IV SA/Wa 902/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant st. spec. Anna Nader, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2016 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oddala skargę W dniu [...].11.2015 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w K. decyzją Nr [...] orzekł o zobowiązaniu pana R. M. do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia w/w decyzji i o zakazie jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemiec nie opuści terytorium Polski w terminie dobrowolnego powrotu określonego w tej decyzji albo przekroczy granicę lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom prawa. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 302 ust. 1 pkt 1 i pkt 7 ustawy o cudzoziemcach, z uwagi na stwierdzenie, że cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane oraz że obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Polski jest niepożądany. Organ stwierdził ponadto, iż wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki wyłączające wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu wskazane wart. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W ustawowym terminie cudzoziemiec złożył odwołanie od ww. decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z [...] stycznia 2016r. [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekł o uchyleniu w/w decyzji w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu oraz w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu, określił termin dobrowolnego powrotu do 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, orzekł o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli w terminie określonym w decyzji strona nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Polski lub przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom praw, oraz utrzymał w mocy w/w decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu organ przytoczył przepisy mające zastosowanie w sprawie i przedstawił stan faktyczny wskazując, że [...].11.2015r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w K. w trakcie kontroli legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zatrzymali w miejscowości L. na ul. [...] obywatela [...] - pana R. M. W wyniku kontroli stwierdzono, iż cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie tj. bez wymaganej ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium. Ponadto ustalono, iż dane cudzoziemca są umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany z terminem obowiązywania wpisu o do dnia 23.10.2018r. Tym samym cudzoziemiec wypełnił przesłanki do zobowiązania go do powrotu zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt. 1 i 7 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach. W trakcie prowadzonych czynności ustalono, że pan R. M. przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 28.05.2014r. na podstawie wizy krajowej o symbolu [...] nr [...] ważnej od 26.05.20 14r. do 31.10.20 14r. Pobyt ten związany był z wykonywaniem przez cudzoziemca pracy w Ośrodku [...] z siedzibą w L. W dniu 27.10.2014r. cudzoziemiec złożył do Wojewody [...] wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...].06.2015r. odmówił udzielenia panu R.M. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Cudzoziemiec złożył od powyższej decyzji w ustawowym terminie odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który decyzją z dnia [...].09.2015r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. W systemie POBYT odnotowano odbiór przez cudzoziemca w dniu [...].10.2015r. w/w decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w związku z powyższym zgodnie z art. 299 ust. 6 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach pan Roman Medvid zobowiązany był do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji tj. najpóźniej w dniu [...].11.2015r., czego cudzoziemiec nie uczynił pozostając nielegalnie w naszym kraju. Z dokonanych ustaleń wynika również, że dane osobowe pana R. M. figurują w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany z terminem obowiązywania wpisu do dnia 23.10.2018r. Wpisu dokonano w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...].10.2014r. skazującym cudzoziemca za czyn z art. 178A § 1 Kodeksu karnego na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat tytułem próby. W związku z powyższym mając na uwadze okoliczności sprawy należy zgodzić się ze stanowiskiem organu I instancji, iż pan R. M. zdawał sobie sprawę, z tego iż jego dane umieszczone są w wykazie osób niepożądanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jednakże nie opuścił tego terytorium. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez pana R. M. przepisów ustawy o cudzoziemcach poprzez jego nielegalny pobyt na terytorium naszego kraju oraz ze względu na fakt figurowania jego danych osobowych w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. W związku z powyższym w sprawie zostały wyczerpane dyspozycje art. 302 ust. 1 pkt 1 i pkt 7 ustawy o cudzoziemcach, stanowiące obligatoryjne przesłanki do wydania wobec cudzoziemca decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Organ zbadał także, czy wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki z art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Dokonując oceny, czy zaskarżona decyzja naruszałaby prawo cudzoziemca do życia rodzinnego, czy prywatnego w pierwszej kolejności wziął pod uwagę skutki, jakie wiążą się z wydaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zaskarżona decyzja orzeka wprawdzie o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu jednak orzeczony zakaz ponownego wjazdu do Polski nie jest bezterminowy - wynosi 3 lata. Ewentualna ingerencja w prawo, o którym mowa wart. 8 Konwencji nie ma zatem charakteru bezterminowego. Ponadto strona odwołania nie wykazała żadnych związków rodzinnych w naszym kraju. W ocenie zatem organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza również prawa cudzoziemca do ochrony życia prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Przyjechał on do Polski ze względów ekonomicznych tj. w celu podjęcia pracy i jego wjazd do naszego kraju nastąpił stosunkowo niedawno tj. w dniu 28.05.2014 r. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika zaś, by wobec cudzoziemca w chwili obecnej zachodziły okoliczności wymienione w art. 303 ust.1 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 348 i art. 351 ww. ustawy, mogące skutkować udzieleniem mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. Odnosząc się do zgłoszonych przez skarżącego w odwołaniu obaw przed powrotem do kraju pochodzenia z uwagi na trwające tam działania zbrojne i grożące mu powołanie do służby wojskowej organ uznał, iż budzą one jego wątpliwości i nie mogą być uwzględnione zważywszy, iż pozostają one w sprzeczności z zeznaniami złożonymi przez cudzoziemca przez organem I instancji co do braku obaw przed powrotem do kraju pochodzenia oraz zagrożeń życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego w związku z tym. Ponadto organ wskazał, że odwołujący nie przedstawił żadnych dowodów na istnienie indywidualnych, realnych przesłanek wystąpienia wobec niego zagrożenia w kraju pochodzenia. Podniesiono także, iż zamieszkuje on w tej części [...], gdzie nie toczyły się żadne walki, a ponadto obywatele tego kraju posiadają możliwość tzw. wewnętrznej migracji bez konieczności wyjazdu do innych krajów. Natomiast odnosząc się do obaw cudzoziemca przez wcieleniem do wojska należy wyjaśnić, iż służba wojskowa należy do jednego z obowiązków obywatelskich na [...] i żadne inne państwo nie jest zobowiązane do umożliwiania obywatelom [...] uchylania się od tego obowiązku. Odnosząc się do zawartej w odwołaniu prośby cudzoziemca dot. udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ wyjaśnił, iż w/w okoliczność nie jest przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego a ponadto, jak wynika z zapisów w dostępnych systemach informatycznych, obecnie przed Wojewodą [...] toczy się postępowanie w sprawie o udzielenie cudzoziemcowi w trybie art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. M. Zarzucił w niej organowi odwoławczemu, że bezpodstawnie uznał, iż nie zachodzą okoliczności uzasadniające pozostawienie go w Polsce ze względów humanitarnych, co naruszyło zasady interpretacji art. 320 ust.1 pkt. 2 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucił, iż została wydana z naruszeniem art. 304 ustawy o cudzoziemcach, gdyż nie został pouczony o możliwości złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i udzielenie mu zezwolenia na pobyt w Rzeczpospolitej Polskiej ze względów humanitarnych i zezwolenia na pracę na terytorium Polski, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców celem ponownego jej rozpoznania. W uzasadnieniu skargi Skarżący stwierdził, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydając w dniu [...] stycznia 2016r. swoją decyzję, niewłaściwie uznał, że jego wyjazd z Polski i zakaz ponownego wjazdu na okres 3 lat nie naraża go na doznanie krzywd, w tym na utratę zdrowia i życia, z uwagi na trwające działania zbrojne na [...]. Skarżący uważa, że względy humanitarne przemawiają za pozostawieniem go w Polsce, aby zagwarantować mu bezpieczeństwo. Skarżący uważa, że przez okres 3 lat, który orzeczono, jako termin zakazu wjazdu do Polski, będzie nieustannie narażony na niebezpieczeństwo utraty zdrowia czy życia. Skarżący uważa, że nie ma żadnej gwarancji, iż przedmiotowy konflikt zbrojny nie rozszerzy się na inne treny [...]. Ponadto zmieniła się na gorsze sytuacja na [...], z uwagi na działania zbrojne [...]. Co prawda w treści uzasadnienia decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał na słowa Skarżącego w Placówce Straży Granicznej w K., ale one nie były przemyślane, a raczej były to odpowiedzi na zadane pytania \v sytuacji stresowej, w jakiej się pierwszy raz w życiu znalazł i to jeszcze w innym Kraju. Skarżący po powrocie do L. przemyślał całą sytuację, a szczególnie wiadomości o udziale [...], co dzieje się blisko [...], na terenie której cały czas są dziania zbrojne przeciwko niej. Skarżący jest pełen obawo swoje zdrowie i życie, w przypadku zmuszenia go do powrotu na [...] Błędne jest także w ocenie skarżącego twierdzenie, że nie zachodzą w stosunku do niego okoliczności uzasadniające udzielenie mu ochrony ze względów humanitarnych. Ponadto "powiedziano" Skarżącemu, że powinien być pouczony zgodnie z art. 304 ustawy o cudzoziemcach o możliwości złożenia wniosku o udzielenie mi ochrony międzynarodowej, a było to obowiązkiem Szefa Urzędu czy już Komendanta Placówki Straży Granicznej. W odpowiedzi na skargę organ odniósł się do podniesionych w skardze zarzutów i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja na narusza przepisów prawa. W sprawie nie jest kwestionowana okoliczność, iż w odniesieniu do skarżącego zastosowanie znajduje art. 302 ust. 1 pkt 1 i 7 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy: - przebywa lub przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane, - obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Stosownie do art. 315 ust. 1 powołanej ustawy, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się także termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji. Art. 318 ust. 1 powołanej ustawy przewiduje z kolei, iż w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu. Zgodnie zaś z ust. 2 pkt 2 ww. przypisu zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której określono terminu dobrowolnego powrotu - na wypadek jeżeli cudzoziemiec w tym terminie nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Stosownie zaś do art. 319 ustawy o cudzoziemcach zakaz, o którym mowa wart. 318 ust. 1, określa się na następujące okresy: 1) od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa wart. 302 ust. 1 pkt 1-3,6, 10,12, 13, 151ub 16; 2) od 1 roku do 3 lat - w przypadkach, o których mowa wart. 302 ust. 1 pkt 4 lub 5; 3) od 3 lat do 5 lat - w przypadkach, o których mowa w alt. 302 ust. 1 pkt 7, 8, 11 lub 14; 4) 5 lat - w przypadkach, o których mowa w mi. 302 ust. 1 pkt 9. W oparciu o powyższe przepisy orzekały organy. Ustalony w tym zakresie stan faktyczny i prawny nie jest przez stronę skarżącą kwestowany. Z akt wynika zaś, że cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie tj. bez wymaganej ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium. Ponadto jego dane są umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany z terminem obowiązywania wpisu o do dnia 23.10.2018r. Tym samym cudzoziemiec wypełnił przesłanki do zobowiązania go do powrotu zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt. 1 i 7 ustawy o cudzoziemcach. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej wart. 302 ust. 1 ustawy podjęcie rozstrzygnięcia takiego jak zaskarżone było co do zasady obligatoryjne. W przypadku spełnienia przesłanek w nim określonych organ jest zobowiązany do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Powyższy pogląd jest ugruntowany zarówno w doktrynie (G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005 s. 130 - 131) jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2002r., II SA 3126/00, lex nr 81779, czy wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006r., II OSK 297106; niepubl.). Skarżący zarzuca jednak organowi odwoławczemu naruszenie: 1. art. 304 ustawy, któro polegać ma na niepouczeniu go przez organ o możliwości złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy. 2. art. 320 ust. 1 pkt. 2 ustawy poprzez błędne uznanie, że względy humanitarne nie przemawiają za pozostawieniem go w Polsce. Odnosząc się do pierwszego zarzutu stwierdzić należy, że z akt sprawy wynika, że w dniu [...].11.2015r. w toku postępowania przed organem I instancji Skarżący został pouczony na piśmie o zasadach i trybie postępowania w sprawie zobowiązania go do powrotu. Pouczenie otrzymał w języku ojczystym, a fakt ten pokwitował własnoręcznym podpisem (k. 15-17 akt organu I instancji). W punkcie 2 w/w dokumentu znajduje się stosowna informacja. Z powyższego wynika zatem, że stawianie w skardze zarzutu naruszenia art. 304 ustawy o cudzoziemcach jest nieuzasadnione. Organ I instancji dochował bowiem wymogu stosownego pouczenia strony o możliwości i skutkach złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Sąd nie uwzględnił także drugiego z zarzutów tj. naruszenia art. 320 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z nim organ, który wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, na wniosek cudzoziemca, w drodze decyzji, może cofnąć zakaz, o którym mowa w mi. 318 ust. 1, jeżeli cudzoziemiec wykaże, że: wykonał obowiązki wynikające z decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub jego ponowny wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innych państw obszaru Schengen ma nastąpić ze względu na uzasadnione okoliczności, zwłaszcza ze względów humanitarnych, lub została mu przyznana pomoc w dobrowolnym powrocie, o której mowa w: art. 334, lub art. 75 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazać należy, że cofnięcie zakazu wjazdu dotyczy zakazu wynikającego z decyzji ostatecznej i w/w przepis nie może mieć zastosowania w toku postępowania w sprawie o zobowiązanie do powrotu. Na takie rozumienie przepisu wskazuje jednoznacznie brzmienie przesłanek uzasadniających cofniecie zakazu. W decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeczenie o zakazie ponownego wjazdu do Polski jest obowiązkiem organu administracji wynikającym z art. 318 ustawy a okres trwania zakazu ustalany jest zgodnie z art. 319 ustawy o cudzoziemcach. Dodać także należy, że zakaz ponownego wjazdu do Polski może być cofnięty na wyraźny wniosek cudzoziemca, poprzez wydanie decyzji administracyjnej a organem właściwym do rozpatrzenia wniosku jest organ, który wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Skarżący po zakończeniu postępowania może ze stosownym wnioskiem wystąpić. Na takie rozumienie art. 320 wskazuje się także w piśmiennictwie prawniczym (por.: P. Dąbrowski w: Ustawa o cudzoziemcach. Komentarz red. Jacek Chlebny. C.H. Beck. Warszawa 2015r. str. 737 -740) W przypadku Skarżącego z uwagi na zaistnienie okoliczności określonej w art. 302 ust. 1 pkt 7 konieczne było zastosowanie art. 319 pkt 3 ustawy na mocy którego długość zakazu mogła wynosić od 3 do 5 lat. Zaskarżona decyzja określa zatem najniższą z przewidywanych długości zakazu wynosząca 3 lata. Tym samym w sprawie nie został naruszony art. 320 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Odnosząc się jednak do podniesionej przez skarżącego kwestii, nieuwzględnienia przez organu możliwości pozostawienia go na terytorium Polski ze względów humanitarnych, z uwagi na jego obawę przed rozszerzeniem konfliktu zbrojnego na terytorium [...], należy wskazać, że Sąd podziela argumentację przedstawioną w tym względzie przez organ odwoławczy. Zgodnie z art. 303 ust. 1pkt. 1 i 2 ustawy, w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy: 1) posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub 2) udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia. Stosownie do art. 348 ustawy Cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub 2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub 3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Na mocy art. 356 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy okoliczność, o której mowa wart. 348 (przesłanki uzasadniające udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych) lub art. 351 (przesłanki uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany) wyjdzie na jaw w postępowaniu w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, w decyzji kończącej to postępowanie rozstrzyga się w przedmiocie udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, a w razie jej nieudzielenia w przedmiocie udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Okoliczności dotyczące Skarżącego, które zostały ustalone w postępowaniu wyjaśniającym nie wskazują aby zachodziła, którakolwiek z w/w przesłanek. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwalał na zastosowanie wobec Skarżącego żadnej z w/w regulacji. Skarżący nie przedstawił jakiegokolwiek argumentu aby można było uznać, iż w jego indywidualnym przypadku zachodzi konieczność udzielenie mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Skarżący nie wskazuje na konkretne obawy przed powrotem na [...], co wynika z jego zeznań złożonych w dniu [...] listopada 2015r. podczas których oświadczył, że "Mogę wrócić w każdej chwili na [...]. Nic mi tam nie grozi ". W skardze powołuje się ona zaś na jedynie hipotetyczne zagrożenia jakie w bliżej nieokreślonej przyszłości mogą wystąpić pod warunkiem niekorzystnego dla Jego kraju przebiegu wydarzeń na arenie międzynarodowej, że szczególnym uwzględnieniem konfliktu w [...]. Tymczasem decyzja o zobowiązaniu do powrotu może naruszać art. 2 do 7 (czy ewentualnie inne) Konwencji rzymskiej jednak przyjęcie takiej oceny uwarunkowane jest stwierdzeniem zindywidualizowanego skonkretyzowanego zagrożenia naruszeniem określonych praw. Stanowisko takie utrwalone jest w orzecznictwie sądowym dotyczącym uchylonego z dniem 01.05.2014r., art. 97 ust. l pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (stanowiącego do -pewnego stopnia odpowiednik art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2014r.). Osoba powołująca się na zagrożenie naruszenia jej praw chronionych Konwencją rzymską (art. 2 do 7) powinna wskazać fakty, które czynią jej obawy uzasadnionymi. Nie wystarczy zatem co do zasady powołanie się na ogólną sytuację w kraju pochodzenia. Osoba taka winna posiadać jakieś cechy bądź znajdować się w jakiejś sytuacji faktycznej bądź prawnej, które warunkować będzie urzeczywistnienie takiego zagrożenia. Sam obraz sytuacji bezpieczeństwa czy też poziomu przestrzegania praw człowieka nie jest w takim przypadku wystarczający, jeżeli nie wykazany zostanie związek z indywidualną sytuacja takiej osoby. Ogólnodostępne informacje dotyczące sytuacji w kraju pochodzenia Skarżącego nie potwierdzają zaś stanu istnienia stanu powszechnego łamania praw człowieka na [...]. Działania wojenne ograniczone są do konkretnych obszarów wschodniej [...]. Obawy ludności cywilnej przed powrotem w rejony objęte konfliktem należy uznać za zrozumiałe i uzasadnione jednak zagrożenia wynikające z konfliktu zbrojnego toczącego na wschodzie [...] mają bardzo ograniczony zasięg terytorialny i występują tylko na terenach objętych tym konfliktem tj. w części [...]. Na pozostałych terenach [...] kontrolowanych przez władze w [...], zagrożenie doznania krzywd w wyniku konfliktu zbrojnego nie występuje. Skarżący jak wynika z akt sprawy zamieszkuje w m. [...], która położona jest ok. [...] km. od polskiej granicy. Na tym terenie nie istnieje więc zagrożenie dla Skarżącego karą śmierci, egzekucją, torturami, nie ludzkim lub poniżającym traktowaniem albo karaniem. Wskazać także należy, że skarżący przyjechał do Polski nie w związku z obawą przed w/w ewentualnym zagrożeniem, lecz celem jego przyjazdu było wykonywanie pracy. Obawa o pogorszenie kondycji ekonomicznej nie stanowi zaś przesłanki uzasadniającej udzielenie takiej zgody. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy prawidłowo stwierdził na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że w przypadku Skarżącego nie zachodziły okoliczności wymienione wart. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach i powyższa ocena miała oparcie w aktach sprawy. Dodać również należy, że z akt sprawy nie wynika, aby Skarżący prowadził w Polsce życie rodzinne lub też że jego zobowiązanie do powrotu byłoby niedopuszczalne z innych powodów wymienionych wart. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję, nie będąc zgodnie z art. 134 §1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związany zarzutami i wnioskami skargi, nie dopatrzył się aby wydana została z naruszeniem przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 w/w ustawy skargę oddalił.