IV SA/Wa 931/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1955/05 odrzucającym skargę na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko w służbie cywilnej postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1955/05 odrzucił skargę A. S. na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko w służbie cywilnej. W piśmie z dnia 14 marca 2016 r. A. S. wystąpił o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym prawomocnym postanowieniem z dnia 19 października 2006 r., wskazując za podstawę wznowienia fakt wygrania konkursów na wyższe stanowiska w korpusie służby cywilnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, zmierzającym do uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne i nie stanowi alternatywy dla zwykłego środka odwoławczego służącego usunięciu istniejącej wadliwości postępowania. W świetle przepisów działu VII – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dotyczącego wznowienia postępowania, można żądać wznowienia postępowania w przypadkach przewidzianych w tym dziale VII. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, o którym mowa w art. 277 tej ustawy, ale nie później niż w ciągu pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie, o czym stanowi art. 278 powołanej ustawy. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Termin wynikający z art. 278 powołanej ustawy jest terminem materialnym i nie podlega przywróceniu. Jego upływ oznacza zatem, że – poza wyjątkami niemającymi znaczenia dla rozpatrywanej sprawy – wniesienie skargi jest niedopuszczalne i podlega ona odrzuceniu. Ustawodawca w treści art. 278 powołanej ustawy przewidział graniczny termin, w którym można wystąpić o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Od powyższego terminu ustawodawca przewidział dwa wyjątki, które w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały. W rozpoznawanej sprawie w piśmie z dnia 14 marca 2016 r. A. S. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 19 października 2006 r., wskazując za podstawę wznowienia fakt wygrania konkursów na wyższe stanowiska w korpusie służby cywilnej. Termin wyznaczony przepisem art. 278 powołanej ustawy biegnie niezależnie od terminów określonych w art. 272 § 2 i 3 i art. 277 omawianej ustawy. Skarga o wznowienie postępowania wniesiona z zachowaniem terminów określonych w art. 272 § 2 i 3 lub w art. 277 wskazanej ustawy, ale z naruszeniem art. 278 powołanej ustawy, podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym bez badania merytorycznej zasadności wskazanych w niej podstaw. W rozpoznawanej sprawie pięcioletni okres, o jakim mowa w art. 278 powołanej ustawy, od uprawomocnienia się postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2006 r., upłynął z dniem 14 marca 2012 r. Stwierdzić zatem należy, że skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania z uchybieniem prekluzyjnego terminu. Termin ten określony w art. 278 powołanej ustawy ma charakter bezwzględny i rozpoczyna bieg w chwili uprawomocnienia się orzeczenia, przeciwko któremu skierowana jest skarga o wznowienie postępowania. Zasadniczą funkcją terminu oznaczonego w art. 278 omawianej ustawy jest ustanowienie bezwzględnej granicy czasowej, po upływie której skarga o wznowienie postępowania nie może być skutecznie wniesiona. Jego brak, z uwagi na sposób określenia terminu początkowego, skutkowałby tym, że stan niepewności, co do możliwości podważenia prawomocnego orzeczenia mógłby trwać ad infinitum. Wskazać należy także na zapewnienie pewności obrotu prawnego, której mają służyć przepisy proceduralne. Chodzi bowiem także o zagwarantowanie wszystkim podmiotom stosunków prawnych niezbędnej stabilizacji. Zasada ograniczonej w czasie kontroli w trybie nadzwyczajnym orzeczenia sądu administracyjnego, opatrzonego walorem prawomocności, z uwagi na postanowienia art. 170 powołanej ustawy, służy ochronie ogólnego porządku prawnego i chroni przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Z powyższych względów, stosownie do treści przepisu art. 280 § 1 powołanej ustawy, w świetle którego sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, a w braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.