarżącą zmian techniczno- technologicznych, w szczególności montaż centralnej instalacji odciągowej z hali zalewu i hali formierni wraz z filtrem węglowym (emitor E-9), mających na celu ograniczenie emisji substancji złowonnych do powietrza. Nie jest zatem istotą postepowania zakończonego zaskarżoną do Sądu decyzją, stwierdzona uciążliwość działania instalacji Skarżącej, ale ustalenie, że Skarżąca prowadzi instalację z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu. Przy tym Skarżąca nie zakwestionowała ustaleń organu w tym zakresie, a jedynie podnosi, że zgłaszane uciążliwości odorowe nie są wynikiem działalności zakładu. Jak jednak wynika ze znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów, to nie uciążliwości mające źródło w działaniu instalacji są podstawą do ograniczenia pozwolenia zintegrowanego. Stąd zarzut ten jest niezrozumiały. Podobnie jak w tym kontekście niezrozumiały jest także twierdzenie, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji oparte zostało w głównej mierze o niepotwierdzone i niepoparte badaniami doniesienia i zgłoszenia lokalnej społeczności. Minister w zaskarżonej decyzji wskazywał jedynie, że przekazana przez Marszałka wraz z odwołaniem dokumentacja sprawy potwierdzała, iż w zakresie uciążliwości odorowej odlewni żeliwa eksploatowanej przez Spółkę zgłaszane były skargi lokalnej społeczności oraz kierowana była liczna korespondencja przez lokalny Samorząd B.. Konkludując, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Mając to wszystko na uwadze, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, należało orzec jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.