IV SA/Wa 932/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2013 r. sprawy ze skargi "J. Sp. z o.o." Sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2012 roku nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej "J. Sp. z o.o." Sp. k. z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Syg.akt IV SA/Wa 932/13 UZASADNIENIE Burmistrz K. pismem z dnia [...] września 2012 r. (data wpływu: [...] październik 2012r.), zwrócił się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o uzgodnienie projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącej dwutablicowej konstrukcji reklamowej na terenie działki nr [...] położonej przy [...] w miejscowości P. gmina K. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji stwierdzając, że planowana inwestycja będzie odwracać uwagę uczestników ruchu i zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Dodatkowo organ odwołał się do zapisów Umowy Europejskiej o Głównych Drogach Ruchu Międzynarodowego (sporządzonej w Genewie 15 listopada 1975r, AGR w brzmieniu obowiązującym od 24 czerwca 1989 r.) w której wskazano, że ze względu na bezpieczeństwo jak i na estetykę należy unikać umieszczania reklam w pobliżu dróg o znaczeniu międzynarodowym. Wnioskiem z dnia 19 listopada 2012r. [...] Spółka z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w W. wniosła o ponowne sprawy, wnosząc o jego zmianę i uzgodnienie warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Generalny Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] lutego 2013r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Dokonując ponownej oceny zebranego materiału wskazał, że przy uzgadnianiu decyzji o warunkach zabudowy organ uzgadniający przede wszystkim bada kwestie związane z zachowaniem warunków bezpieczeństwa. Powołując się na Krajowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005-2007 Gambit 2005, przyjęty przez Radę Ministrów na posiedzeniu w dniu 19 kwietnia 2005 r., zwrócił uwagę na konieczność zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i dążenie do ograniczenia liczby wypadków w transporcie i ofiar tych wypadków. Powtórzył nadto argument dotyczący zakazu lokowania reklam wynikający z pkt. VII.4 Załącznika do umowy Europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego (AGR) sporządzonej w Genewie 15 listopada 1975 r. Wskazał również na sprzeczność dopuszczenia tej lokalizacji z przepisem art. 45 ust. 1 pkt. 7 ustawy o ruchu drogowym, który zabrania umieszczania na drodze lub jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło w sposób który powoduje oślepienie albo wprowadza w błąd uczestników ruchu. Reklama ta w ocenie organu stwarza niebezpieczeństwo na drodze. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i wskazywane przez skarżącego liczne przypadki lokowania przez samego GDDKiA reklam przy drodze organ wskazał, że reklamy te mają na celu promowanie bezpieczeństwa ruchu drogowego i nie można ich porównywać z reklamą komercyjną. GDDKiA jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo ruchu na drogach a zatem posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji związanych z lokalizacją reklam. Ważąc słuszny interes strony i interes publiczny które to cele nie są tożsame, organ dał prymat interesowi publicznemu rozumianemu jako bezpieczeństwo ruchu drogowego, przed którym interes strony winien ustąpić. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła skarżąca Spółka. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. a) art. 53 ust. 4 pkt. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych; b) pkt. Vll.4 załącznika II do Umowy europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego - AGR; c) art. 45 ust. 1 pkt. 7 ustawy prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 43 ust. 1 tej ustawy; 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 40 § 2, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 15, 77 § 1, 80, 107§3, 124 § 1 i 2 k.p.a. Wobec powyższych zarzutów spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozważenie uchylenia postanowienia z [...] października 2012 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka rozwinęła powyższe zarzuty. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2012 r., w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż naruszają one prawo w stopniu uzasadniającym konieczność ich uchylenia. Postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na na budowie wolnostojącej dwutablicowej konstrukcji reklamowej na terenie działki nr [...] położonej przy [...] w miejscowości P. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania postanowienia przez organ I instancji, decyzję o warunkach zabudowy wydaje (z wyjątkiem terenów zamkniętych) wójt, burmistrz, prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Zgodnie z art. 64 ust. 1 w/w ustawy przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Artykuł 53 ust. 5 stanowi zaś, iż uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. W rozpoznawanej sprawie planowana inwestycja z uwagi na jej położenie przy [...] wymagała uzgodnienia z zarządcą drogi czyli Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad. Z akt sprawy wynika jednak, iż wniosek Burmistrza K. o uzgodnienie wskazanej inwestycji z dnia [...] września 2012 r., wpłynął do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w dniu [...] października 2012 r. Tym samym dwutygodniowy termin na dokonanie uzgodnienia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad upływał z dniem [...] października 2012r. Organ wydał zaś rozstrzygnięcie w dniu [...] października 2012 r. a więc po upływnie ustawowego terminu zakreślonego dla tegoż organu na jego wydanie. Mając zaś na uwadze, iż wraz z upływem powyższego terminu uzgodnienie należało uznać za dokonane, rozstrzygnięcia jakie zapadły po tej dacie wydane zostały z naruszeniem art.53 ust. 5 w zw. z art 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dotyczą one bowiem sprawy, która z mocy prawa zakończyła się już wydaniem pozytywnego uzgodnienia, co z kolei stanowi podstawę do uchylenia obu zaskarżonych postanowień jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a uchylił zaskarżone w sprawie postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia tego organu z dnia [...] października 2012 r. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia wydano w oparciu o art. 152 w/w ustawy. Jednocześnie Sąd – działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym zwrot uiszczonego wpisu sądowego (który w niniejszej sprawie wynosił 100 zł), a także postanowił o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego na podstawie przepisu art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust.2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2012r. poz.490).