IV SA/Wa 900/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: asesor WSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r. znak [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego postanawia: - odrzucić skargę Z. w W., w piśmie z dnia [...] kwietnia 2006 r., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r. znak [...] o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] udzielającej Z. w W. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych dla potrzeb realizacji inwestycji budowlanej pn.[...] , na odcinku od węzła "[...], i przekazaniu sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Sąd zważył, co następuje. Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Prawo złożenia skargi nie przysługuje zatem organowi administracji publicznej, który pozostając w strukturze instancyjnej organów orzekających w danej sprawie, wydał decyzję w pierwszej instancji, ponieważ wydając decyzję administracyjną, organ nie kieruje się własnym interesem prawnym, jak również nie kieruje się interesem prawnym podmiotu, który reprezentuje, lecz wykonuje zadanie z zakresu administracji publicznej nałożone na ten organ w stosownych przepisach prawa stanowiących podstawę do wydania decyzji. Organ taki ma obowiązek wydania decyzji zgodnej z prawem niezależnie od tego, czy pozostaje z jej adresatem w stosunkach uzależnionych od treści decyzji. Przedmiotem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r., zaskarżonej przez Z. w W, jest decyzja Prezydenta miasta W. z dnia [...] grudnia 2005 r. wydana na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz. 1229, ze zm.), w ramach wykonywania przez Prezydenta miasta W. funkcji starosty realizującego ustawowe zadania z zakresu administracji rządowej. W zakresie więc, w jakim Prezydent miasta W. jako organ jednostki samorządu terytorialnego, wykonuje funkcję organu administracji publicznej – zarówno z zakresu zadań własnych, jak i zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, nie jest uprawniony do reprezentowania interesu prawnego jednostki samorządu terytorialnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie posiada również takich uprawnień jednostka organizacyjna, która wykonuje uprawnienia Prezydenta miasta W., działając w granicach jego kompetencji. Z. w W., według §2 pkt 1 i 2 Statutu Z., nadanego uchwałą Nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] grudnia 2004 r. ([...]), jest jednostką organizacyjną miasta W. nie posiadającą osobowości prawnej, prowadzoną w formie jednostki budżetowej, przy pomocy której Prezydent miasta W. wykonuje swoje obowiązki jako zarządca dróg publicznych krajowych (z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych), wojewódzkich i powiatowych. Powołany status prawny Z. w W., jako jednostki organizacyjnej bez osobowości prawnej, wykonującej zadania Prezydenta miasta W., będącego zarządcą wszystkich dróg publicznych w obszarze Miasta W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, wynika także z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086, ze zm.). Według zaś §7 pkt 1 Statutu Z. w W., pracą Z. kieruje Naczelny Dyrektor, z którym stosunek pracy nawiązuje i rozwiązuje oraz udziela niezbędnych pełnomocnictw i upoważnień Prezydent miasta W.. Z powyższego wynika, iż Z. w W. jest jednostką organizacyjną wykonującą ustawowe i statutowe zadania Prezydenta miasta W., której pracownicy działają w granicach upoważnień i pełnomocnictw udzielonych przez Prezydenta miasta W.. Z. w W. wywodzi więc wszystkie swoje uprawnienia od Prezydenta miasta W., nie posiadając odrębnych, samodzielnych uprawnień. Skoro więc Prezydent miasta W., działając w sprawie, jako organ pierwszej instancji, nie ma własnego interesu prawnego, w rozumieniu art. 50 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sposobie jej rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji, to również Z. w W., jako jednostka organizacyjna wykonująca zadania Prezydenta miasta W., działając w granicach udzielonych przez niego upoważnień i pełnomocnictw, nie posiada własnego interesu prawnego uprawniającego do złożenia skargi na rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Nie mogą bowiem być przedmiotem upoważnienia te kompetencje, które nie przysługują organowi upoważniającemu. Brak interesu prawnego skarżącego czyni złożoną skargę niedopuszczalną, dlatego na podstawie art. 58 §1 pkt 6 w zw. z art. 58 §3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji.