IV SA/Wa 931/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2010 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa C. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej - oddala skargę - Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2009 r., którą w związku z treścią art. 299 ust. 1 pkt 2 i art. 305a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) wymierzono przedsiębiorstwu C. Sp. z o.o. administracyjną karę pieniężną za wprowadzanie ścieków z naruszeniem wymaganych warunków określonych w pozwoleniu zintegrowanym (decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r.). Uzasadniając decyzję organ administracji wskazał art. 305a ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska, zauważając, iż z jego treści wynika, że z woli prawodawcy nie prowadzenie wymaganych pomiarów stanowi istotne naruszenie warunków korzystania ze środowiska. Stan taki traktuje się, jako naruszenie warunków pozwolenia w zakresie emisji. Z kolei art. 305a ust. 2 rozciąga powyższa normę prawa na naruszenie polegające na niespełnieniu wymagań prowadzenia pomiarów, o których mowa w art. 147a ustawy. W trakcie kontroli w dniach 23 czerwca, 8 i 15 lipca 2009 r. stwierdzono, iż w okresie, za który została wymierzona kara, Spółka nie wykonywała pomiarów jakości odprowadzanych ścieków zgodnie z wymaganiami art. 147a ustawy – Prawo ochrony środowiska. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, iż wymierzenie kary ma charakter obligatoryjny a badanie zgodności norm ustawowych z Konstytucją R.P. nie mieści się w kompetencjach organów administracji publicznej (tu Inspekcji Ochrony Środowiska). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 305a ust. 2 w zw. z art. 147a oraz art. 273 ustawy – Prawo ochrony środowiska przez błędną wykładnię, opartą na założeniu, iż nakazane tym przepisem odpowiednie stosowanie art. 305a ust. 1 stanowi podstawę do stasowania tego przepisu wprost bez względu na wiarygodność wyników pomiarów uzyskanych przy zastosowaniu metod referencyjnych, bez ustalenia czy faktycznie doszło do przekroczenia warunków korzystania ze środowiska (czy wyniki przyjęte, jako podstawa kary są możliwe technologicznie w warunkach pracy oczyszczalni odbiegających od normalnych), bez oceny wiarygodności pomiarów poprzez ocenę kompetencji konkretnego laboratorium (tu laboratorium Zakładu Inżynierii Środowiska Wydziału Chemii Uniwersytetu [...]), - błędne zastosowanie art. 305a ust. 1 pkt 2 lit a i c na skutek wadliwej wykładni wskazanych wcześniej przepisów, - naruszanie art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji R.P. poprzez bezprawne nałożenie sankcji pieniężnej, gdy nie doszło do naruszenia warunków korzystania ze środowiska – będącej w rażącej dysproporcji do rangi naruszenia, - naruszanie przepisów postępowania w zakresie właściwego wyjaśnienia sprawy (art. 7, 12, 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), w kontekście dokonania ustaleń istotnych dla sprawy (okoliczność prawidłowości funkcjonowania oczyszczalni, w tym procesu technologicznego oczyszczalnia ścieków i dotrzymywania warunków pozwolenia). Uzasadniając skargę wskazano, iż prawidłowa wykładnia zastosowanego w art. 305a ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska pojęcia odpowiednio musi prowadzić do konkluzji, iż zasad wskazanych w art. 305a ust. 1 pkt 2 nie stosuje się niejako mechanicznie, oceniając wyłącznie kwestię nie spełnienia wymagań wskazanych w art. 147a. Podkreślono, iż oczyszczalnia funkcjonuje prawidłowo, co potwierdzają: - wyniki przedmiotowej kontroli jak i późniejsze pomiary wykonane przez laboratoria, spełniające wymagania wskazane w art. 147a (akredytowane), - wyniki przeglądu wykonywania pozwolenia zintegrowanego przeprowadzonego przez urząd marszałkowski, - liczne nagrody i wyróżnienia (Banku [...], Stowarzyszenia [...]). Wskazano, iż w myśl dyrektyw prowadzenie pomiarów zgodnie z metodykami referencyjnymi stanowi jedyne kryterium oceny spełnienia warunków dyrektyw – tak dyrektywa 76/464/EWG Rady z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty (Dz.Urz. UE wyd. spec. 15/t.1 s.56 ze zm.) i dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.Urz. UE wyd. spec. 15/t. 5 s. 275). W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione, w związku z czym podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, iż odpowiednie stosowanie art. 305a ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska, w związku z treścią ust. 2, oznacza konieczność jego uwzględnienia jedynie w przypadkach wskazanych w pkt 2 ust. 1 art. 305a. Na rozprawie pełnomocnik Spółki sformułował dodatkowe zarzuty: - naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. – gdyż organ administracji nie odniósł się expressis verbis do zarzutu, iż reguły z art. 305a ust. 1 znajdują w sprawie zastosowanie odpowiednio a nie wprost (stanowisko w tej kwestii zajęto dopiero w odpowiedzi na skargę), - zawarte w odpowiedzi na skargę wyjaśnienia znaczenie pojęcia odpowiedniego stosowania jest nieprzekonywujące, o ile taka była intencja prawodawcy należało zastosować prostsze środki (inaczej sformułowane odesłanie), - zastosowana wykładnia prowadzi do zrównania sytuacji podmiotów nieprowadzących pomiarów w ogóle z uchybiającymi wyłącznie wymaganiom z art. 147a ustawy – Prawo ochrony środowiska (prowadzi to do naruszenia art. 32 i 2 Konstytucji R.P.), - odpowiednie stosowanie art. 305 ustawy – Prawo ochrony środowiska powinno oznaczać, iż dyskwalifikacja pomiarów może nastąpić także w innych wypadkach niż wskazane w art. 305 ust. 3 ustawy, jednak nie wyłącznie w oparciu o kryterium braku akredytacji, - użyte w art. 305 ust. 1 pkt 2 sformułowanie przyjmuje się jest jedynie domniemaniem faktycznym a nie niepodważalną fikcja prawną – odmienna interpretacja naruszałaby reguły konstytucyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W sprawie są bezsporne pomiędzy Stronami następujące okoliczności: - korzystanie ze środowiska przez Spółkę w określonym zakresie, gdy chodzi o wprowadzanie ścieków do wód, - wynikający stąd, spoczywający na Spółce, obowiązek prowadzenia pomiarów o kwalifikowanej jakości, tj. przez akredytowane laboratorium, laboratorium posiadające uprawnienia do badania właściwości fizykochemicznych, toksyczności i ekotoksyczności substancji i preparatów, bądź własne laboratorium o ile jest również objęte systemem zarządzania jakością (Art. 147a ustawy – Prawo ochrony środowiska), - fakt nie prowadzenia wymaganych pomiarów z zachowaniem wskazanego warunku, - prawidłowość dokonania obliczeń wielkości należnej kwoty kary, zgodnej z zasadami określonymi w art. 305a ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Sąd orzekając w granicach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających zakwestionowanie z urzędu ustaleń organu w powyższym zakresie (niepodważanych w skardze). Strona skarżąca kwestionuje jednak w rozpatrywanym przypadku zasadność naliczenia kary, gdyż w jej ocenie generalnie, co do zasady, przesłanką wymierzenia kary musi być, co najmniej uprawdopodobnienie występowania przekroczeń warunków korzystania ze środowiska, gdy chodzi o jego zakres, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Na potwierdzenie przywołanego faktu, Spółka wymienia takie okoliczności jak brak możliwości technologicznych wystąpienia tego rodzaju przekroczeń i w takim zakresie, za jakie naliczana jest kara, wiarygodność prowadzonych badań (wykonanych przez laboratorium zakładu Inżynierii Środowiska Wydziału Chemii Uniwersytetu [...] przy zastosowaniu metod referencyjnych) pomimo, iż pomiary o kwalifikowanej, jakości nie były prowadzone, analogiczne wyniki prowadzonych w okresie późniejszym pomiarów kwalifikowanej jakości, ogólnie dobra opinia o pracy oczyszczalni, z której odprowadzane są ścieki, potwierdzona stosownymi przeglądami, licznymi nagrodami i wyróżnieniami. Nie sposób jednak uznać za trafne wywodów Strony skarżącej, co do właściwego rozumienia treści art. 305 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, w szczególności, co od znaczenia użytego w nim sformułowania odpowiednio, odwołując się zarówno do wykładani gramatycznej jak i celowościowej regulacji określających zasady wymierzania administracyjnych kar pieniężnych w przypadku braku prowadzenia pomiarów przez jednostki niespełniające wymagań akredytacji. W myśl art. 305a ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, zasadą jest wymierzanie administracyjnej kary pieniężnej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w trzech przypadkach - nie prowadzenia wymaganych pomiarów, nie prowadzenia pomiarów ciągłych przez cały rok oraz w sytuacji, gdy pomiary wprawdzie są prowadzone, lecz nasuwają zastrzeżenia, w myśl art. 305 ust. 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Z regulacji tej jednoznacznie wynika, iż z woli prawodawcy obowiązek poniesienia określonej sankcji we wskazanych przypadkach powiązany jest bezpośrednio z faktem konkretnych zaniechań, co do obowiązku prowadzenia pomiarów, nie zaś z warunkiem, czy istotnie dochodzi do przekroczenia warunków korzystania ze środowiska. Użycie w części wstępnej pkt 2 sformułowania przyjmuje się przesądza, iż bezwzględną zasadą jest ustalanie wysokości kary według wskazanych zasad. Mając na uwadze zasadę legalizmu działania organów administracji (art. 7 Konstytucji R.p. i art. 6 K.p.a.) nie pozostawiono w tym zakresie organom administracji żadnej dowolności. Koncepcja wykładani regulacji proponowana przez Spółkę a oparta na założeniu, iż wynikające z ustawy reguły są jedynie domniemaniem, które można obliczyć poprzez przeprowadzenie kontrdowodu jest całkowicie dowolna, w świetle dosłownego brzmienia regulacji. Jedynie na marginesie należy odnotować, iż gdyby przyjąć koncepcję Strony, za słuszną, brak byłoby jakichkolwiek ustawowych zasad naliczania kar w przypadku skutecznego podważenia możliwości występowania przekroczeń wskazanych, jako podstawa naliczania kary, normatywnie. Wprawdzie, w rozpatrywanym przypadku Strona wywodzi, iż z całą pewnością nie występowały żadne przekroczenia, jednak w analogicznych sytuacjach (w przypadku innych podmiotów) przekroczenia faktycznie mogą występować, jednak np. mniejsze niż przyjęte normatywnie do ustalenia wielkości kary. W myśl art. 305a ust. 2 z kolei, zasady wynikające z ust. 1 stosuje się odpowiednio, gdy nie jest spełniony warunek prowadzenia pomiarów o kwalifikowanej, jakości (art. 147a). Odpowiednie stosowanie oznacza stosowanie tych samych reguł, z uwzględnieniem specyficznych uwarunkowań, wykluczających sięgnięcie do nich, nie zaś dowolność sięgania do norm prawnych z odwołaniem do kryterium uznaniowości, lub wręcz kształtowania w sposób dowolny reguł postępowania. Jak trafnie wskazuje organ administracji, należy wnosić, iż reguły wymierzania kar, w przypadku wymogu prowadzenia pomiarów przy odprowadzaniu ścieków (przypadek art. 299 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska) są określone w sposób zupełny. Z jednej strony wyznacza je treść art. 305, (gdy pomiary spełniające wymagane warunki w koniecznym zakresie są prowadzone) z drugiej zaś art. 305a, który stanowi dopełnienie tych reguł. Określa on zasady wymierzania kar, gdy wymagane pomiary nie są prowadzone. Nie sposób przyjąć, aby racjonalny sprawozdawca określił, iż gdy nie są prowadzone pomiary o kwalifikowanej, jakości, dopuszcza się wymierzanie bądź też odstępowanie od wymierzania kar w sposób dowolny, według kryteriów przyjmowanych za trafne przez organ administracji. W tym świetle nie do przyjęcia jest interpretacja Strony skarżącej, iż wymierzenie kary jest dopuszczalne tylko, gdy pomiary, inne niż o kwalifikowanej jakości, zostaną zakwestionowane, przy czym możliwe jest ich poważnie także w przypadkach innych niż wynikające z art. 305 ust. 3 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Tego rodzaju interpretacja ustawy ma charakter całkowicie dowolny. O ile prawodawca miałby zamiar określenia tego rodzaju reguły, wyraziłby z pewnością swoją intencję wprost. Mając na uwadze powyższe rozważania oraz, wynikającą wprost z przepisów zasadę, gdy chodzi o wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi - wymierzenia kary niezależnie od faktu stwierdzenia przekroczenia (art. 305a ust. 1 pkt 2) w związku z niedopełnieniem obowiązków w zakresie powodzenia pomiarów, nie sposób uznać, iż wolą prawodawcy było stosowanie odmiennych reguł w przypadku nie dopełnienia obowiązku prowadzenia pomiarów o kwalifikowanej, jakości, co miałby wyrazić poprzez zastosowanie zwrotu odpowiednio (art. 305a ust. 2), wobec nie określenia przez niego normatywnie żadnych odmiennych reguł wymierzania kar w takim przypadku, do których należałoby sięgnąć. Trafnie podnosi Spółka, iż sankcja administracyjna, jaką ponosi jest związana sensu stricte z niedopełnieniem obowiązku administracyjnego - prowadzenia pomiarów o kwalifikowanej jakości, nie zaś z przekroczeniem warunków korzystania ze środowiska, co, do jakości odprowadzanych ścieków. Stąd umiejscowienie normy art. 305a wśród przepisów określających zasady ponoszenia sankcji związanych z rozmiarem przekroczenia zakresu korzystania ze środowiska należałoby odczytywać wyłącznie, jako zabieg techniczny (w związku z powiązaniem merytorycznym). Zauważyć można, iż analogiczny charakter sankcji niepowiązanej wyłącznie z rozmiarami przekroczenia zakresu korzystania ze środowiska ma art. 303 ustawy – Prawo ochrony środowiska. W tym kontekście nieuprawniony jest zarzut wykładani regulacji w sprzeczności z art. 273 ust. 2 ustawy, choć należy odnotować, iż norma art.305a (jak i wskazanego art. 303) wykracza w sposób oczywisty poza reguły ogólne, wytyczone normą art. 273 ust. 2, jako zasady ogólnej. Jednak, jak wskazano wola prawodawcy w tej kwestii została wyrażona jednoznacznie. Zastosowanie sankcji administracyjnej za niedopełnienie obowiązku o charakterze administracyjnym (tu nie prowadzenie pomiarów o kwalifikowanej jakości), co do zasady nie narusza zasad Konstytucji. Stosownie tego rodzaju sankcji było przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego na gruncie regulacji przepisów o rybołówstwie, gdzie, co do zasady, nie zakwestionowano dopuszczalności ustanawiania tego rodzaju sankcji (wyrok sygn. akt K 13/08 opubl. OTK-A 2009/7/105.). Warto odnotować, iż czynami objętymi sankcją administracyjną, w przypadku przywołanych regulacji, jest także uchybienie wymaganiom odpowiedniego dokumentowania rozmiaru korzystania ze środowiska (np. prowadzenia dokumentacji połowów, czy wykorzystywanie urządzeń umożliwiających satelitarne monitorowanie statku). Sąd nie dopatrzył się również, aby przyjęte zasady nakładania sankcji za uchybienie wymaganiu ustawowemu były nieproporcjonalne. Wielkość sankcji powiązana jest bowiem proporcjonalnie z dopuszczonym pozwoleniem wodnoprawnym zakresem korzystania ze środowiska (im większa dopuszczalna emisja tym większa kara). Przy tak przyjętym modelu podmioty dokonujące potencjalnie największych emisji – odprowadzania ścieków w znaczniejszym rozmiarze (a więc w przypadku ewentualnego przekraczania warunków korzystania ze środowiska stwarzające największe zagrożenie dla środowiska) będą ponosić najbardziej dotkliwe sankcje za nie dopełnienie obowiązku prowadzenia pomiarów o kwalifikowanej jakości, przy czym jak należy wnosić, iż wymóg ten ma zapewniać większą wiarygodność pomiarów. Nie podzielając podnoszonego w skardze zarzutu nieadekwatności sankcji, Sąd miał także na względzie, iż stosowne regulacje dotyczące obowiązku prowadzenia pomiarów o kwalifikowanej zostały wprowadzone w 2005 roku – ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz. 954). Odpowiednio długi okres vacatio legis (art. 25 pkt 4 – 2 lata) umożliwiał zwłaszcza firmom profesjonalnym, prowadzącym działalność w znacznym zakresie (jak w przedmiotowej sprawie) możliwość dostosowania do wymagań określonych przez prawodawcę. W takiej sytuacji ustanowienie stosunkowo surowych sankcji administracyjnych nie można uznać za nieuprawnione - naruszające zasady konstytucyjne. Nie można podzielić także poglądu o oczywistej nadmiernej restrykcyjności rozwiązań opartych na zasadzie, iż nie prowadzenie pomiarów o kwalifikowanej jakości jest objęte analogiczną sankcją do przypadków nie prowadzenia pomiarów w ogóle. Prawodawca zakładając stosunkowo surowe sankcje za nieprowadzenia pomiarów o kwalifikowanej jakości – analogiczne dla przypadków nie prowadzenia pomiarów czy prowadzenia pomiarów budzących zastrzeżenia, w myśl art. 305 ust. 3 ustawy – Prawo ochrony środowiska - przyjął konsekwentne założenie, iż dla celów skutecznego nadzoru nad korzystaniem ze środowiska w stosownych rozmiarach w ramach wykonywania samoopomiarowania przez podmioty korzystające ze środowiska, przydane są wyłącznie pomiary spełniające określone kryteria (w tym kwalifikowanej jakości). W takim przypadku może być zasadne objęcie identyczną sankcją wszystkich przypadków, w których tego rodzaju pomiary nie są dostępne dla organów kontrolnych (tu Inspekcji Ochrony Środowiska). Wobec tego, iż z natury rzeczy, ustalenie braku pomiarów spełniających stosowne wymagania jest ujawniane ex post, z naturalnych powodów ograniczona jest możliwość dokonywania ustaleń, co do przeszłych faktycznych emisji (w tym stopnia zachowania wymagań) w okresie minionym. Ma to zaś istotne znaczenie w kontekście egzekwowania dopełnienia stosownych wymagań (warunków emisji). Bez zakwestionowania ustawowego wymagania prowadzenia pomiarów kwalifikowanej jakości, jako nałożenia na podmioty obowiązku nieadekwatnego dla faktycznych potrzeb nadzoru nad emisjami, nie sposób kwestionować proporcjonalności zastosowanych w rozpatrywanym przypadku sankcji, jako analogicznej do sytuacji nie prowadzenia pomiarów w ogóle. Niezależnie jednak od faktu, iż Sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego w trybie wskazanym w art.3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym Strona skarżąca może samodzielnie skorzystać z instytucji wskazanej w art. 79 ust.1 Konstytucji R.P. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Bez znaczenia jest w sprawie kwestia, iż obowiązek prowadzenia pomiarów kwalifikowanej jakości nie znajduje bezpośrednich podstaw w prawodawstwie unijnym, gdzie jedynym kryterium wiarygodności jest stasowanie metodyk referencyjnych. Gdy chodzi o wymagania zapewnienia wiarygodności pomiarów prawodawstwo to ustanawia bowiem dla krajów członkowskich jedynie minimalne wymagania, co nie wyklucza wprowadzenia rozwiązań bardziej rygorystycznych, jak w rozpatrywanym przypadku - szczególne wygania dla jednostek prowadzących pomiary. Wynika to z art. 10 dyr.1976/464/EWG, i art. 10 ust. 3 dyr. 2000/060/WE. Trafnie podniesiono w skardze, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest stosunkowo lakoniczne w stosunku do szerszych wywodów zawartych w odwołaniu Strony skarżącej. Jednak uzasadnienie to jest wystarczająco zrozumiałe dla ustalenia, jakimi przesłankami kierował się organ administracji orzekając w sprawie. Jednocześnie wykładnia regulacji materialnoprawnych dokonana przez organ była prawidłowa. W takiej sytuacji uchybienie wymaganiu przekonywania stron (art. 11 K.p.a.), nie miało wpływu na wynik sprawy. Wobec przywołanych wyżej uwarunkowań nie zasadne są zarzuty wadliwego zastosowania normy art. 305a ust. 1 pkt 2 lit a i c ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz braku właściwego wyjaśnienia sprawy. Jak wskazano wcześniej, wskazywane przez Spółkę kryteria oceny, czy zasadne jest wymierzenie kary w kontekście: możliwości wystąpienia przekroczeń, wiarygodności pomiarów itp. nie odgrywają znaczenie w sprawie. Stąd wyjaśnienie kwestii związanych z tymi okolicznościami nie byłoby zasadne, mając na uwadze zasadę ekonomii postępowania, wyrażoną w przywołanym m.in. w skardze art. 12 K.p.a.. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.