IV SA/Wa 901/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego - oddala skargę - Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] marca 2011r. - zaskarżonym skargą przez A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - po rozpatrzeniu zażaleń wniesionych przez wymienionego skarżącego i Stowarzyszenia "W." na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z maja 2009 r. uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...], położonej w obrębie F., w miejscowości F., gmina G. - umorzył postępowanie zażaleniowe. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, iż pismem z 18 lutego 2009 r. Burmistrz G. - na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. o uzgodnienie wyżej przedstawionego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem z maja 2009r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. uzgodnił ww projekt decyzji o warunkach zabudowy. Na przedmiotowe postanowienie zażalenie złożyli: A. S. (pismo z 18 maja 2009 r.) i Stowarzyszenie "W." (pismo z 18 maja 2009 r.). W wyniku rozpoznania zażalenia Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podał, iż organ prowadzący postępowanie odwoławcze zobowiązany jest do stosowania przepisów prawnych obowiązujących w dacie orzekania przez ten organ. W dniu 17 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W myśl art. 70 pkt 6 lit. b tejże ustawy, przepis art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym otrzymał brzmienie: "uzgodnień, o których mowa w ust, 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane". Przywołany przepis na mocy art. 64 ust. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Wprowadzona do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana ogranicza zatem krąg podmiotów, które mogą wnieść zażalenie na postanowienie organu uzgadniającego działającego w trybie art. 106 K.p.a., tylko do inwestora. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera jednak definicji pojęcia "inwestor". W związku z tym wskazać należy, iż zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Do procedury ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie art. 64 ust. 1 ww ustawy, do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się art. 52 tej ustawy. Wobec powyższego przyjąć należy, że inwestorem jest wnioskodawca występujący o ustalenie warunków zabudowy. Powyższe oznacza, iż uprawnienie pozostałych stron postępowania do wniesienia zażalenia od postanowień uzgodnieniowych zostało z woli ustawodawcy wyłączone. Przepis wyłączający uprawnienie innych niż inwestor stron postępowania do wnoszenia zażalenia od postanowień wydanych w trybie art. 106 K.p.a. nie określa granic czasowych ich wydania. W takiej sytuacji, przy jednoczesnym braku stosownych przepisów przejściowych, powyższa regulacja dotyczy również tych zażaleń, które zostały wniesione i nie zostały rozpatrzone przed dniem wejścia w życie omawianej zmiany ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wprowadzonej ustawą o wspieraniu rozwoju usług sieci telekomunikacyjnych. W związku z tym niedopuszczalne jest merytoryczne rozpoznanie tych zażaleń przez organ wyższego stopnia, który zobowiązany jest do stosowania przepisów obowiązujących w dacie orzekania. Z przytoczonych wyżej względów prowadzone przez organ wyższego stopnia postępowanie odwoławcze powinno być umorzone jako bezprzedmiotowe. W przedmiotowej sprawie wnioskodawcą i jednocześnie inwestorem jest P. M., co wynika m. in. z projektu decyzji o warunkach zabudowy. Zażalenie na postanowienie wydane w trybie art. 106 k.p.a. przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. wniesione natomiast zostało przez A. S. oraz Stowarzyszenie "W.". Z powyższego wynika, iż ww zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji, nie zostały wniesione przez wnioskodawcę (inwestora) tylko przez inne strony postępowania i w związku z tym, w świetle aktualnie obowiązującego art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, merytoryczne rozpatrzenie tych zażaleń przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska okazało się niedopuszczalne. Ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych zawiera przepis przejściowy zawarty w art. 80, zgodnie z którym do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Przepis ten daje możliwość stosowania przepisów poprzednio obowiązujących, zgodnie z którymi zażalenie może być wniesione przez wszystkie (w tym inne niż inwestor) strony postępowania, ale możliwość taką uzależnia od inicjatywy (wniosku) inwestora złożonego najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, tj. do 17 września 2010 r. W aktach sprawy brak stosownego wniosku inwestora o rozpatrzenie sprawy w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy, w związku z czym organ odwoławczy miał obowiązek orzec w oparciu o przepisy nowe, które nie dają możliwości skutecznego wnoszenia zażalenia przez inne strony postępowania niż inwestor (wnioskodawca). A. S. w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako naruszającego prawo. Podniósł, iż postanowienie organu drugiej instancji zostało wydane z naruszeniem: - art. 80 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na błędną wykładnię tych przepisów, - art. 2 Konstytucji RP z uwagi na uchybienie zasadzie demokratycznego państwa prawa oraz wynikającym z niej zasadom pewności prawa, ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, dookreśloności prawa oraz ochrony interesów w toku. W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż organ odwoławczy po upływie blisko 22 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania zażaleniowego uznał, że jedyną możliwą do przeprowadzenia interpretacją tych przepisów jest ustalenie, że podmiotom innym niż inwestor zażalenie na postanowienie wydane przez organ pierwszej instancji nie przysługuje. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w ogóle nie ustosunkował się do faktu, że czynność wniesienia zażalenia została zrealizowana na ponad rok przed zmianą stanu prawnego i gdyby organ ten dotrzymał terminu z art. 35 § 3 w zw. z art. 144 K.p.a., wówczas nie musiałoby dojść do ograniczenia w tak drastyczny sposób praw innych podmiotów niż inwestor w tym postępowaniu. Zdaniem skarżącego możliwe było przeprowadzenie innej wykładni przepisów mających znaczenie w sprawie, która to wykładnia pozwoliłaby na przejście do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Dalej skarżący także podkreślił, że w przedmiotowym wypadku chodzi o publiczne prawo podmiotowe innych stron niż inwestor w tym postępowaniu, to jest o prawo określone w art. 78 Konstytucji RP. Ograniczenie praw i wolności człowieka i obywatela gwarantowanych konstytucyjnie może mieć miejsce wyłącznie w sposób wskazany w art. 31 ust 3 Konstytucji RP. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie zażaleniowe było rozważenie granic art. 80 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przez interpretację na zgodność tego artykułu z Konstytucją RP. Zdaniem skarżącego brak przepisów przejściowych co do szczególnej kwestii wniesionego już zażalenia, winien być czynnikiem przemawiającym za poszanowaniem przez organ drugiej instancji prawa strony i za kontynuowaniem postępowania już rozpoczętego według prawa poprzedniego, jako korzystniejszego dla strony. Rozstrzygnięcie odmienne - prowadzące do pozbawienia strony przysługującego jej prawa, gdy dokonała ona prawidłowo wszelkich "czynności niezbędnych w tym zakresie - prowadzić musi do naruszenia art. 80 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący uważa, iż analizując problemy zaistniałe w omawianej sprawie w związku ze zmianą przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym można wskazać, że istnieją podstawy by zgodnie z art. 124 § 1 pkt 5 P.p.s.a. sąd przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie zawiesił postępowanie z urzędu i przedstawił pytanie prawne Trybunałowi Konstytucyjnemu dotyczące przynajmniej dwóch kwestii, tj.: 1) zgodności art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu nadanym art. 70 pkt 6 ppkt b ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z art. 2, art. 21 ust 1 i art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 45 ust. 1 w związku z art. 78 Konstytucji RP; 2) zgodności art. 80 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z art. 2 Konstytucji RP. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy zakreślonej skargą, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] marca 2011 r. odpowiada prawu. W myśl art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) - dalej w skrócie: u.p.z.p.], decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, w tym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Przy czym treść art. 53 ust. 4 u.p.z.p. należy odczytywać w związku z normą art. 64 ust. 1 tej ustawy, która stanowi, iż przepisy m. in. art. 53 ust. 3 - 5a stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Dalej należy powtórzyć za organem, iż ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych [(Dz. U. Nr 106, poz. 675) - zwaną dalej: ustawą o rozwoju usług] wprowadziła zmianę do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istotną z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy. W myśl art. 70 pkt 6 lit. b tej ustawy, art. 53 ust. 5 u.p.z.p. otrzymał brzmienie: "Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane." Ustawa o wspieraniu rozwoju usług - zgodnie z art. 87 - weszła w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 29, który wszedł w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia. Oznacza to, iż zaczęła obowiązywać od 17 lipca 2010 r. (data aktu - 7 maja 2010 r., data ogłoszenia - 16 czerwca 2010 r.) i od tego też dnia obowiązuje art. 53 ust. 5 u.p.z.p. o treści wyżej przywołanej. W świetle powyższego od dnia 17 lipca 2010 r. wyłączona została możliwość wniesienia zażalenia przez inną osobą bądź podmiot aniżeli sam inwestor na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei wniesione zażalenia przed tą datą, a nierozpoznane do dnia wejścia w życie omawianej ustawy, nie mogły zostać merytorycznie rozpoznane. Organ odwoławczy obowiązany był stosować przepisy aktualne w dniu wydawania aktu administracyjnego. I chociaż można powiedzieć, iż wyjątek od tej zasady wprowadził art. 80 ustawy o wspieraniu rozwoju usług, bowiem zgodnie z jego brzmieniem do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług decyzją ostateczną przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy. Niemniej jednak w aktach sprawy brak stosownego wniosku inwestora. Zatem właściwie w sprawie zastosowano regulację ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu nadanym ustawą o wspieraniu rozwoju usług i uznano, że zażalenie skarżącego nie może być rozpoznane merytorycznie. W konsekwencji umorzono postępowanie zażaleniowe. W kontekście treści skargi wskazać należy, iż : - po pierwsze skarżący przedstawiając swój pogląd powołuje się na art. 78 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Tymczasem to właśnie art. 78 Konstytucji formułuje wyjątek od ogólnej zasady ustanawiającej prawo każdej ze stron do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, bowiem w zadaniu drugim stanowi, iż od tej zasady wyjątki określa ustawa. Wyraźnym odzwierciedleniem ustanowionego konstytucyjnie wyjątku jest regulacja art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Idąc dalej, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla [...] ochrony praw innych osób. Sporna zmiana ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miała na celu wprowadzenie ułatwień w procesie inwestycyjnym, w szczególności przyspieszenie wieloetapowego procesu inwestycyjnego. Z tej też przyczyny ustawodawca zdecydował, że na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnych (uzgodnieniowych) w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy możliwe jest ograniczenie dotychczasowej roli innych stron postępowania poza inwestorem. Aktualne uregulowania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ograniczające podmiotowe uprawnienia do wniesienia zażalenia na postanowienie uzgadniające jednak nie wyłączają celu uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji planowanych na obszarach objętych ochroną na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody. To właśnie zadaniem organów właściwych w sprawie uzgodnienia jest ochrona przyrody w zakresie szczególnych jej form, w tym i parku krajobrazowego, jak w sprawie. Nadto przedmiotowa regulacja nie pozbawiła stron postępowania prawa wniesienia odwołania od decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a jedynie zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzgodnień. Takie uregulowanie prawne powoduje, że strony inne niż inwestor nie mogąc wnieść zażalenia w toku postępowania mają możliwość wykazania wadliwości dokonanych uzgodnień na etapie wnoszenia odwołania od decyzji podnosząc istotny wpływ wadliwych uzgodnień na wynik sprawy. To uprawnienie - w ocenie Sądu - wynikać będzie z art. 142 K.p.a., który w stosunku do stron innych niż inwestor będzie miał zastosowanie. Ostateczna decyzja może być z kolei przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego przez każdą ze stron postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Oznacza to, iż w istocie - wbrew twierdzeniu skarżącego - nie doszło do ograniczenia ochrony praw osób trzecich - właścicieli sąsiednich nieruchomości w toku całego procesu inwestycyjnego. Właściciele nieruchomości sąsiednich, o ile przejawiają troskę o przedmiot ich własności, mogą bowiem w pełni uczestniczyć w postępowaniu głównym, tj. dotyczącym ustalenia warunków zabudowy jako strony, korzystając z wszelkich uprawnień wynikających z tego statusu; - po drugie Sąd również podziela interpretację art. 80 ustawy zmieniającej dokonaną przez organ odwoławczy. Prawidłowe odczytanie postanowienia wynikającego z tego przepisu wskazuje, że wymagane oświadczenie inwestora wywarłoby wpływ na całość postępowania toczącego się w przedmiocie warunków zabudowy, w tym także na rozstrzygnięcie kwestii incydentalnych, czyli związanych z wymaganymi uzgodnieniami, które są częścią postępowania głównego - warunków zabudowy. Z uwagi na brzmienie wskazanego przepisu intertemporalnego nie można wywodzić, że dopuszczalność merytorycznego rozpatrzenia przez organ odwoławczy zażalenia skarżącego mogłaby wynikać z faktu, że skarżący wniósł zażalenie w okresie, w którym takie uprawnienie procesowe mu przysługiwało. W związku z niezastrzeżeniem przez ustawodawcę, że przepisy w wersji sprzed nowelizacji stosuje się do wszystkich zażaleń wniesionych przed jej wejściem w życie oraz w związku z niewniesieniem przez inwestora o kontynuowanie postępowania według dotychczasowych regulacji, uznać należy, że wspomniane wyżej uprawnienie skarżącego oraz innych stron postępowania wygasło w jego toku. Zaś obowiązek uwzględnienia przez organ odwoławczy zmiany w toku postępowania administracyjnego brzmienia art. 53 ust. 5 u.p.z.p. jest konsekwencją zasady praworządności zawartej zarówno w art. 7 Konstytucji RP, jak i w art. 6 K.p.a. Skoro w obecnym stanie prawnym możliwość wnoszenia zażaleń od omawianego rodzaju postanowień przysługuje wyłącznie inwestorowi, to nie ma również podstaw do merytorycznego rozpoznawania zażaleń wniesionych w okresie wcześniejszym przez inne podmioty. Ustawodawca bowiem w sposób wyraźny uprawnienie takie zarezerwował wyłącznie dla inwestora (art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w brzmieniu nadanym art. 70 pkt 6 lit. b ustawy zmieniającej); - po trzecie odnośnie podniesionego przez skarżącego zarzutu niezgodności znowelizowanych przepisów z Konstytucją, należy stwierdzić, iż co do zasady orzekanie o zgodności ustaw z Konstytucją, jak również aktów wykonawczych z ustawami należy do Trybunału Konstytucyjnego (art. 188 Konstytucji RP). Skład orzekający sądu administracyjnego może dokonywać oceny zgodności aktów normatywnych z Konstytucją w ten sposób, iż powziąwszy uzasadnione wątpliwości odnośnie konstytucyjności danego aktu może w myśl art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym przedstawić Trybunałowi stosowne pytanie prawne, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził jednakże istnienia uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z przepisami Konstytucji RP przepisów wymienionych w treści wnioskowanych przez skarżącego pytaniach prawnych, które wymagałoby od Sądu, jak tego oczekiwał skarżący, wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z takimi pytaniami prawnymi. Dodać jednak należy, iż niezależnie od faktu, że sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego, w trybie wskazanym w art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, skarżący może samodzielnie skorzystać z instytucji wskazanej w art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji; - po czwarte brak ustosunkowania się organu odwoławczego w zaskarżonym postanowieniu do okresu pozostawania w zwłoce w rozpoznaniu zażalenia skarżącego na postanowienie organu pierwszej instancji, która jak obliczył skarżący trwała 22 miesiące, nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy. Natomiast w tej kwestii należy zauważyć, iż w przypadku niezałatwiania sprawy przez organ w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. skarżący miał prawo skorzystania w trakcie postępowania administracyjnego ze stosownych środków prawnych jakie dopuszczały wówczas przepisy prawa. Mianowicie stronie przysługiwało zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a w dalszej konsekwencji skarga na bezczynność - na podstawie art. 3 § 1 pkt 8 P.p.s.a. - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, iż organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył przepisów prawa wskazanych w skardze, a i Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Zatem - na mocy art. 151 P.p.s. – skargę należało oddalić.