IV SA/Wa 907/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2013 r. sprawy ze skargi H. K. i L. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej H. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 1134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") po rozpoznaniu zażalenia L. i H. K. (dalej "skarżących") na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] maja 2012 r. znak [...] odmawiającego uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego budynku gospodarczego i budowie budynku rekreacyjno- mieszkalnego na terenie działki nr ew. [....] w obrębie geodezyjnym S., gmina M., w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. II. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. po rozpatrzeniu wystąpienia Wójta Gminy M. z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] dotyczącego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego budynku gospodarczego i budowie budynku rekreacyjno-mieszkalnego na terenie działki nr ew. [...] w obrębie geodezyjnym S. , gmina M. , w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior [...] , postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...] odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji. Uzasadniając organ I instancji wskazał na to, że nie został spełniony warunek określony w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior [...] (Dz. Urz. Woj. [...] . Nr [...], poz. [...]) ustanawiającego zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki wodnej, leśnej lub rybackiej. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. wskazał, iż przedmiotowa inwestycja nie może być uznana za obiekty wskazane w tym przepisie, a nadto nie jest możliwym zastosowanie do przedmiotowej inwestycji odstępstw wynikających z § 4 ust. 2 pkt 1-3 oraz § 4 ust. 5 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia, albowiem uzgadniany projekt nie jest planem zagospodarowania przestrzennego, natomiast z sąsiadujących działek nr [...] i [...] tylko działka [...] jest działką zabudowaną i tym samym nie jest możliwym wyznaczenie linii zabudowy. Skarżący, pismem z dnia 18 maja 2012 r. wnieśli zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. Podnieśli zarzut naruszenia art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, że przyległa działka nr ew. [...] obr. S. jest niezabudowana. W uzasadnieniu wskazano, iż termin do wniesienia sprzeciwu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. minął w dniu 11 stycznia 2012 r. wobec zwrócenia się przez Wójta Gminy M. pismem z dnia [...] listopada 2011 r., a zatem brak odpowiedzi w powyższym terminie uznaje się za uzgodnienie decyzji. Tym samym wydanie zaskarżonego postanowienia po upływie dodatkowych 4 miesięcy jest rażącym naruszeniem prawa. Nadto wskazali, iż organ I instancji opierając się na nieaktualnej mapie na stronie www.qeoporta.qov.pl pominął istnienie na działce [...] wiaty, która stanowi obiekt budowlany, a która została wybudowana w oparciu o zgłoszenie poprzedzone uzgodnieniem warunków zabudowy, w tym z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w O. . Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Uzasadniając zauważył, iż pismem z dnia [...] listopada 2011 r. [...] Wójt Gminy M. zwrócił się o zaopiniowanie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji albowiem położona jest ona w granicach obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior [...] , których funkcjonowanie reguluje rozporządzenie. Organ II instancji wskazał, iż w sprawie istotnym było wyjaśnienie czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2009 r. nr 151, poz. 1220 ze zm.), a w szczególności z art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 24 ust. 1 tejże ustawy. Organ II instancji wskazał, iż z akt sprawy wynika bezsprzecznie, iż wyznaczona nieprzekraczalną linią zabudowy, wynikająca z rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] . Nr [...], poz. [...]), część działki przeznaczonej pod zainwestowanie znajduje się w pasie 100 m od linii brzegu jeziora K. (znajdującego się na wschód od dz. [...] ), w pasie 100 m od linii brzegu jeziora J. (znajdującego się na zachód od dz. [...] ) oraz w pasie 100 m od linii brzegowej zatoki jeziora K. (znajdującej się na południowy-wschód od dz. [...] ). Tym samym działka przeznaczona pod zabudowę znajduje się w 100 m strefie ochronnej jeziora i obowiązuje na niej zakaz lokalizowania obiektów budowlanych na podstawie § 4 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia. Ponadto Główny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, iż budynek rekreacyjno-mieszkalny nie stanowi obiektu służącego prowadzeniu racjonalnej gospodarki wodnej - ekstensywnej w myśl celów ochrony środowiska. W ocenie organu II instancji nie jest możliwym zastosowanie również odstępstw od powyższego zakazu określonych w § 4 ust. 5 pkt 1, 2, 3 ww. rozporządzenia. Podniósł, że ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M. , wynika, iż działka nr [...] nie znajduje się w obszarze zwartej zabudowy wsi, albowiem znajduje się w granicach strefy II A "krajobrazowej" - tereny chronionego krajobrazu - ochrona wzmożona obszar rolniczo-turystyczny. Również analiza map dostępnych pod adresem www.geoserwis.gdos.gov.pl wskazuje, że teren planowanej inwestycji znajduje się poza obszarem "zwartej zabudowy", co wyklucza zastosowanie odstępstwa wynikającego z § 4 ust. 5 pkt 1 przedmiotowego rozporządzenia. W ocenie Głównego Dyrektora Ochrony Środowiska planowana inwestycja nie stanowi też uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej i usługowej, albowiem z mapy sytuacyjno- wysokościowej stanowiącej załącznik do projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż tylko działka ewidencyjna nr [...] jest zabudowana. Nadto przedmiotowa inwestycja związana z budową budynku rekreacyjno-usługowego nie stanowi uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty związane z produkcją rolną, a także nie jest budową plaż, kąpielisk i przystani. Odnosząc się do zarzutu uchybienia terminu Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, iż przekroczenie 21- dniowego terminu na wydanie postanowienia wynikało z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zebranie materiału dowodowego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska było niezbędne do wydania postanowienia oraz dla wypełnienia przesłanek z art. 7. 10, 75 i 77 k.p.a. Uchybienie powyższemu skutkowałoby bowiem wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem prawa wynikającym z § 4 ust 1 pkt 8 rozporządzenia, III. Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie GDOŚ. Skarżący zarzucili postanowieniu: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: a. art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że przepis ten nie miał zastosowania w sprawie, a 21 dniowy termin stanowi termin instrukcyjny, którego naruszenie nie wstrzymuje możliwości zajęcia stanowiska przez organ; b. § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior [...] (Dz. Urz. Woj. [...] . Nr [...], poz. [...]) poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie; c. § 4 ust. 5 pkt 1, 2 i 3 ww. rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, iż nie mają zastosowania w sprawie żadne odstępstwa od zakazu ustanowionego w § 4 ust. 1 pkt 8 przedmiotowego rozporządzenia; d. art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 151 poz. 1220 ze zm.) poprzez przyjęcie, że zamierzona inwestycja nie jest związana z zaspokajaniem potrzeb związanych z turystką i wypoczynkiem, wobec których został utworzony Obszar chronionego Krajobrazu Jezior [...] . 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie czy planowana inwestycja stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkalno-usługowej oraz czy przyległe i sąsiednie działki są zabudowane, brak przeprowadzenia kontroli w terenie i opieranie się jedynie na zdjęciach lotniczych dostępnych pod adresem www.geoserwis.gdos.qov.pl bez wykazania choćby daty wykonania tych zdjęć oraz całkowite pominięcie faktu, że w miejscu planowanej inwestycji obecnie usytuowany jest budynek gospodarczy; b. naruszenie art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia poprzez zawarcie w nim zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego postanowienia, w szczególności nie wyjaśnienia ponad 5 miesięcznego wydawania postanowienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. ; c. art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanej utrzymania w mocy postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. w świetle naruszenia art. 53 ust. 5c ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; d. art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydawanie odmiennych postanowień przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych, a mianowicie uzgodnieniu warunków zabudowy dla inwestycji na działkach sąsiadujących. W oparciu o powyższe skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności postanowienia organu II instancji i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji względnie o uchylenie tych postanowień oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący uzasadniając wskazali, iż Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska dokonał błędnej interpretacji przepisu art. art. 53 ust. 5c ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez odczytanie zawartego w tym przepisie terminu 21 dniowego na zajęcie stanowiska jako terminu instrukcyjnego. W ocenie skarżących takie działanie, jak również wskazywanie na konieczność przeprowadzenie przez organ I instancji ponad 5 miesięcznego postępowania w celu zebrania dowodów nie znajduje oparcia ani w materiale dowodowym, ani tez w przepisach prawa. W ocenie skarżących 21 dniowy termin do wniesienia sprzeciwu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska powinien być liczony od dnia 21 grudnia 2011 r. kiedy wniosek o dokonanie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy został na wezwanie tego organu uzupełniony. Nadto skarżący wskazali, iż wbrew twierdzeniom zawartym w postanowieniach organów I i II instancji jedynym materiałem dowodowym w sprawie była dokumentacja przekazana przez wójta gminy M. oraz strona internetowa www.geoservis.gov.pl , a zatem organy te nie zebrały materiału dowodowego w sprawie, w tym nie przeprowadziły czynności kontrolnych w terenie, zaś wydanie postanowienia przez organ I instancji nastąpiło w reakcji na skargi co do przewlekłości prowadzonego postępowania. Nadto wskazali, iż nie uzyskali informacji na temat materiału dowodowego znajdujących się aktach sprawy a gromadzonego rzekomo przez 5 miesięcy. Skarżący podnieśli, że na działce nr [...] usytuowany jest budynek garażowo-gospodarczy, który swoim istnieniem wyklucza możliwość zastosowania w sprawie ww. rozporządzenia, albowiem nie odnosi się do obiektów już istniejących. Przyjęcie konserwatywnej wykładni przepisu prowadziłaby do niemożności dokonania jakiejkolwiek inwestycji na istniejącym budynku, choćby poprzez nadbudowę, która w myśl przepisów ustawy Prawo budowlane pozostaje budową. W pozostałym zakresie podtrzymali dotychczasowe zarzuty zawarte w odwołaniu wskazując, że sąsiednie działki są zabudowane legalnie, po wcześniejszym uzyskaniu warunków zabudowy i uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, co można było stwierdzić podczas przeprowadzenia wizji. Ostatecznie wskazali, że z zaskarżonego postanowienia wynika, że rozpoznano zażalenie z dnia 18 maja 2012 r., dopiero na skutek wezwania do zaniechania naruszenia prawa z dnia 3 lutego 2013 r., zaś samo zażalenie zostało przesłane po upływie ponad 7 miesięcy od jego złożenia. V. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zaprezentowaną w decyzji. Nadto wskazał, iż nie jest możliwym przyjęcia stanowiska, że skoro ustawodawca przekazał kompetencje Regionalnym Dyrektorom Ochrony Środowiska do uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy, to nie mógł jednocześnie pozbawić tego organu możliwości zajęcia stanowiska w sprawach szczególnie złożonych, wymagających przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które w terminie 21 dni nie jest możliwe. Tym samym naruszenie przez organ 21-dniowego terminu nie może być uznane jako powodujące skutek, o którym mowa w art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem naruszało by to zasadę sprawiedliwości proceduralnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżone orzeczenie, podobnie jak i utrzymane nim w mocy postanowienie RDOŚ należało wyeliminować z obrotu prawnego, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli podniesione przez skarżących. VII. Badając legalność zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. [...] maja 2012 r., w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż naruszają one prawo w sposób rażący uzasadniający konieczność stwierdzenia ich nieważności. Postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego budynku gospodarczego i budowie budynku rekreacyjno-mieszkalnego na terenie działki nr ew. [...] w obrębie geodezyjnym S. , gmina M. , w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior [...] . Zgodnie z treścią art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) - dalej jako u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania postanowienia przez organ I instancji, decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Zgodnie natomiast z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Artykuł 53 ust. 5 u.p.z.p. stanowi zaś, iż uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Jednocześnie w myśl art. 53 ust 5c u.p.z.p. niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. Z treści powyższych przepisów wynika, iż wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy jest uzależnione od jej uzgodnienia przez inny organ, zajęcie zaś stanowiska przez ten organ co do zasady powinno nastąpić najpóźniej w ciągu 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie. W przypadku zaś regionalnego dyrektora ochrony środowiska powyższy termin został wydłużony do 21 dni. Jeżeli organ uzgadniający nie zajmie stanowiska w sprawie we wskazanym terminie, to rozstrzygnięcie uważa się za uzgodnione z upływem tego terminu. W przepisie art. 53 ust. 5 i 5c u.p.z.p. ustalono, iż początkiem terminu, w którym organ powinien zająć stanowisko jest dzień doręczenia pisma (wniosku) o uzgodnienie organowi I instancji. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż planowana inwestycja realizowana na działce o nr ewid. [...] położonych w obrębie geodezyjnym S. , gmina M. , w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior [...] wymagała uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska z uwagi na ustanowienie formy ochrony przyrody wskazanej w treści art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 z późn. zm.) poprzez wydanie rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior [...] (Dz. Urz. Woj. [...] . Nr [...], poz. [...]). Z akt sprawy wynika, iż wniosek Wójta Gminy M. z dnia [...] listopada 2011 r. o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wpłynął do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w O. w dniu 5 grudnia 2011 r. Tym samym 21 dniowy termin na dokonanie uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. upływał w dniu 27 grudnia 2011 r. Organ I instancji wydał zaś rozstrzygnięcie w dniu 10 maja 2012 r., a więc po upływnie ustawowego terminu do jego wydania. Faktu tego nie zmienia wystosowanie przez organ I instancji pisma z dnia [...] grudnia 2011 r. o uzupełnienie dokumentacji sprawy. Należy mieć bowiem na uwadze, iż tryb uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy przez właściwy organ obarczony jest terminem prawa materialnego, będącym terminem zawitym, a co za tym idzie, nie podlegającym przedłużeniu ani przywróceniu. Po jego upływie organ uzgadniający traci kompetencje do orzekania (w tym wydania postanowienia o odmowie uzgodnienia). W art. 53 ust. 5c u.p.z.p. ustawodawca wskazał wyraźnie, że jeżeli regionalny dyrektor ochrony środowiska nie zajmie stanowiska w sprawie w terminie 21 dni, uzgodnienie uważa się za dokonane. Przyjęte rozwiązania prawne nie dają podstaw do kwalifikowania terminu ustawowego wprowadzonego w art. 53 ust. 5c u.p.z.p. jako terminu instrukcyjnego. Regulując w taki właśnie sposób uzgodnienia, ustawodawca godzi się z ryzykiem utraty przez organ kompetencji do odmowy uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 2013 r. IV SA/Wa 1947/12 publ. cbois). Mając na uwadze, iż wraz z upływem terminu 21 dni uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy należało uznać za dokonane, odmowne rozstrzygnięcia jakie zapadły po tej dacie wydane zostały z naruszeniem art. 53 ust. 5c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Skoro bowiem przepis art. 53 ust. 5c u.p.z.p. nakazywał organowi I instancji zająć stanowisko najpóźniej w ciągu 21 dni od dnia doręczenia pisma (wniosku) o dokonanie uzgodnienia, to zajęcie negatywnego stanowiska po tym terminie jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Uwzględniając fakt, że organ odwoławczy wydając postanowienie z dnia [...] marca 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające uzgodnienia przedmiotowej inwestycji nie dostrzegł upływu terminu do wydania przez ten organ uzgodnienia, należy uznać, iż również zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Zarówno bowiem zaskarżone postanowienie, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji dotyczą sprawy, która z mocy prawa zakończyła się już wydaniem pozytywnego uzgodnienia. Przyjmując, że postanowienie odmawiające uzgodnienia przedmiotowej inwestycji zostało wydane po upływie 21 dniowego terminu do jego wydania, zbędną stała się ocena pozostałych zarzutów skargi, albowiem brak było podstaw do wydania odmownego uzgodnienia, a przedłożony przez Wójta Gminy M. projekt decyzji o warunkach zabudowy w warunkach niniejszej sprawy uważa się za uzgodniony. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Orzeczenie w punkcie 2 sentencji wyroku Sąd oparł o treść art. 152 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów znajduje oparcie w treści art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.). Kwota 357 zł zasądzona w punkcie 3 sentencji wyroku obejmuje kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego, kwotę 240 zł wynagrodzenia pełnomocnika oraz 17 zł uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa.