IV SA/Wa 9/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić Skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W piśmie z 4 grudnia 2016 r. Z. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]. Sekretariat Wydziału IV Sądu w piśmie z 17 lutego 2017 r. przesłał Skarżącej odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z 16 lutego 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł., w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia doręczono Skarżącej w dniu 13 marca 2017 r. W dniu 17 marca 2017 r. Skarżąca uiściła wpis od skargi w kwocie 200 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Stosownie zaś do art. 220 § 3 Ppsa Sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała opłacie sądowej w kwocie 300 zł, którą strona na wezwanie Sądu winna była opłacić. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca, mimo wyraźnego określenia wysokości wpisu w zarządzeniu Przewodniczącej Wydziału IV uiściła wpis w niepełnej wysokości – jedynie 200 zł. Na marginesie należy wskazać, że w treść wniesionej skargi sama Z. K. wskazała wysokość wpisu sądowego w prawidłowej kwocie 300 zł. Mimo to uiściła wpis w nieprawidłowej wysokości . W tym stanie rzeczy na podstawie art. 220 § 3 Ppsa należało orzec jak w pkt 1 sentencji. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.