IV SA/Wa 926/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Alina Balicka, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § I pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm" dalej k.p.a.) oraz art. 9 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518, z późn. zm. - dalej u.g.n.) po rozpatrzeniu odwołania Z. S., reprezentowanej przez pełnomocnika T. K., z dnia 10 października 2014 r., złożonego od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] września 2014 r., orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w miejscowości S., gmina S., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o pow. 2.0800 ha, stanowiącej własność Z. S., poprzez udzielenie P. Spółce Akcyjnej z siedzibą w miejscowości [...], zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez w/w działkę napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV [...], w tym na podwieszenie nad tą działką trzech przewodów roboczych wiązkowych trójprzewodowych i dwóch odgromowych w układzie trójkątnym o szerokości skrajnych przewodów do 20 m, w przedziale wysokości od 8.6 m do 56 m nad gruntem, oraz na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 400 kV po jej wybudowaniu w obszarze pasa technologicznego o szerokości 70 m (35 m od osi linii w obie strony), którego powierzchnia wynosi 0,6684 ha, decyzją z dnia [...] stycznia 2015 roku nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Na wniosek znak [...] z dnia 12 lutego 2014 r. pełnomocnika P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w miejscowości [...] Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. ograniczył sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości położonej w miejscowości S., gmina S., stanowiącej własność Skarżącej, poprzez udzielenie P. Spółce Akcyjnej z siedzibą w miejscowości [...] zezwolenia na założenie i przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [...] (trzech przewodów roboczych wiązkowych trójprzewodowych i dwóch odgromowych w układzie trójkątnym o szerokości skrajnych przewodów do 20 m, w przedziale wysokości od 8,5 m do 56 m nad gruntem), w pasie technologicznym o szerokości 2 x 35 m od osi linii i powierzchni 0,6684 ha, w granicach oznaczonych zieloną szrafurą na mapie, stanowiącej załącznik nr 1 do niniejszej decyzji, a także funkcjonowanie linii po wybudowaniu na części wyżej opisanej nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Planowana inwestycja ujęta jest w planie zagospodarowania przestrzennego, a inwestor nie doszedł do porozumienia z właścicielem nieruchomości odnośnie wyrażenia zgody na realizację inwestycji. W toku prowadzonego postępowania Organ I instancji ustalił, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego Uchwałą Rady Gminy S. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod linię 400 kV [...] dla części wsi: [...], [...], [...],[...],[...],[...], gmina S. ustalono, iż przedmiotowa działka oznaczona jest następującymi symbolami : [...] (tereny urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej), [...] i [...] (tereny rolnicze). Na terenie oznaczonym symbolem [...] ustalona została lokalizacja napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV [...] jako inwestycja celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Dopuszczono możliwość dotychczasowego rolniczego użytkowania i zagospodarowania zgodne z przepisami odrębnymi, lokalizację urządzeń melioracji wodnych, obsługę komunikacyjną linii napowietrznych na zasadzie prawa przejazdu zgodnie z przepisami odrębnymi, lokalizację podziemnej infrastruktury technicznej zgodnie z przepisami odrębnymi. Na terenie oznaczonym symbolami: [...] i [...], dopuszczono również dotychczasowe rolnicze użytkowanie i zagospodarowanie zgodne z przepisami odrębnymi oraz lokalizację urządzeń melioracji wodnych. Wnioskodawca wskazał, że realizowane przez niego przedsięwzięcie jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto inwestycją o znaczeniu międzynarodowym. Starosta ustalił również, iż właścicielem przedmiotowego gruntu, zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...] oraz danych z ewidencji gruntów i budynków, jest Skarżąca Z. S. Przed wszczęciem postępowania administracyjnego były prowadzone przez wnioskodawcę ze Skarżącą negocjacje dotyczące wyrażenia zgody na ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu, w toku których była szczegółowo informowana o planowanej inwestycji. Wnioskodawca zaproponował Z. S. wynagrodzenie w kwocie 30 000 zł za ustanowienie służebności przesyłu, na które Skarżąca nie wyraziła zgody, jednocześnie domagała się przesunięcia zaplanowanej linii w kierunku północnym w stronę lasu, poza granicę działki nr [...]. Ostatecznie do porozumienia między stronami nie doszło i tym samym nie doszło do zawarcia umowy cywilnoprawnej. Skarżąca również podczas rozprawy administracyjnej w dniu 29 maja 2014 r. reprezentowana przez pełnomocnika A. G. wniosła o nieuwzględnienie wniosku o założenie i przeprowadzenie linii elektroenergetycznej jak i nie zgodziła się na budowę innych urządzeń, niezbędnych do korzystania z przewodów, określonych we wniosku. Zakwestionowała określoną w tym wniosku wysokość przewodów nad gruntem i lokalizację pasa technologicznego. Stwierdziła, że nie zgadza się na zaproponowaną przez inwestora kwotę 30 000 złotych i oczekuje kwoty 80 000 złotych. Wniosła również o wykup całej nieruchomości, gdyż jej zdaniem po realizacji inwestycji będzie ona bezwartościowa. Wnioskująca Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko dodatkowo wskazując, iż nie jest w stanie wykupić przedmiotowej nieruchomości z uwagi na zbyt wygórowane oczekiwania finansowe Skarżącej podobnie jak i w zakresie wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu. Jednocześnie ponownie zaproponowała właścicielce kwotę 30 000,00 zł tytułem wynagrodzenia za udostępnienie nieruchomości na cele budowlane. Nadto wyjaśniła, iż zamiana usytuowania linii nie jest możliwa z uwagi na związanie inwestora ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 30 lipca 2014 r. na wniosek Skarżącej odbyły się dodatkowo oględziny nieruchomości w których udział wzięli pełnomocnicy stron. Stwierdzono, że przedmiotowa działka stanowi łąkę, a na jej skraju rośnie kilka drzew. Przy granicy nieruchomości znajdował się wyjeżdżony, wypalony i zaśmiecony obszar o powierzchni około 0,0035 ha. Po rozpatrzeniu wniesionego przez Skarżącą od ww decyzji Starosty [...] odwołania, Wojewoda [...] zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] stycznia 2015 roku nr [...], utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu podniósł, że decyzja Starosty została prawidłowo wydana w trybie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.), zgodnie z którym, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie stosownego zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do ust. 3 tego przepisu udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielem ww nieruchomości celem uzyskania zgody na wykonanie prac, określonych w ust. 1. Ostatecznie Wojewoda uznał, że zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z wymogiem zarówno prawa materialnego jak i procedury administracyjnej. Strony brały udział w postępowaniu i na każdym jego etapie miały możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonych dokumentów i ustaleń. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające, jak również zgromadzony materiał dowodowy umożliwił dokonanie oceny w zakresie spełnienia przesłanek do ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w celu realizacji planowanej inwestycji, stosownie do wymogu ustawowego. Skargę do tut. Sądu na decyzję Wojewody [...] wniosła Z. S. zarzucając naruszenie: 1. art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014r. znak sprawy [...] orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej we wsi S., gmina S. poprzez udzielenie wnioskodawcy P. S. A. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez w/w działkę przedmiotowej inwestycji; 2. art. 77 kpa i 80 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przeprowadzeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie w sposób wybiórczy i fragmentaryczny, wbrew obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego, a przez to obrazę naczelnych zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, 7, 8, 9, 16 kpa a w szczególności art. 10 kpa, a w szczególności poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, zasady prawdy obiektywnej, praworządności, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez nie uwzględnienie w sprawie, iż zgodnie z przepisami prawa niedopuszczalne było wydanie ww decyzji o sposobie ograniczenia korzystania z nieruchomości o nr [...] stanowiącej własność Z. S. poprzez udzielenie wnioskodawcy P. S. A. z siedzibą w [...] przedmiotowego zezwolenia, gdy tymczasem w świetle przeprowadzonego postępowania w tym przedmiocie wydanie decyzji było niedopuszczane zatem organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2014 r. naruszył prawo; 3. art. 107 §1 i 3 kpa poprzez pominięcie w skarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji, jak również nie ustosunkowanie się przez organ do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w odwołaniu od decyzji z dnia 09 września 2014 r. a jedynie powielenie argumentacji organu I instancji; 4. art. 124 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 140 kc poprzez ich błędną wykładnię a przez to przyjęcie, iż skarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego należało utrzymać ją w całości w mocy, gdy tymczasem decyzja ta nie spełnia wymaganych przez przepisy prawa przesłanek, a zawiera jedynie powielone twierdzenia organu I instancji wskazane w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2014r. w związku z czym istnieją uzasadnione wątpliwości czy organ II instancji należycie przeprowadził postępowanie odwoławcze, a tym samym naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w treści art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, bowiem nie rozpatrzył ponownie merytorycznie niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe podstawy zaskarżenia wniosła o: I. uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2015r. o nr [...] w sprawie znak: [...] w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewodzie [...]; II. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania skargowego. III. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2015r. o nr [...] w sprawie znak [...] zgodnie z treścią art. 61 §3 ppsa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, zgodnie z art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W świetle powyższych ustaleń faktycznych i prawnych niniejszej sprawy zarzuty skargi o naruszeniu powołanych przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 ugn, należy uznać za pozbawione podstaw. Ograniczenie korzystania z nieruchomości jest jedną z form wywłaszczenia nieruchomości zdefiniowaną w art. 112 ust. 2 u.g.n. i stanowi ingerencję w konstytucyjnie chronione prawo własności. Omawiany przepis art. 124 przewiduje szczególny przypadek ograniczenia wykonywania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego i innych praw rzeczowych, polegający na znoszeniu przez właściciela lub użytkownika wieczystego przedsięwzięć inwestycyjnych podejmowanych na jego nieruchomości, a dotyczących zakładania i przeprowadzenia na nieruchomości przewodów oraz innych urządzeń, ich konserwacji i usuwania awarii. Warunkiem koniecznym i zarazem podstawowym (przesłanką) ubiegania się o wydanie zezwolenia ograniczającego sposób korzystania przez właściciela lub użytkownika wieczystego z nieruchomości jest realizacja celu publicznego wyszczególnionego w art. 6 u.g.n., a co najważniejsze, zgodnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub też z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli planu miejscowego brak. Przy tak sformułowanym zapisie ustawowym dla oceny spełnienia przesłanki celu publicznego nie ma znaczenia, kto ten cel realizuje oraz kto jest jego wykonawcą. Szczególnym rodzajem ograniczenia praw do nieruchomości jest udzielenie na podstawie art. 124 u.g.n. zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Stosownie do ww. art.124 ust.1 u.g.n. powyższej czynności dokonuje Starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organy orzekające w toku postępowania o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, z mocy samego przepisu art. 124 u.g.n. badają jedynie ziszczenie się przesłanek, o których mowa w tym przepisie, tj. czy inwestycja jest inwestycją celu publicznego, jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (lub w przypadku jego braku z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego) oraz weryfikują, czy przed wystąpieniem o zgodę w trybie administracyjnym wnioskodawca przeprowadził rokowania. Organ nie jest uprawniony do badania żadnych innych okoliczności, w tym nie ustala przebiegu linii elektroenergetycznej czy zmian w jej przebiegu, jak również nie kontroluje prawidłowości jej wyznaczenia. W tym zakresie jest on związany planem miejscowym, a w przypadku braku planu decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Rola organu w tym zakresie sprowadza się jedynie do zbadania czy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji. W świetle zgromadzonych w aktach administracyjnych dowodów, przywołanych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2014 r. Starosty zdaniem Sądu wszystkie wymienione wyżej przesłanki art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w odniesieniu do przedmiotowej działki zostały spełnione. Udokumentowano bowiem, że budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 400kV [...] jest inwestycją celu publicznego, a przebieg tej inwestycji jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S., uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod linię 400 kV [...] dla części wsi: [...]. [...], [...], [...], [...], [...], gmina S., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] poz. [...] z dnia [...] r. Starosta [...] przeprowadził wnikliwą analizę przedmiotowego projektu pod kątem powołanego wyżej art. 124 ugn. i mając na uwadze powyższe kryteria, w świetle dokonanych przez organ ustaleń, prawidłowo uznał, iż planowana inwestycja jest inwestycją mieszczącą się w definicji inwestycji celu publicznego, określonej w art. 6 ust, 2 u.g.n. Prawidłowo również przeprowadził całą procedurę poprzedzającą wydanie decyzji, o czym świadczą dowody zgromadzone w sprawie. Art.124 ust. 3 cyt. ustawy zawiera dyrektywę, która nakazuje, aby wydanie zezwolenia zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Wymieniony przepis ustanawia pierwszeństwo umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane związane z realizacją inwestycji liniowej przed rozstrzygnięciem w formie decyzji administracyjnej. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że złożenie przedmiotowego wniosku poprzedzone było przeprowadzeniem przez inwestora z właścicielką działki ewidencyjnej nr [...] Z. S. rokowań, mających na celu uzyskanie zgody na dobrowolne udostępnienie nieruchomości, które nie zakończyły się podpisaniem umowy cywilnoprawnej, co potwierdzają niżej opisane dokumenty: • zaproszenie do rokowań z dnia 16 września 2013 r., skierowane do Z. S., w którym inwestor P. S.A. poinformował, że w związku z koniecznością budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV [...], będzie prowadził rokowania w przedmiocie udzielenia przez właścicielkę nieruchomości zgody na założenie i przeprowadzenie (w ramach wymienionej inwestycji) na tej nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej; • protokół z rokowań spisany w dniu 14 listopada 2013 r. pomiędzy inwestorem przedmiotowej inwestycji a Skarżącą, w którym inwestor przedstawił właścicielowi szczegółowy zakres i termin planowanych robót w ramach budowy linii oraz wpływ wykonania tych robot na obecny i przyszły sposób użytkowania danej nieruchomości, projekt umowy cywilnoprawnej, mapę z naniesionym sposobem rozmieszczenia na nieruchomości planowanych przewodów oraz proponowaną w umowie cywilnoprawnej kwotę wynagrodzenia z tytułu ustanowienia służebności przesyłu w wysokości 13 368,00 zł; • protokół z rokowań spisany w dniu 12 grudnia 2013 r. pomiędzy stronami, w którym inwestor ponowił swoją propozycję, przedstawioną podczas spotkania w dniu 14 listopada 2013 r. a nadto zaproponował podwyższoną kwotę do 30 000,00 zł. tytułem jednorazowego wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu; • ostateczne wezwanie do uzgodnienia warunków złożenia i przeprowadzenia przewodów linii elektroenergetycznej z dnia 16 stycznia 2014 r. • pismo P. S.A z dnia 10 lutego 2014 r. inwestora informujące Z. S. o konieczności złożenia wniosku do Starosty [...], o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, w trybie przepisu art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z powyższych dokumentów wynika, że P. S.A. podjęła próby uzyskania zgody na wejście na przedmiotową nieruchomość w celu wykonania inwestycji, jednak do porozumienia między stronami nie doszło. Należy uznać także, w świetle powołanego wyżej orzecznictwa sądowo-administracyjnego, że rokowania pomiędzy stronami niniejszego postępowania zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy. Zgodnie z szerokim orzecznictwem sądowo-administracyjnym przepis art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie określa formy prowadzenia rokowań, jednakże mówi o spełnieniu obowiązku ich przeprowadzenia, jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości. Rokowania [....] to nic innego jak negocjacje, czyli dyskusja, wymiana uwag (ustna, pisemna albo prowadzona w innym trybie) zmierzająca do ukształtowania treści umowy (...)". W praktyce oznacza to taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Zasadnym jest również powołanie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 1274/09, zgodnie z którym proces rokowań nie może przebiegać w nieskończoność, albowiem w ten sposób można skutecznie blokować niezwykle ważne inwestycje celu publicznego, zaś rozbieżności co do kwoty rekompensaty mogą być na tyle duże, że nawet znaczny upływ czasu nie doprowadziłby do osiągnięcia konsensusu. Skoro zatem inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie przedmiotowych prac a właściciel nie przyjął tych warunków, to uznać należy, że spełniony został obowiązek przeprowadzenia rokowań. W rezultacie, należy stwierdzić, iż przeprowadzone ze Skarżącą pertraktacje były prowadzone i nie zakończyły się porozumieniem. Ustalono też, iż w toku postępowania właścicielka działki nr [...] była reprezentowana przez pełnomocnika A. G. w związku z udzielonym pełnomocnictwem, zarówno podczas przeprowadzonej w dniu 29 maja 2014 r. rozprawy administracyjnej jak i podczas przeprowadzonych w dniu 30 lipca 2014 r. oględzin przedmiotowej nieruchomości. Ponadto zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. W związku z powyższym wszelka korespondencja w sprawie kierowana była do pełnomocnika Z. S. Z ustaleń tych zatem bezsprzecznie wynika, że Skarżąca uczestniczyła w każdym stadium, przedmiotowego postępowania administracyjnego, a przed wydaniem decyzji była poinformowana o przysługującym jej prawie, wynikającym z art. 10 § 1 k.p.a. Zatem zarzut naruszenia art. 10 kpa, poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, zdaniem Sądu należy uznać za chybiony. W świetle dokonanych przez organy ustaleń faktycznych i prawnych niniejszej sprawy kolejne zarzuty skargi o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 ugn., należy uznać za pozbawione podstaw prawnych albowiem przypomnieć należy, że rola organów z mocy samego przepisu art. 124 u.g.n. ograniczała się jedynie do zbadania czy wszystkie wymienione wyżej przesłanki art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości stanowiącej własność Skarżącej zostały spełnione. Jednocześnie, jak się podkreśla w doktrynie i orzecznictwie, organ winien był określić w sposób dokładny i przejrzysty sposób dokonywanego ograniczenia jej własności i w ocenie Sądu z powyższego obowiązku wywiązał się należycie. Decyzja Starosty w sposób szczegółowy określa przedmiot ograniczenia i jego terytorialny zakres, w tym jednoznacznie wskazuje przebieg inwestycji przez nieruchomość. Decyzja obejmuje swoim zasięgiem tylko część obszaru nieruchomości Skarżącej, jako obszar niezbędny do posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych tym posadowieniem robót budowlanych. Decyzja, wskazuje precyzyjnie powierzchnię podlegającą ograniczeniu w układzie trójkątnym o szerokości skrajnych przewodów do 20 m, w przedziale wysokości od 8,5 m do 56 m nad gruntem), w pasie technologicznym o szerokości 2 x 35 m od osi linii i powierzchni 0,6684 ha, w granicach oznaczonych zieloną szrafurą na mapie, stanowiącej załącznik nr 1 jako integralna część niniejszej decyzji. Nadto stwierdzić należy, że organ rozważając uzasadniony interes właściciela nieruchomości i jak najmniejszą dla niego uciążliwość inwestycji musiał rozważyć także sprawę w szerszym kontekście - znaczenia przewidywanej inwestycji jako służącego realizacji interesu społecznego, w tym przypadku mającego strategiczne znaczenie dla całego kraju. W ocenie Sądu, materiał dowodowy jak i postępowanie wyjaśniające w sprawie spełnia wymogi przepisów art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze organ I instancji podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. W świetle powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z wymogiem zarówno prawa materialnego jak i procedury administracyjnej. W tym miejscy należy również wskazać na treść ust. 5 art. 124 u.g.n, w myśl którego, jeżeli założenie i przeprowadzanie na nieruchomości planowanej inwestycji uniemożliwi właścicielowi dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy, albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel może żądać aby starosta lub inwestor nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa w drodze umowy własność nieruchomości. Wobec powyższego, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, należało stwierdzić, iż decyzje Starosty [...] i Wojewody [...] wydane w przedmiotowej sprawie nie naruszają art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ani, art. 107§ 1 i 3 kpa; art. 123 § 1 i 2 kpa; art. 138 §1 pkt 1 kpa; stąd też zarzuty skargi należy uznać za całkowicie nieuzasadnione. A zatem wobec powyższych względów Sąd, działając na zasadzie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.