IV SA/Wa 929/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) marca 2010 r. nr (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję w punkcie 1 oraz w punkcie 5, w zakresie jakim utrzymano nią w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia (...) listopada 2009 r. nr(...), co do środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - rozbudowy drogi krajowej nr(...) na odcinku od kilometra (...)+(...) do Obwodnicy (...); 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w części wskazanej w punkcie 1 wyroku do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej A. K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., uchylił w części decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (zwaną dalej "decyzją środowiskową") polegającego na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinkach: od granicy województwa [...] do Obwodnicy Z. (określone, jako zadanie nr I) i Obwodnica W. – J. (określone, jako zadanie nr II). Orzeczenie uchylono w zakresie, w jakim określono w nim usytuowanie szeregu ekranów akustycznych i w tym zakresie orzeczono, co do meritum, natomiast w pozostałym zakresie utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając decyzję organ II. instancji przytoczył zarzuty zawarte w środkach odwoławczych i odnosząc się do tych z nich, które wiążą sie z przyjętymi rozstrzygnięciami dotyczącymi wnoszącej odwołanie A. K. (w kwestii zadania nr I) wskazał, iż: - nie słuszne są zarzuty, oparte o treść opinii sporządzonej przez dr P. R. z [...], jakoby opisana w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zwanym dalej "Raportem", analiza wielokryterialna była niekompletna i nie brano pod uwagę informacji dotyczących obszarów cennych przyrodniczo (torfowisk) oraz obszarów gdzie zwierciadło wód podziemnych ma charakter swobodny – bowiem: - obszary bagienne nie stanowią formy ochrony przyrody, w myśl ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 151 z 2009 r., poz. 1220 ze zm.), a w Raporcie odnotowano występowanie obszarów bagiennych, - dostrzeżono występowanie zwierciadła wody na niewielkich głębokościach i w związku z tym nałożono na inwestora stosowne obowiązki (stosowanie geowłókniny), - dobór wskaźników w analizie wielokryterialnej jest kwestią indywidualną autorów raportu, jednym z najważniejszych czynników uwzględnianych dla inwestycji drogowych są te związane z przecinaniem obszarów cennych przyrodniczo oraz zabudowy mieszkaniowej, istota wykorzystywanych wskaźników ma charakter ogólny, nie jest możliwe uwzględnienie oddziaływania na wszystkie zasoby, twory i składniki przyrody, w przedmiotowym przypadku uwzględniono m.in. grunty słabonośne; przejścia przez tereny leśne, powierzchnie niszczonych siedlisk płazów oraz zajęcia gruntów przydatnych rolniczo, - nie słuszne są zarzuty dotyczące wyrobu złego wariantu w ramach kryteriów społecznych, gdzie założono realizację 2 miejsc obsługi podróżnych (MOP) zamiast 4 takich miejsc - przesądzając o realizacji przedsięwzięcia w ramach zadania nr I w wariancie nr 2 organ administracji brał pod uwagę zarówno oddziaływanie na środowisko społeczne jak i przyrodnicze; gdy chodzi o czynniki społeczne korzystniejszym jest wariant nr 2, co potwierdza treść Raportu (kryteria oceny to ilość budynków do wyburzenia ilość osób narażonych na oddziaływanie ponadnormatywnego hałasu), - wskazywana nieścisłość, co do ilości MOP w treści Raportu nie ma znaczenia dla meritum rozstrzygnięcia, bowiem o wyborze wariantu inwestycyjnego nie decydowała ilość tych miejsc, ale stopień jego oddziaływania na środowisko przyrodnicze i społeczne; jednocześnie na mapach stanowiących złącznik do Raportu sporządzonych w skali 1: 5000 zostały dokładnie oznaczone MOP – przy każdym podano nazwę oraz informację, dla którego wariantu inwestycyjnego został on przeznaczony do realizacji, - gdy chodzi o rezygnację z realizacji MOP K. (w ramach wybranego wariantu nr 2 MOP ten nie jest przewidywany) wskazano, iż kwestie przyjętych w tym zakresie rozwiązań pozostają w gestii inwestora, a nie organu właściwego w sprawach ochrony środowiska, niemniej przyczyny odstąpienia od skomunikowania punktu gastronomicznego z drogą zostały wyjaśnione przez inwestora (kwestia wymagań technicznych dla dróg tej klasy), - gdy chodzi o brak badań geologicznych to wykonawca Raportu bazował na istniejącej dokumentacji (wskazano zakres opracowań) oraz dokumentacji G. z 2007 roku; na tej podstawie określono m.in. miejsca występowania zwierciadła wód gruntowych o charakterze wód swobodnych, co zostało odzwierciedlone w treści Raportu (wskazano tabele i mapy) – zgromadzona dokumentacja jest kompletna i umożliwiała stosowną ocenę, - nie trafne są zarzuty, iż nie oceniono wpływu przedsięwzięcia na użytek ekologiczny B. "M." (ok. 700 m od przedsięwzięcia) i obszar Natura 2000 "[...]" (odległość ok. 850 m.), w raporcie zinwentaryzowano zlokalizowane w sąsiedztwie formy ochrony przyrody i oceniono, iż przedsięwzięcie nie będzie miało na nie wpływu, - bez znaczenia są zarzuty dotyczące obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego, w którym przewiduje się MOP K. – inwestor nie jest zobligowany do załączania do wniosku wypisu i wyrysu z planu a jego postanowienia nie są wiążące w sprawie. W treści decyzji wskazano także przesłanki, jakimi kierował się organ dokonując weryfikacji opisu miejsc zlokalizowania ekranów akustycznych. W skardze A. K., reprezentowanej przez pełnomocnika – radcę prawnego - zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 77 § 1 i 107 §. 3 Oraz art. 62 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o ocenach",. Uzasadniając zarzuty przywołano następujące okoliczności: - już postępowanie organu I. Instancji było obarczone błędami (wadliwie określona lokalizacja ekranów akustycznych, mylne wskazanie, iż wariant nr 2 był oceniony, jako bardziej korzystny dla środowiska, gdy chodzi o zadanie nr I), - błędnie uznano, iż kwestia lokalizacji MOP nie ma wpływu na ocenę skutków realizacji przedsięwzięcia, ma to istotne znaczenie społeczne, gdyż, MOP stanowią dla okolicznych społeczności miejsca pracy, - organ wadliwie uznał za nieistotne kwestie związane z nieprawidłowościami zawartymi w Raporcie, co do określenia ilości MOP w poszczególnych wariantach, - nie można uznać, iż rezygnacja z realizacji MOP K. wynika ze sprzeczności lokalizacja tego obiektu z wymaganiami technicznymi dla dróg (istnieje w tym zakresie możliwość odstępstw, które w innym przypadku zostały wykorzystane), - bez znaczenia jest okoliczność, iż opinia dr P. R. została sporządzona na zlecenie strony (analogiczny walor dowodowy ma sam Raport) – organ nie przeanalizował podniesionych w nim kwestii, czym naruszył obowiązek właściwego wyjaśnienia sprawy; dysponując dwoma przeciwstawnymi opracowaniami, nie mając możliwości oceny ich prawidłowości, powinien sięgnąć do innych środków dowodowych, - wybiórczo odniesiono się do zastrzeżeń dotyczących Raportu – pominięto kwestie niewłaściwego doboru kryteriów oceny; przyjęto długość przejścia przedsięwzięcia przez tereny leśne i lasy ochronne, podczas gdy należałoby uwzględnić powierzchnię tych terenów, ocena wariantów uległaby w takim przypadku stosownej zmianie, - biorąc pod uwagę, iż Raport jest przygotowany w określonym celu (m.in. przesądzenie wariantu do realizacji) nie można wybierać w sposób dowolny i trudny do uzasadnienia (kwestia długości przejścia przez tereny leśne), - nie odniesienie się do wszystkich uwag z opinii dr P. R. stanowi o naruszeniu przepisów postępowania, co do wyjaśnienia sprawy oraz regulacji dotyczących zakresu oceny (art. 62 ustawy o ocenach), co potwierdza m.in. załączona treść opinii dr P. R. (z dnia 29 marca 2010 r.), - nie odniesiono się do zarzutów błędnego ustalenia w Raporcie, iż Gmina Z. nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; przewidywany wcześniej MOP K. jest objęty obowiązującym planem. Wniesiono o stwierdzenie bądź uchylenie decyzji zaskarżonej oraz ją poprzedzającej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Szeroko ustosunkowano się do zarzutów dotyczących wadliwości przy sporządzaniu analizy wielokryterialnej w celu wyboru wariantu. Strona skarżąca w dodatkowym piśmie procesowym (k. 57) podtrzymała zarzuty. Na rozprawie skarżąca wyjaśniła, iż należy do niej nieruchomość, gdzie miałby być zlokalizowany MOP K. (według założeń wariantu nr 1, w ramach zadanie nr I). Pełnomocnik inwestora podniósł z kolei, iż kwestie odległości pomiędzy MOP (w kontekście spełnienia wymagań technicznych dla dróg) dla wyboru wariantu nr 2 nie mają znaczenia, gdy chodzi o meritum rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wymagało rozważenia czy Skarżąca, dysponująca tytułem prawnym do nieruchomości, która w jednym z wariantów ma być wykorzystana dla lokalizacji MOP, może skutecznie zaskarżyć decyzję w przedmiocie całej przebudowy drogi krajowej nr [...] (zadanie nr I i II). W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, podzielany przez Sąd w niniejszej sprawie, iż interes właścicieli konkretnych nieruchomości, co do kwestionowania decyzji przesądzających o przebiegu inwestycji liniowych, może dotyczyć wyłącznie tych ich odcinków, których przebieg skutkuje bezpośrednią ingerencją w ich prawa podmiotowe – np. prawo własności (patrz tak samo wyrok NSA o sygn. akt II OSK 507/08 – zamieszczony w publicznie dostępnej bazie orzeczeń na stronie internetowej NSA). Należy zauważyć, iż generalnie stosowne decyzje mogą dotyczyć realizacji przedsięwzięć liniowych o długości od kilkudziesięciu metrów do dziesiątek kilometrów. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, w tym załączonych do Raportu map, w pobliżu miejsca, gdzie znajduje się nieruchomość skarżącej, na wysokości miejscowości O. rozważany był przebieg drogi w dwu wariantach – w linii prostej przez miejscowości (wariant nr 1) i z jej pominięciem (wariant nr 2). Inwestor, przedstawiając koncepcje ich obu, w wariancie nr 1 przewidywał MOP na terenie nieruchomości skarżącej (K.) natomiast w wariancie nr 2 go nie zakładał, wyjaśniając przy tym w toku postępowania, iż lokalizacja tego MOPu pozostawałaby w sprzeczności z wymaganiami technicznymi, gdy chodzi o odległość do kolejnego MOP (MOP S.). Argumentacja ta jest wprawdzie nie przekonywująca dla Sądu mając na uwadze, iż odległość pomiędzy MOP K., a MOP S. w przypadku wyboru wariantu nr 1, bałyby jeszcze krótsza (droga w linii prostej miast łukiem koło miejscowości O.). Okoliczności tej nie potrafił wyjaśnić także obecny na rozprawie Pełnomocnik inwestora. Nie podważa to jednak faktu, iż kryterium wyboru wariantu rzutuje w rozpoznawanym przypadku bezpośrednio na zakres praw skarżącej (możliwość bądź nie zlokalizowania MOP na jej nieruchomości). W rozpoznawanej sprawie, więc należy uznać, iż Skarżąca, jako dysponująca nieruchomością przeznaczoną pod MOP w jednym z dwu wariantów realizacji przedsięwzięcia, może, co do zasady skutecznie kwestionować decyzję, lecz jedynie w zakresie, w jakim dotyczy ona jej indywidualnego interesu prawnego (odcinek, gdzie dokonano wyboru wariantu oraz przyległy do jej nieruchomości gdzie ewentualnie miałby zostać zlokalizowany MOP według wariantu nr I). W zakresie, w jakim decyzja dotyczy interesu prawnego skarżącej, skarga zasługują na uwzględnienie, bowiem jak trafnie podniesiono sprawa, nie została wystarczająco wyjaśniona na etapie postępowania odwoławczego w kontekście zarzutów podniesionych w odwołaniu, co musiałoby znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia (uchybienie przepisom postępowania w zakresie właściwego wyjaśnienia sprawy i uzasadnienia decyzji – art. 7 i 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.). Brak wyjaśnienia pewnych kluczowych kwestii nie pozwala uznać, iż rozstrzygniecie sprawy, w kontekście dokonanego wyboru wariantu jest trafne, co oznacza, iż naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy jest obowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy, w szczególności w kontekście zagadnień podniesionych w odwołaniu. Znajduje to odzwierciedlenie w szczegółowym ustosunkowaniu się do nich, co do meritum w uzasadnieniu orzeczenia (w myśl art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a.). Jednym z istotnych elementów uzasadnienia jest ocena zgromadzonych w sprawie dowodów O ile zawierają one sprzeczne ze sobą wnioski, należy wskazać, dlaczego jedne z nich organ uznał za miarodajne, inne zaś zakwestionował, przy czym zajęcie w tym przedmiocie stanowiska w odpowiedzi na skargę nie może czynić zadość wskazanemu wymaganiu. W toku postępowania, w świetle zgromadzonej dokumentacji, musi nastąpić m.in.: - zidentyfikowanie wariantu najbardziej korzystnego dla środowiska (patrz elementy raportu art. 66 ust. 1 pkt 5 lit b ustawy o cenach), - ocena, czy proponowany przez inwestora wybór wariantu, – którym nie musi być najkorzystniejszym dla środowiska, co wynika z treści art. 66 ust. 1 pkt 7 ustawy o ocenach, w myśl zasady zrównoważonego rozwoju – art. 1 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 13 i 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze, zm.), może być zaakceptowany (z uwzględnieniem kosztów środowiskowych, społecznych. ekonomicznych i innych). Oznacza to, iż inwestor, o ile nie proponuje wyboru wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, jest obowiązany przedstawić w raporcie przesłanki przemawiające za realizacja preferowanego wariantu, w tym np. analizy ekonomicznej realizacji przedsięwzięcia w innych wariantach, identyfikację kosztów społecznych (np. wyburzenia budynków itp.), szacunek rentowności przedsięwzięcia w wybranym wariancie (np. jak w rozpatrywanym przypadku – lokalizacyjnym), to znaczy okoliczności potwierdzające zasadność dokonanego wyboru. Kwestie te w takim przypadku podlegają, co do meritum ocenie organu właściwego w sprawie wydania decyzji środowiskowej, jako istotne dla sposobu rozpatrzenia sprawy. W rozpoznawanej sprawie inwestor proponował dla zadania nr I realizację wariantu nr 2, który jak wynika z dokumentacji (raport str. 99), nie jest najkorzystniejszym dla środowiska, choć jak wskazano przyjęcie takiego rozwiązania generalnej jest dopuszczalne. Podstawa wyboru wariantu była przeprowadzona analiza wielokryteriowa. Wnoszący odwołanie wskazali, iż ocena ta została przeprowadzona wadliwie tzn. nie uwzględniono określonych istotnych elementów (przejście przez tereny bagienne w kontekście szkód w środowisku i kosztów realizacji przedsięwzięcia w takim terenie, potencjalne zagrożenie wód podziemnych) oraz, iż przyjęta metodyka oceny byłą niewłaściwa (błędnie szacowano szkody przyrodnicze poprzez kryterium długości przecięcia terenów leśnych miast obszarów wylesianych, błędne rozważenie kryteriów oceny – zbyt dużą waga przypisano oddziaływaniu akustycznemu). Organ administracji nie odniósł się do tej argumentacji w ogóle. Wskazano, iż autorzy Raportu kwestie obszarów bagiennych i wód gruntowych generalnie dostrzegli – co nie jednak oznacza automatycznie, iż uwzględniono je właściwie w analizie przy ocenie wariantów. Zauważono, iż obszary bagienne nie są formami ochrony przyrody, co w sprawie nie ma znaczenia, o ile nie podważa się, iż są one cennymi elementami przyrodniczymi. W końcu odnotowano, iż zagwarantowane zostały środki ochronne, gdy chodzi o wody podziemne (geowłóknina), co także jest bez znaczenia w kontekście potrzeby pierwotnej oceny, który wariant należy realizować (poszukiwanie stosownych środków ochronnych jest kwestia następczą – może mieć znaczenie tylko w kontekście oceny kosztów ekonomicznych realizacji poszczególnych wariantów). Nie może być także zaaprobowany pogląd, iż kwestia doboru kryteriów oceny pozostaje w gestii autorów opracowania. Metodyki ocen w tego rodzaju przypadkach istotnie z uwagi na złożony przedmiot analizy i trudności w adekwatnym wartościowaniu różnorakich czynników mogą się w pewnym zakresie różnić, co nie deprecjonuje ich użyteczności. Jednak nie oznacza to pełnej dowolności dla autorów opracowania tzn. braku konieczności odwołania się do pewnych zasad i kryteriów stosownych z reguły w tego rodzaju przypadkach (w tym nawiązanie do doświadczeń krajowych, zagranicznych, opracowań literaturowych, itp.). Przyjęte kryteria muszą być weryfikowalne merytorycznie przez organ administracji, jako kluczowe dla oceny zasadności rozstrzygnięcia w pewnym zakresie (co do wyboru wariantu). O ile organ administracji nie dysponuje stosowną wiedzą, z uwagi na nadmierny stopień złożoności zagadnienia, wobec przedstawienia dwu rozbieżnych stanowisk ekspertów (Raport i przedłożone z odwołaniem) może być konieczne w tym zakresie powołanie biegłego, w myśl art. 84 K.p.a. Podkreślenia wymaga, iż w niniejszej sprawie (jak zasadnie podniesiono w skardze) organ administracji dysponował dwoma dowodami z punktu widzenia formalnego o tej samej mocy (raport i opinia specjalistyczna – jako dokumenty prywatne). O ile nie dysponował argumentami merytorycznymi dla podważenia wiarygodności przedłożonego przez stronę dowodu - nie podważono wszak kompetencji autora do zajmowania stanowiska w tego rodzaju sprawach ani nie wykazano, iż sformułowane uwagi i konkluzje są błędne - nie dopuszczalne, jako dowolne było wskazanie na Raport, jako dowód bardziej wiarygodny. Abstrahując od kwestii, czy kryteria oceny zostały prawidłowo dobrane (kwestia wartościowania poszczególnych czynników) organ nie zajął też stanowiska, czy kwestie ingerencji w obszary bagienne oraz potencjalnego zagrożenia wód podziemnych były wzięte pod uwagę przy wyborze wariantów - wskazano przyjęte przez autorów opracowania kryteria pozytywne (np. powierzchnie niszczonych siedlisk płazów) bez wyjaśnienia, czy podnoszone kwestie były w ramach analizy tych zagadnień faktycznie uwzględnione. W sprawie sygnalizowany był dodatkowo problem nie prawidłowego (nie konsekwentnego) wskazywania w części tekstowej Raportu ilości przewidywanych MOP. Nie można uznać, iż w sprawie ma znaczenie jedynie okoliczność, iż zamieszczone mapy jednoznacznie odzwierciedlają ilość tego rodzaju obiektów dla poszczególnych planowanych wariantów. Nie można bowiem wykluczyć, iż stosowne analizy, przy opracowywaniu Raportu, odnosiły się do innych (np. wcześniejszych) koncepcji inwestora. W rozpoznawanym przypadku przedłożenie raportu jest obligatoryjne, dokument ten jest wobec tego opracowany przed złożeniem wniosku precyzującego ostateczne stanowisko strony względem organu administracji (art. 74 ust. 1 pkt 1 ustawy o ocenach). Kwestia ilości MOP na trasie ma z kolei znaczenie w kontekście oceny oddziaływania konkretnego wariantu przedsięwzięcia na środowisko (lokalizacja MOP stanowi rodzaj presji na środowisko a w pewnych miejscach może być wręcz nie dopuszczalna). Jak podnosi Strona skarżąca konkretne umiejscowienie MOP bądź całkowita z niego rezygnacja może mieć też pewne znaczenie z punktu widzenia skutków społecznych przedsięwzięcia (podnoszona kwestia zainteresowania społeczności lokalnej utworzeniem potencjalnych miejsc pracy itp.). Wobec nie kwestionowania prze organ orzekający, iż dane w Raporcie są nieprecyzyjne, jego rolą było ustalenie, czy przy jego sporządzaniu, w kontekście zarzutu wadliwej oceny wariantów, autorzy raportu formułując określone konkluzje, odnosili się istotnie do koncepcji odwzorowanych na mapach zamieszczonych w aktualnym raporcie, a nieścisłości są jedynie wynikiem oczywistego błędu. Trafnie zauważa organ, iż przy wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi organ nie jest związany ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd nie jest konieczne potwierdzanie na etapie wydania decyzji środowiskowej zgodności z ustaleniami tych planów (art. 80 ust. 2 zd.2 ustawy o ocenach). Jednak w szeregu przypadków, na etapie procedury ocen oddziaływania na środowisko, w praktyce są analizowane postanowienia planów, jako odzwierciedlające preferencje danych społeczności w zakresie gospodarowania przestrzenia na terenie gminy, czym wyjaśniać można poruszenie tej problematyki w przedmiotowym Raporcie. W tym kontekście zapisy planu mogą mieć znaczenie z punktu widzenia oceny skutków społecznych przyjmowanych rozwiązań – ich potencjalnej konfliktowości (art. 66 ust. 1 pkt 15 ustawy o ocenach). W tym kontekście w przedmiotowym Raporcie zawarto informacje dotyczące uwarunkowań formalnych, uznając, iż brak jest obowiązującego planu w gminie Z. Natomiast bez znaczenia dla sprawy jest przywoływane prze organ okoliczność, iż wypis i wyrys z planu nie musi być przedłożony do wniosku (art. 74 ust. 1 pkt 5 in fine ustawy o ocenach). Wymaga, bowiem wyjaśnienia, w jakim kontekście autorzy Raportu wskazują, iż brak jest planu, i jakie może mieć znaczenie dla sprawy ewentualna błędna informacja w tym zakresie, w kontekście oceny wariantów. Brak wyjaśnienia wskazanych wyżej kwestii (co znalazłoby odzwierciedlenie w stosownym do nich ustosunkowaniu) nie pozwala uznać, iż sprawa została wyjaśniona w stopniu wystarczającym dla orzeczenia w przedmiocie wyboru wariantu realizacji drogi na wskazanym w pkt 1 wyroku odcinku. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji rozważy, czy zgromadzony materiał dowodowy może stanowić podstawę orzekania (ewentualnie, przy przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, w myśl art. 136 K.p.a.), czy też zachodzą przesłanki wskazane w art. 138 § 2 K.p.a. Wobec potrzeby oceny materiału dowodowego, co do meritum przez organ odwoławczy, przedwczesne byłoby uwzględnienie wniosku o uchylenie decyzji organu I. instancji, w myśl art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "ppsa". Odnosząc się do pozostałych zarzutów należy wskazać; - bez znaczenia jest kwestia spełniania wymagań technicznych dotyczących dróg, gdy chodzi o lokalizację MOP (kwestie generalnie wykraczające poza przedmiot postępowania, wytyczony treścią art. 62 ustawy o ocenach), o ile brak jest konkretnych przesłanek przemawiających za realizacją MOP jedynie w konkretnym miejscu bądź w ogóle rezygnacji z niego, z przyczyn związanych z ochroną środowiska; organ wydający decyzję środowiskowa nie jest właściwy do ingerowania w kwestie proponowanych rozwiązań technicznych, do których należy określenie ilości i lokalizacji MOP (poza przypadkami, gdy ich lokalizacja może odgrywać pewną rolę na przykład w kontekście doboru wariantów ze względów środowiskowych czy społecznych), - zasadne zarzuty skargi dotyczące określonej wadliwości decyzji organu I. instancji nie przesądzają o konieczności jej uchylenia, skoro sprawa może być ponownie rozpatrywana przez organ odwoławczy; stąd jak wskazano wyżej nie uwzględniono wniosku w tym zakresie, - w ocenie Sądu wobec podnoszonych zarzutów braku wyjaśnienia potencjalnego oddziaływania wariantu nr 2 na obszar Natura 2000 stanowisko organu w tym zakresie zostało prawidłowo uzasadnione (wskazanie zakresu posiadanej dokumentacji oraz ocena, iż jest ona wystarczająca dla analizy) i jest adekwatne do stopnia skonkretyzowania zarzutów zgłaszanych na etapie postępowania administracyjnego, wobec uszczegółowienia zarzutów na etapie skargi, organ administracji odniesie się do nich rozpatrując ponownie sprawę, - trafny jest zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. jednak naruszenie tej normy nie może samodzielnie stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, - ocena przez Sąd zarzutu naruszenia art. 62 ustawy o ocenach byłaby przedwczesna przed dokonaniem stosownej analizy materiału dowodowego przez właściwy organ administracji. Uchylając zaskarżoną decyzje w części wskazanej w sentencji wyroku, Sąd miał na uwadze potrzebę oceny, w jakim zakresie zaskarżone orzeczenie dotyczy interesu prawnego Skarżącej. Aby faktycznie nie zamykać realnej możliwości realizacji rozbudowy drogi w ramach wariantu nr 1 wraz z przewidywanym w jego ramach MOP K. (o ile ponowna analiza wskazywałaby na takie rozwiązanie), zasadne było uchylenie decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona przylegających do siebie: odcinków objętych przebiegiem wariantowym i na wysokości nieruchomości skarżącej. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, oraz art. 152 ppsa, orzekł w pkt 1 i 2 sentencji. Orzekając w punkcie 3 wyroku Sąd miał na względzie, iż zgodnie z art. 200 ppsa w przypadku uwzględnienia skargi, skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na podstawie tego przepisu w zw. z art. 205 § 2 ppsa zasądzono na rzecz skarżącej koszty postępowania sądowego, na które składają się: wpis sądowy od skargi – 200 zł oraz wynagrodzenie dla radcy prawnego reprezentującego skarżącą – 240 zł. Wysokość wynagrodzenia ustalono zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Orzekając ponownie w sprawie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uwzględni ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania, zawarte w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia.