IV SA/Wa 903/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2013 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji I. oddala skargę; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego [...] 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. IV SA/Wa 903/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił wstrzymania wykonania decyzji Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z dn. [...].05.2011 r., nr [...] o odmowie nadania M. D. statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany do dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Na uzasadnienie decyzji podano, że M. D., obywatel [...], w dniu 11 września 2012 r. złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Był to kolejny wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy, złożony po otrzymaniu decyzji ostatecznej o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W dniu [...].05.2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił w/w nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i wydalił z terytorium RP wobec stwierdzenia braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W dniu 11.09.2012 r. M. D. złożył kolejny wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy. Po dokonaniu analizy porównawczej w/w wniosku z wnioskiem złożonym uprzednio stwierdzono, że jest on oparty na tych samych podstawach, co doprowadziło organ do konkluzji, że złożenie wspomnianego wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium RP. Organ odniósł się do dokumentów dostarczonych przez wnioskodawcę do wniosku i stwierdził, że były one już przedmiotem rozważań. Organ stwierdził także, że M. D. nie spełnił ustawowego wymogu do złożenia przedmiotowego wniosku, ponieważ uczynił to 16 listopada 2012 r., podczas gdy wniosek o nadanie statusu l uchodźcy złożył w dniu 11 września 2012 r., a decyzja o wydaleniu z terytorium RP została wydana przed złożeniem kolejnego wniosku. W związku z powyższym organ stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia mu decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Decyzją z dnia [...].02.2013 Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z dnia [...].01.2013 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Szefa UdSC nr [...] z dnia [...].05.2011 r., o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu całkowicie podtrzymał swoje stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2013. Skargę na powyższą decyzję złożył M. D., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców w całości. Decyzjom tym zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 127 par 3 w zw. z art. 138 par 1 k.p.a. poprzez brak ponownego rozpatrzenia jego wniosku, na co wskazuje niemal identyczne brzmienie obu wydanych w sprawie decyzji, naruszenie w.w. przepisów poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji pomimo istnienia słusznego interesu skarżącego w uwzględnieniu jego wniosku, a także naruszenie art. 7, 77 par 1, 107 par 3 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, iż złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium RP, a także naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu oraz zaskarżonej decyzji w sposób tożsamy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył i ustalił, co następuje: Skarga nie mogła zostać uwzględniona. Stosownie do art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680) - w przypadku gdy wnioskodawca złożył kolejny wniosek, Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeśli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji. Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie takiej decyzji do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy jeżeli strona wykaże, że wszystkie powyższe przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu zaistniały wobec jej osoby jednocześnie. Sąd całkowicie podziela ustalenia organów, że M. D. nie wykazał, że spełnia przesłanki określone w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680) do wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu. Z analizy porównawczej wniosku uchodźczego złożonego przez skarżącego w dniu 06 listopada 2010 r. oraz wniosku złożonego w dniu 09 listopada 2012 r. wynika, że zostały one oparte zasadniczo na tych samych podstawach, a także są zbieżne ze sobą zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym. Powyższe wskazuje, że trafne było ustalenie Szefa Urzędu, iż złożenie kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nastąpiło wyłącznie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium RP. Organ I instancji szczegółowo przesłuchał skarżącego na okoliczność przyczyn i okoliczności związanych z opuszczeniem kraju pochodzenia oraz przyczyn ubiegania się o status uchodźcy na terytorium RP. Skarżący w trakcie przesłuchania miał możliwość przytoczenia wszystkich faktów i okoliczności oraz przedstawienia dowodów, uzasadniających podstawę swego działania. Cudzoziemiec został uprzedzony o odpowiedzialności karnej wynikającej z artykułu 233 § 1 kodeksu karnego za składanie fałszywych zeznań, a po zakończeniu przesłuchania odczytano mu protokół w celu wyjaśnienia ewentualnych nieścisłości. Skarżący nie zgłosił żadnych zastrzeżeń co do tłumaczenia i przebiegu przesłuchania oraz oświadczył, że treść przekazywanych informacji była dla niego zrozumiała, a po jego zakończeniu potwierdził swoje zeznania własnoręcznym podpisem. Po analizie zebranego materiału dowodowego, na który składały się zarówno wiadomości, zawarte we wniosku uchodźczym, informacje przekazane przez Skarżącego podczas przesłuchania statusowego, a także materiały Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC oraz Ośrodka Studiów Wschodnich, Szef Urzędu ds. Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. postanowił odmówić nadania statusu uchodźcy, odmówić udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalić z terytorium RP, wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Zainteresowany nie skorzystał wówczas z procedury odwoławczej, nie powrócił też do [...]. W dniu 13 czerwca 2012 r. wpłynęła do Szefa Urzędu informacja od władz [...], z której wynikało, iż Skarżący wystąpił na terytorium [...] z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Na podstawie porozumienia [...] skarżący w dniu [...] sierpnia 2012 roku przekazany przez władze [...] stronie polskiej. Składając kolejny wniosek uchodźczy M. D. nie wskazał na żadne istotne nowe fakty czy okoliczności związane z prześladowaniem, bądź też ryzykiem doznania poważnej krzywdy w stosunku do wskazywanych w poprzednim postępowaniu, natomiast te, na które się powołał, zostały już rozpatrzone przez organ podczas wcześniejszej procedury uchodźczej. Ponieważ przyczyny złożenia pierwszego, jak i drugiego wniosku uchodźczego były tożsame, zasadnie Szef Urzędu ds. Cudzoziemców wydał decyzję o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu i uznaniu, że złożenie przez Skarżącego kolejnego wniosku miało jedynie na celu opóźnienie, bądź też zakłócenie wykonania orzeczonej decyzji o wydaleniu. Sąd podziela stanowisko organu, podkreślone w odpowiedzi na skargę, że sprawa o nadanie statusu uchodźcy M. D. została już wyjaśniona podczas pierwszego postępowania, w trakcie którego miał on możliwość szczegółowego wyjaśnienia wszystkich faktów i okoliczności uzasadniających podjęcie przez niego decyzji o opuszczeniu kraju pochodzenia. Przyczyny, na które powołał się cudzoziemiec podczas składania kolejnego wniosku uchodźczego, były natomiast zasadniczo tożsame z tymi, jakie wskazał podczas pierwszej procedury. W tej sytuacji nie stanowi wady postępowania sporządzenie uzasadnienia decyzji po ponownym rozpatrzeniu wniosku w sposób niemal identyczny, jak uczynił to organ podczas pierwotnego rozpatrywania wniosku. Skoro organ w całości podtruje swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, nie musi uzasadniać go w sposób odmienny, niż uczynił to w pierwszej decyzji. Niemal tożsame brzmienie uzasadnień obu decyzji nie świadczy o braku lub o niewłaściwym rozpoznaniu stanowiska skarżącego, wyrażonego we wniosku o ponowne rozpatrzenie. Sąd podziela stanowisko organu, że organy prawidłowo zastosowały obowiązujące przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, oraz ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, a sprawa Skarżącego została już dogłębnie wyjaśniona podczas wcześniejszego (pierwszego) postępowania. Szef Urzędu ds. Cudzoziemców umożliwił stronie czynny udział w każdym stadium prowadzonego postępowania administracyjnego, dopełnił wszelkich starań gromadząc materiał dowodowy, a wydaną decyzję uzasadnił wskazując dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Sąd nie podziela obaw skarżącego, iż odmowa wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu, a w konsekwencji również wydalenie Skarżącego z terytorium RP, może spowodować, iż po powrocie na terytorium [...], będzie on narażony na działania naruszające podstawowe prawa człowieka. Przeprowadzone postępowanie, zakończone decyzją Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z dnia [...] maja 2011 r. doprowadziło do wniosku, że powrót Skarżącego na terytorium [...] nie spowoduje zagrożenia dla jego w/w. praw. Przyczyny natomiast, na które powołał się skarżący podczas składania kolejnego wniosku uchodźczego, były zasadniczo tożsame z tymi, jakie wskazał podczas wcześniejszej procedury. Mając powyższe na uwadze trafnie zauważył organ, iż nie był zobligowany do ponownego zajęcia się sprawą M. D. na zasadach ogólnych, gdyż wszczynając kolejną procedurę uchodźczą, skarżący nie powołał się na żadne nowe fakty czy okoliczności, które nie istniałyby w momencie składania przez niego pierwszego wniosku uchodźczego. Zgodnie z art. 32 ust. 6 w/w. Dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich, państwo może zdecydować o dalszym rozpatrywaniu wniosku (na zasadach ogólnych) jedynie wtedy, gdy dany wnioskodawca bez własnej winy nie był w stanie uzyskać (bądź przedstawić) informacji, o sprawach mających istotne znaczenie dla postępowania uchodźczego. M. D. nie wskazał natomiast na żadne przyczyny, dla których nie był w stanie uzyskać informacji bądź przedstawić wszystkich okoliczności uniemożliwiających mu powrót do kraju pochodzenia, co zgodnie z powyższym artykułem wyłącza możliwość wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu i rozpatrzenia jego sprawy na zasadach ogólnych. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.