IV SA/Wa 90/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia NSA –Otylia Wierzbicka po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi następcy prawnego J. N. - H. K. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 1991 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania postanawia: – umorzyć postępowanie sądowe. J. N. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 1991 r. w przedmiocie wymeldowania. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 1992 r. postępowanie sądowe w sprawie zostało zawieszone przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na śmierć skarżącej J. N. Następnie w sprawie ustalono, iż następcą prawnym po zmarłej skarżącej jest jej córka H. K. Wobec powyższego postępowanie sądowe, stosownie do art. 128 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zwana dalej P.p.s.a.), zostało podjęte postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2009 r. Następca prawny skarżącej H. K. pismem z dnia 14 stycznia 2009 r. cofnęła skargę. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że dokonane w/w pismem procesowym cofnięcie skargi jest dopuszczalne oraz skuteczne w świetle przepisu art. 60 ustawy P.p.s.a, zgodnie z którym, w przypadku cofnięcia skargi przez skarżącego Sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne tylko w sytuacji, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.