IV SA/Wa 934/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. L. i L. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. L. i L. L. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1). zwolnić M. L. i L. L. od kosztów sądowych, 2). ustanowić adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawcy wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika procesowego, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W nadesłanych formularzach wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazali, iż prowadzą wspólne gospodarstwo domowe wraz z trójką pełnoletnich dzieci. Źródłem utrzymania skarżących są dochody z renty rolniczej oraz świadczenia przyznanego na rzecz niepełnosprawnego syna- M. L. w łącznej wysokości 842, 17 zł netto miesięcznie. W oświadczeniu o stanie majątkowym wnioskodawcy podali, że są współwłaścicielami domu o pow. 65 m2, nieruchomości rolnej o pow. 9,63 ha oraz dwóch budynków gospodarczych. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący wskazali, iż sytuacja materialna w jakiej się znajdują jest trudna, bowiem uzyskiwany dochód nie wystarcza im nawet na pokrycie kosztów utrzymania koniecznego. Dwoje dzieci skarżących – S. L. i B. L. są osobami bezrobotnymi, bez prawa do zasiłków. Do wniosku skarżący dołączyli protokół komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. z czynności egzekucyjnych przeprowadzonych w 2001 r., zaświadczenie Burmistrza K. z dnia 6 lipca 2011 r. o powierzchni gospodarstwa rolnego, położonego na terenie gminy K., stanowiącego własność skarżących oraz zaświadczenie Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia 6 lipca 2011 r. o korzystaniu przez rodzinę skarżących z pomocy tamtejszego ośrodka. Mając na uwadze powyższe dane stwierdzono, że skarżący nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Pokrycie przez nich kosztów postępowania w niniejszej sprawie mogłoby skutkować niemożnością zaspokojenia ich niezbędnych potrzeb życiowych. Należy mieć na uwadze, iż rzeczywisty miesięczny dochód wnioskodawców w wysokości 842, 17 zł netto służy do utrzymania pięciu dorosłych osób oraz pokrycia bieżących wydatków koniecznych. Okolicznością mającą wpływ na ocenę zasadności niniejszego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest również brak dostępnych środków pieniężnych pozwalających na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. O trudnej sytuacji materialnej wnioskodawców świadczy również fakt, że nie posiadają oni wystarczających środków na pokrycie wydatków niezbędnych do utrzymania domu oraz gospodarstwa rolnego, czego dowodem jest prowadzona w stosunku do nich egzekucja komornicza z tytułu nieopłaconych należności pieniężnych. Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku oraz wynikających z załączonych do niego dokumentów źródłowych, uzasadnia przyznanie wnioskodawcom prawa pomocy w żądanym zakresie. Wykazali oni bowiem, iż spełniają wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.